บทที่ 20 มณิกาเพิ่งรู้ตัวว่าท้อง

ไหนว่าให้เวลาเธอห้านาทีไง ทำไมไม่รักษาคำพูดแบบนี้ล่ะ

อีตานั่น......ทำเกินไปแล้วจริงๆ

เห็นวายุเดินไปแล้ว มณิกาก็รีบคว้าแขนเขาเอาไว้ "วายุ เรื่องที่นายนอนกับฉัน ฉันยังไม่ว่าอะไรนายเลย นายบอกให้ผู้เชี่ยวชาญมารักษาพ่อฉันหน่อยได้ไหม? เดี๋ยวค่ารักษาฉันออกเอง ฉันมีเงิน!"

เมื่อวานอยากให้วายุลดราคาค่าผ่าตัดให้ แต่ตาบ้านี่กลับรังแกคนอื่นเกินไป เลยต้องปล่อยไปก่อน

แล้วสามนาทีก่อนหน้านั้น เธอยังซาบซึ้งในคำพูดของวายุที่ว่า 'หาผู้เชี่ยวชาญมารักษาให้พ่อเธอ' คิดว่าเขาคงไม่ได้เลวขนาดนั้น อย่างน้อยก็ยังมีหัวใจอยู่บ้าง

ตอนนี้ดูแล้ว เธอคงไร้เดียงสาเกินไป

วายุถูกเธอดึงเอาไว้จนต้องหยุดเดิน เขากลับหลังหันไปมองเธอด้วยแววตาที่เย็นชา สุดท้ายก็มองไปที่สร้อยบนคอของเธออีกครั้ง แล้วรู้สึกสร้อยคอเส้นนั้นสะดุดตามาก

"มีเงินเหรอ?"

เขาหัวเราะอย่างดูถูก "คิดจะนอนกับเหนือเมฆเพื่อแลกเงินเหรอ คืนเท่าไหร่ล่ะ?"

เวลาสองเดือนนี้ เขาสั่งให้คนแอบดักฟังโทรศัพท์ของมณิกาตลอด ดังนั้นจึงแน่ใจว่าเธอยังไม่ได้นอนกับเหนือเมฆ

แต่เมื่อกี้ฟังที่พยาบาลพูดกัน รวมไปถึงสร้อยบนคอของมณิกาก็พิสูจน์ได้แล้วว่า เธอกำลังคบกับเหนือเมฆ

"นาย......"

มณิกาไม่คิดว่าวายุจะมีความคิดสกปรกแบบนี้ เธอโมโหแล้วพูดไปว่า: "ใช่ เหนือเมฆให้เงินฉันมา"

ไม่รู้ว่าทำไมถึงโกรธมากขนาดนี้ เธอเงยหน้าขึ้น ดึงสร้อยคอขึ้นมาให้เขาได้เห็น แล้วพูดประกาศกับเขาไปว่า "นี่คือสร้อยที่เหนือเมฆให้ฉันมา เขากับฉันกำลังคบกันอยู่ ดังนั้น รบกวนต่อไปคุณชายวายุกรุณาช่วยอยู่ห่างจากฉันหน่อย ไม่งั้น แฟนฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่"

เธอตั้งใจ 'อวด' พอพูดจบก็รู้สึกเสียใจ

แม้จะบอกว่าแฟนตัวเองคือเหนือเมฆ จะทำให้ต่อไปวายุไม่แตะต้องตัวเอง

แต่ถ้าทำให้ผู้ชายคนนี้โกรธ กลุ่มคนผู้เชี่ยวชาญก็คงไม่รักษาให้พ่อบุญธรรมตัวเองแน่นอน

วายุแสยะยิ้มอย่างเย็นชา เขาเชยคางเธอขึ้นมา แล้วบีบคางเธอแรงๆ "ฉันเตือนเธอแล้วนะ ว่าอย่าอยู่ใกล้เหนือเมฆให้มาก ไม่งั้น อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจนะ"

"เหอะ คุณชายวายุคงเคยชินกับการเอามือปิดฟ้าในเมืองจันทรา คงไม่ได้คิดว่ามีเงินและมีอำนาจแล้วจะทำอะไรก็ได้หรอกนะ นายให้ฉันอย่าเข้าใกล้เหนือเมฆ ฉันจะไม่ทำตามที่นายบอกเด็ดขาด"

เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่ยอมใครง่ายๆ อยู่แล้ว เจอไม้แข็งเธอก็ยิ่งดื้อเข้าไปใหญ่ ถ้าเจอไม้อ่อนก็จะยอมทำตามง่ายๆ นิสัยแบบนี้ของเธอไม่มีทางยอมวายุง่ายๆ แน่นอน

"ถ้ากล้าก็ลองดูสิ!"

ชายหนุ่มโน้มตัวลงไปเข้าใกล้เธอ แล้วพ่นไอระหว่างที่พูดไปบนใบหน้าของเธอ ทำเอามณิการู้สึกแปลกๆ และแบบนี้ก็เหมือนว่าทั้งสองกำลังคลอเคลียกันอยู่เลย

แต่วินาทีต่อมา ชายหนุ่มก็พูดว่า: "ถ้าฉันเจออีกที ฉันจะหักขาเธอทิ้งซะ"

"โรคจิต"

มณิกาคิดว่าสมองของวายุต้องมีปัญหาอะไรแน่ๆ "ไม่รักษาก็ไม่รักษา ฉันให้พ่อแม่ฉันย้ายโรงพยาบาลก็ได้"

เธอไม่อยากถูกวายุข่มขู่อีกต่อไปแล้ว มณิกาเกลียดวายุเข้ากระดูกดำแล้วจริงๆ "ฉันจะย้ายโรงพยาบาลตอนนี้แหละ"

"เธอคิดว่าเธอจะหนีไปจากเงื้อมมือฉันได้งั้นเหรอ?"

ได้ยินคำพูดของเขา มณิกาก็ขมวดคิ้วเป็นปม "เหอะ ฉันมีขา ฉันอยากทำอะไรก็เรื่องของฉัน"

การกระทำของมณิกาไม่ได้อยู่ในแผนของวายุเลย

สถานการณ์ที่ไม่อยู่ในแผนแบบนี้ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกไม่พอใจ

เขาเดินเข้าไปหาเธอ แล้วกระชากคอเสื้อเธอขึ้นมาเบาๆ "ท้องลูกของฉันแล้ว เธอคิดว่าจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ?"

แม้จะปกปิดมณิกา แต่เวลาหนึ่งเดือนที่ทดสอบเธอก็หมดลงแล้ว

เธอไม่เพียงแต่ไม่เคยมาหาเขา แถมยังต่อต้านเขาอีกด้วย

วายุแน่ใจได้ว่ามณิกาไม่ได้ชอบตัวเอง และหนึ่งเดือนมานี้เธอก็ทำงานมาตลอด เด็กก็ยังอยู่ในท้องเธออย่างแข็งแรง

เขากลับรู้สึกว่า ให้มณิกามีลูกให้ตัวเองก็เป็นความคิดที่ไม่เลวเลย

รอเด็กคลอดออกมาแล้ว ก็ให้เงินเธอไป จะได้ไม่มารังควานเขาอีก นี่เป็นตัวเลือกที่ไม่เลวเลย

วายุตัดสินใจได้ ช่วงนี้ก็ว่าจะบอกความจริงกับเธอ แต่ไม่คิดว่าจะเจอเธอกับเหนือเมฆในโรงพยาบาล

และเขา จะไม่ให้เธอที่กำลังตั้งครรภ์ลูกของตัวเองไปอยู่กับคนไม่เอาไหนอย่างเหนือเมฆเด็ดขาด