บทที่ 179 ตบแก้มซ้ายแก้มขวาอย่างตามใจ

เป็นตามที่คาดไว้ รู้อยู่แล้ววายุก็ไม่ใช่คนดีอะไร

"ไม่ๆๆๆ ญาติพี่น้องต้องคิดบัญชีให้ละเอียด บริษัทฉันยังต้องเลี้ยงพนักงานกว่าสิบคนเชียวนะ ตกแต่งงานแต่งงานของคุณล้วนแล้วเป็นของนำเข้าสินค้าที่หรูหราและราคาแพงทั้งนั้น ตบฉันได้แต่อย่าลดราคาเด็ดขาด!"

300ล้าน ลดราคาไปเรื่อยเปื่อยก็คือ30ล้าน

หักกระดูกได้ แต่จะลดราคาไม่ได้!

ใบหน้าหล่อเหลาของวายุมีรอยยิ้มจางๆ "ตีคุณเหรอ? แต่คิดหรือยังว่าจะตบแก้มซ้ายหรือแก้มขวา?"

"มาๆๆ ตบแก้มซ้ายแก้มขวาได้ตามใจ"

มณิกาไม่ห่วงอะไรทั้งนั้น ถูหน้าให้เขา ให้เขาตบ

มองผู้หญิงตัวเล็กๆที่อยู่ใกล้ๆ ผมสั้นยาวถึงคอเห็นติ่งหู ผมดกดำราวกับน้ำตก ประดับด้วยใบหน้ารูปไข่สีขาวดุจหยก คิ้วหนาตาโต ขนตาหนายาว โบกสะบัดเหมือนปีกผีเสื้อ โดยเฉพาะดวงตาคู่ฉ่ำน้ำ ดูฉลาด ขี้เล่นและน่ารัก

เวลาที่เธอหัวเราะ เธอดูเหมือนสาวเด็กสาวข้างบ้าน บริสุทธิ์จนทำให้คนชอบ เวลาที่เข้มงวด สำรวมกิริยา หน้าใสๆก็จะเย็นชาเล็กน้อย มีความรู้สึก 'ต่อต้านคนแปลกหน้า'ทำให้เขาถูกสะกดจนถอนตัวไม่ขึ้นเลย

การผสมผสานระหว่างความบริสุทธิ์และความเย็นชา มีความกลมกลืนกันได้ดี

บนโลกนี้ จะมีผู้หญิงแบบนี้ได้ไง?

วายุไม่เคยคิดมากก่อน ว่าวันหนึ่ง เขาจะถูกผู้หญิงเอาชนะใจเขาได้

"ตบสิ! รีบตบเลย ตบเสร็จฉันก็ไม่ต้องลดราคาแล้ว" มณิกามองเขาและกล่าว

ได้ยินเธอพูด วายุอดขำไม่ได้ เมื่อเขายื่นมือออกมา มือก็ตบลงอย่างรวดเร็ว มณิกาปิดตาของเธอทันทีเมื่อเห็นท่าทาง

แต่ทว่า เธอยังไม่รอให้ตบหน้า กลับสัมผัสได้ถึงฝ่ามืออันอบอุ่นของผู้ชายที่ปิดแก้มของเธอ ลูบไล้แก้มเธอเบาๆ

มณิกาขมวดคิ้วและผลักเขาออกไป "วายุ คุณแต๊ะอั๋งกันใช่ไหม?"

ชายผู้ถูกผลักเดินเซ ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาเล็กน้อย คว้าแขนของเธอเอาไว้ วางนิ้วโป้งไว้หน้าจมูกของเธอ "ดมสิ กลิ่นอะไร?"

"แหวะ เหม็นมาก คุณอึใส่มือคุณหรือไง?" มณิกาปิดจมูกด้วยความรังเกียจ ไม่ต้องพูดถึงว่าเธอต่อต้านมากแค่ไหน

วายุพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม หยิบกระดาษทิชชูจากโต๊ะและเช็ดมือของเขา "ฉันยังไม่ได้เข้าห้องน้ำ"

"แล้วกลิ่นเหม็นอะไร?"

"งั้นต้องถามตัวคุณเอง"

"ถาม......ถามฉันเหรอ?"

มณิกาตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เอื้อมมือออกไปสัมผัสใบหน้าของเธอโดยไม่รู้ตัว และพบว่าแก้มของเธอเปียก

ได้กลิ่นเข้ามาในจมูก เหม็น......มากจริงๆ......

ดังนั้น นั่นคือน้ำไหลบูดของเธอเหรอ?

อายไปถึงนั่น

"อ๊ะๆๆๆ ผล็อยหลับไป ขอโทษนะ ฮ่าๆๆ"

เธอรีบหยิบทิชชูออกมาเช็ดหน้า

ขณะที่เธอกำลังเช็ด เธอก็เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของวายุและใบหน้าของเธอก็นิ่ง "ยิ้มอะไร? ตอนคุณหลับน้ำลายไม่ไหลหรือไง? จริงๆเลย!"

ผู้ชายหุบยิ้มทันทีและพูดอย่างเคร่งขรึมว่า: "เช็ดดีๆ อย่าให้อึติดบนมือคุณ"

คำพูดจาหยาบคายเช่นนี้ วายุไม่เคยคิดมาก่อนว่าเขาจะพูดออกมาตรงๆ

"ออกไปซะ!"

"นี่คุณพูดเองนะ"

วายุยักไหล่และกางมือออกด้วยท่าทางที่ว่า 'ไม่เกี่ยวกับฉัน'

มณิกาหัวเราะอย่างโกรธเคือง

เด็กสาวขี้เล่นและร่าเริง แม้ว่าคำพูดของเธอจะหยาบคายก็ตาม แต่ไม่เสแสร้ง ตรงไปตรงมา และใจกว้าง ทำให้คนหลงชอบง่าย

วายุมองเธอ รู้สึกแค่ว่าหัวใจเต้นเร็ว ชั่วขณะหนึ่ง เขาอยากจะกอดเธอไว้ในอ้อมแขนของเขาจริงๆ

แต่เขาก็ไม่กล้า

จู่ๆก็นึกถึงตอนแรกที่รู้จักผู้หญิงคนนี้ กำเริบเสิบสานกับเธอ ทำร้ายเธอเข้าแล้ว

ท่าทางที่เธอเจ็บปวด เป็นสิ่งที่เขาไม่อยากเห็นอีก

ที่แท้รักไม่อาจครอบครอง เป็นแบบนี้นี่เอง

"ฮัลโหล วายุ คุณกำลังคิดอะไรอยู่? ฉันตะโกนเรียกคุณ คุณได้ยินไหม?"