บทที่ 188 คิดเพ้อฝันว่าคุณจะเชื่อฉัน

สายตาลึกซึ้งยากคาดเดาของมณิกาเหลือบมองไปยังหล่อน ยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา

จากนั้นเก็บความรู้สึกที่ซับซ้อนนี้ นั่งพิงเบาะข้างคนขับพลางหลับตาลง

รถขับมาได้ครึ่งชั่วโมง มาถึงยังคฤหาสน์ส่วนตัวที่ห่างไกลแห่งหนึ่ง

หลังจากหยุดรถ นิอรก็ตบไหล่ของมณิกา"เฮ้?ลงรถได้แล้ว สบายจริงๆ เจอเรื่องแบบนี้แล้วยังนอนหลับได้ลงคอ คุณนี่มันจริงๆ"

หล่อนพึมพำพลางลงจากรถ

รอจนกระทั่งคนลงจากรถ แต่มณิกาก็ยังไม่ลงมา

หล่อนขมวดคิ้ว เดินมายังเบาะข้างคนขับอย่างไม่พอใจพร้อมทั้งเปิดประตู"มณิกา ลงรถได้แล้ว!!"

"อ่อ นี่มาถึงที่ไหนแล้วเหรอ?"

มณิกาคลึงดวงตาสะลึมสะลือเพิ่งตื่น ท่าทางเหมือนกับยังไม่ตื่น พลางลงมาจากรถ

นิอรหันศีรษะชี้ไปที่คฤหาสน์"เข้ามากับฉันเถอะ ที่นี่คือ......"

จากนั้น หล่อนยังไม่ทันได้พูดจบประโยค จู่ๆก็มีคนจับไหล่ของหล่อนไว้แน่น และกดหล่อนลงต่ำเข้าไปในรถ วินาทีถัดมา มีดสั้นที่คมกริบก็กดอยู่บริเวณคอของหล่อน

"พูด คุณเป็นใครกันแน่?!"

มณิกาที่ดูเหมือนยังนอนตื่น จู่ๆใบหน้าถมึงทึง ไม่มีลักษณะท่าทางเหน็ดเหนื่อยและอ่อนเพลียเลยแม้แต่น้อย?

แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าเธอกำลังแกล้งแสดงละครอยู่

นิอรตกตะลึง จากนั้นก็หัวเราะ "มณิกา คุณเลิกก่อกวนได้แล้ว ฉันกำลังช่วยคุณอยู่นะ คุณปฏิบัติแบบนี้ต่อผู้มีพระคุณเหรอ?"

"ผู้มีพระคุณ?เหอะ"

ริมฝีปากของมณิกาเผยอขึ้นเล็กน้อย ดวงตาที่งดงามเผยรอยยิ้มเยาะอย่างเย็นชา "จะพูดหรือไม่พูด?ให้เวลาคุณคิดห้าวินาที ไม่เช่นนั้น อย่าหาว่าฉันไม่ปราณี!"

ตั้งแต่แรกที่ได้พบกับนิอร เธอก็รู้สึกสงสัยในตัวของผู้หญิงคนนี้ มักรู้สึกว่าหล่อนมีจุดประสงค์บางอย่าง

ต่อมาเมื่อได้เห็นการตอบสนองกลับของนิอรที่เมืองจันทรา สิ่งที่เธอเห็นนั้นเธอล้วนจดจำไว้ในใจ

"คุณ......คุณหยุดโวยวายได้แล้ว มีดอันตราย ทำร้ายคนเข้ามันไม่ดี"

นิอรโบกมือ อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย"ฉันก็แค่อยากจะช่วย......"

"ห้า!"

"ฉันพูดความจริง ฉันก็แค่อยากจะช่วยคุณจริงๆ"

"สี่!"

"มณิกา คุณเป็นบ้าไปแล้วเหรอ?มีสิทธิ์อะไร......"

"สาม"

"ฉันพนันได้เลยว่าคุณไม่กล้าลงมือหรอก"

"สอง"

"ลงมือเถอะ"

"หนึ่ง!"

เมื่อสิ้นเสียงการนับคำว่าหนึ่งของมณิกา นิอรจ้องมองไปที่เธออย่างไม่กะพริบตา แต่สายตาที่เฉียบคมของเธอหรี่ลงเล็กน้อย พลางดึงมือที่ถือมีดสั้นอยู่กลับออกมา วินาทีถัดมาก็แทงไปยังศีรษะด้านหน้าของนิอร

ท่าทีรวดเร็วมาก ทำให้คนรู้คนตื่นเต้น แต่วิกฤตที่อันตรายเช่นนี้ นัยน์ตาของนิอรหดลง จู่ๆก็ยกมือขึ้น อ้อมมือไปคว้าข้อมือของเธอ มืออีกข้างหนึ่งกำหมัด พุ่งไปยังหน้าท้องของมณิกา

มณิกาจุก จนต้องเดินเซถอยหลังมาหลายก้าว แล้วจึงค่อยๆยืนอย่างมั่นคง

เธอยิ้มกลับอย่างไม่รู้สึกโกรธ "เปิดเผยตัวตนออกมาเร็วขนาดนี้เลยเหรอ อ่า?"

เมื่อสักครู่นี้จงใจแกล้งใช้มีดสั้นแทงไปที่ศีรษะส่วนหน้าของหล่อน ตามการตอบสนองกลับของคน เมื่อเจอกับอันตรายอย่างถึงขีดสุดคนก็จะต่อต้านอย่างอัตโนมัติ

ในใจของมณิกาเพียงแค่ต้องการทดสอบเท่านั้น คิดไม่ถึงเลยว่าจะเผยสถานะของนิอรออกมาได้สำเร็จ

การที่สามารถใช้มือเปล่ารับมือกับความคมของมีดสั้นได้ จะดูถูกความสามารถไม่ได้เลย กระทั่งไม่ได้เกินความสามารถของหล่อนอย่างแน่นอน

นิอรรู้ตัวว่าถูกเธอวางแผนเข้าให้ เม้มริมฝีปาก ไม่ได้พูดอะไรออกมา

"เรื่องของวันนี้ เกี่ยวกับคุณไหม?"

ตั้งแต่ต้นกระทั่งตอนนี้ มณิการู้สึกเพียงว่าสถานะของนิอรนั้นแปลกประหลาด แต่ยังไม่มีหลักฐานใดๆทั้งสิ้นที่บ่งบอกว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยงของวันนี้เกี่ยวข้องกับนิอร

เธอเพียงคาดเดาเท่านั้น

"ไม่ได้เกี่ยวข้องกับฉัน"นิอรส่ายศีรษะ

"ในเมื่อไม่ได้เกี่ยวข้อง แล้วทำไมคุณต้องช่วยฉันด้วย?และพยายามเข้าใกล้ฉันอยู่หลายครั้ง มีจุดประสงค์อะไรกันแน่?"