บทที่ 19 วายุได้รู้ความจริง

"อืม ลองคบกันดู"

บุษบาพยักหน้า

"แบบนี้แปลว่าตกลงใช่ไหม?"

เหนือเมฆยิ้มแย้มอย่างสดใส เขาลุกขึ้นแล้วเอาสร้อยในกล่องออกมา "มา เดี๋ยวฉันใส่ให้"

เพราะเขาลุกขึ้นมาแล้วบังตรงหน้ามณิกาพอดี เธอขมวดคิ้วแล้วกระซิบเสียงเบาว่า: "เอาที่พอประมาณ อย่าทำเกินไป"

เหนือเมฆยักคิ้วให้เธอ "จะแสดงก็ต้องแสดงให้สุดสิ"

เขาเอาสร้อยออกมา ขยับเข้าไปใกล้มณิกา จากนั้นก็โอบตัวเธอไว้และสวมสร้อยให้เธอ

แม้จะเป็นการแสดง แต่ระยะประชิดแบบนี้ก็ทำให้มณิกาใจเต้นรัวและหน้าแดงได้เช่นกัน

พยาบาลหน้าประตูก็ตื่นเต้นจนโห่ร้องออกมากันใหญ่

"ซึ้งใจจริงๆ "

"แม่เจ้า ถ้าฉันไม่ได้เป็นพยาบาลนะ ก็คงจะมีเวลาหาแฟนเหมือนกัน"

"หอมแก้ม หอมแก้ม"

"ใช่ๆๆ หอมแก้มกันเลย"

"ฮ่าๆๆ ......"

พยาบาลคึกคักกันใหญ่ พวกเขายืนถ่ายวิดีโออยู่ข้างๆ และโห่ร้องกันไปด้วย

ขณะนั้นทำเอามณิกาพูดไม่ออก พยาบาลพวกนี้ก็จริงๆ เล้ย

นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย

เหนือเมฆหันไปมองพยาบาลที่โห่ร้องกันที่หน้าประตู ริมฝีปากสวยของเขาก็แสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ จากนั้นก็หันไปจุ๊บที่แก้มของมณิกา

"ว้าว ฉันเริ่มหมั่นไส้แล้วล่ะ"

"อิจฉาๆๆ "

"ฉันอยากได้แฟนแบบนี้บ้าง"

"หยุดๆ ไปทำงานกันเถอะ ไปเถอะๆ ไม่งั้นเดี๋ยวจะโดนหัวหน้าพยาบาลด่าอีก"

พวกพยาบาลยิ้มให้กับมณิกาเสร็จแล้ว ก็ถึงทยอยเดินออกไป

แต่กลับเป็นมณิกาที่ยังยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น เธอมองเหนือเมฆด้วยแววตาโกรธแค้น

แววตานั้นเหมือนกำลังบอกว่า: เหนือเมฆ นายมันบ้า ไหนว่าแค่แสดงละครไง ไหงถึงแต๊ะอั๋งฉันล่ะ!

เหนือเมฆหัวเราะไม่พูดอะไร

แต่กลับเป็นบุษบาที่ตอนนี้อารมณ์ดีกว่าใครอื่น เธอพูดเตือนมณิกาว่า "ณิกา เหนือเมฆเขาดีกับลูกมากเลยนะ ลูกต้องทำดีกับเขาด้วยนะ เข้าใจไหม"

"ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะแม่"

มณิกาพยักหน้า ตอนที่หันหน้าไปมองเหนือเมฆ ก็กระซิบบอกเขาว่า: "เหนือเมฆ นายตายแน่"

แม้ทั้งสองจะ 'แสดงละครกัน' แต่วันนี้ตอนเที่ยงบุษบากลับอารมณ์ดีมาก และยังกินอาหารเที่ยงที่มณิกาเอามาให้จนหมดอีกด้วย แถมยังไม่พูดเรื่องออกจากโรงพยาบาลอีกแล้ว

หลังจากที่เธอกินหมดแล้ว มณิกากับเหนือเมฆก็ถึงออกจากห้องไป

บุษบามาส่งพวกเขาถึงหน้าประตูลิฟต์ "เมฆจ๊ะ เดินทางปลอดภัยนะจ๊ะ"

"ได้เลยครับ คุณป้า"

เหนือเมฆโอบไหล่มณิกาไว้ แล้วตอบกลับไปอย่างมีมารยาท

"ครั้งหน้าไม่ต้องเอาของมาแล้วนะ เข้าใจไหม"

"เข้าใจแล้วครับ คุณป้ารีบกลับไปพักผ่อนเถอะครับ"

"จ้ะ งั้นป้ากลับไปดูแลตาแก่ก่อนนะ"

ว่าแล้ว บุษบาก็กลับหลังหันเดินออกไป

มณิกา: "......"

แค่นี้เองเหรอ......

เธอหายไปจากสายตาแม่เร็วขนาดนี้เลยเหรอ

ติ๊ง----

ประตูลิฟต์ปิดลง

มณิกาเปลี่ยนหน้าทันที เธอปัดมือเหนือเมฆออก แล้วเตะเขาไปหนึ่งที "เหนือเมฆ นายอยากตายหรือไง ฉันให้นายมา 'แสดงละคร' แต่นายกลับแต๊ะอั๋งฉันเนี่ยนะ"

"ซี๊ด......"

เหนือเมฆเจ็บจนต้องนวดขาตัวเอง "ถ้าเธอเตะจนฉันขาหักจะทำยังไง เธอจะเลี้ยงฉันตลอดชีวิตหรือไงกัน อีกอย่างนะ นั่นก็แค่การแสดงละครตบตาคนอื่น เธอจะจริงจังทำไมกัน"