บทที่ 190 ฉันขาดเงินแต่ไม่ขาดผู้ชาย

"ลองพิจารณาดู?"

ริมฝีปากเซ็กซี่ของวายุเผยรอยยิ้มที่อ่อนโยนออกมา

เมื่อพูดจบก็คิดไม่ถึงเลยว่า จะเห็นมณิกายื่นเท้าข้างหนึ่งออกมาเหยียบหลังเท้าของเขา พลางบดเท้าและพูดขึ้นว่า "คิดซะสวยหรู ฉันขาดเงิน แต่ไม่ขาดผู้ชาย!เชอะ~"

เมื่อพูดจบ มณิกาเหลือบตาขาวใส่วายุ หันกลับไปที่รถอย่างโอ้อวด

วายุที่ยืนอยู่กับที่ขมวดคิ้วพลางก้มหัวลงเล็กน้อย เหลือบตามองไปยังรอยเท้าฝุ่นสีเทาบนรองเท้าหนังสีดำมันวาวของเขา อดไม่ได้ที่จะเผยริมฝีปากขึ้นเล็กน้อย ใต้ตาเผยรอยยิ้มเจื่อนๆออกมา

เป็นรอยยิ้มที่ออกมาจากหัวใจของตน เย้าแหย่อย่างมีเสน่ห์ที่สุด แต่วายุกลับไม่ได้สังเกตว่าอารมณ์ของเขาเปลี่ยนแปลงไปตามทุกการกระทำของมณิกา

ท่ามกลางสิ่งที่มองไม่เห็นนี้ ราวกับนำความอ่อนโยนทั้งหมดนี้ให้กับผู้หญิงที่ไม่เหมือนใครคนนี้หมดสิ้นแล้ว

เขาหันกลับขึ้นรถ นั่งลงข้างๆมณิกา พลางพูดขึ้นกับนภัทรที่นั่งอยู่เบาะคนขับว่า:"กลับอพาร์ทเม้นท์ทิวกาล"

"ครับ บอส"

นภัทรสตาร์ทรถ ตั้งใจขับรถอย่างใจจดใจจ่อ บางครั้งก็เหลือบมองท่าทางของทั้งสองที่อยู่หลังรถผ่านกระจกหลัง

วายุรับรู้แล้ว จึงกดแผงกั้นตรงกลางขึ้น เพื่อขัดขวางสายตาของนภัทร

"คุณยกเลิกงานแต่งงานกับหล่อน แล้วเด็กในท้องของหล่อนจะทำยังไง?คุณย่าโมโหจนเป็นลม ตอนนี้อาการเป็นยังไงบ้างคะ?หล่อนคงผิดหวังมากเลยใช่ไหมคะ"

มณิกาพิงอยู่ข้างประตูรถ สายตามองไปยังทิวทัศน์นอกหน้าต่างที่ทยอยล่าถอยออกไป ถอนหายใจลึกพลางพูดขึ้นว่า "น่าจะผิดหวังกับฉันมาก"

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้พุ่งตรงมาที่มณิกา ใครๆก็ต่างสงสัยเธอ

แม้แต่คนที่เข้าร่วมงานก็ต่างวิพากษ์วิจารณ์มณิกา

เธอรู้สึกโศกเศร้า ทอดถอนใจ ดูเหมือนว่าความรับผิดชอบบนบ่าของเธอจะหนักอึ้งมากขึ้น กดจนเธอแทบจะหายใจไม่ออก

"เรื่องที่เกิดขึ้นเดี๋ยวผมจัดการเอง คุณก็แค่ทำตัวให้ดีก็แค่นั้น"

วายุเอียงหน้ามองไปยังเธอที่อยู่ข้างๆ หว่างคิ้วยังคงมีความกังวลที่ไม่สามารถขจัดทิ้งไปได้

เดิมทีภาวะนอนไม่หลับของมณิกาก็รุนแรงอยู่แล้ว เกรงว่าวันนี้เกิดเรื่องขึ้นตั้งมากมายที่ทำให้เธอรู้สึกเครียดเป็นอย่างมาก และทำให้ภาวะนอนไม่หลับยิ่งรุนแรงขึ้นไปอีก

"ฉันเป็นห่วงว่าฉัน......"

"ทางด้านของพ่อแม่คุณผมได้ส่งคนไปปกป้องทั้งวันทั้งคืนแล้ว จะไม่เกิดอะไรที่ผิดพลาดขึ้นอย่างแน่นอน"วายุรู้ดีว่าเธอกำลังกังวลเรื่องอะไร

เรื่องทุกอย่างจัดการอย่างรอบด้าน แต่ก็มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้มณิกาไม่วางใจ

ใบหน้าขาวผ่องของเธอเต็มไปด้วยความสับสน ดวงตาสวยงามเป็นประกาย มองวายุอย่างไม่เข้าใจ"คุณดีกับฉันขนาดนี้ คงไม่ใช่ว่ามีแผนอื่นหรอกนะ?วายุ ฉันจะบอกคุณให้นะว่า อย่าคิดว่าตอนนี้คุณทำดีกับฉันหน่อย ก็จะสามารถทำให้ฉันลดราคาให้คุณได้นะ"

"ลดราคา?"

"ใช้แล้ว ค่าที่ฉันช่วยชีวิตคุณหนึ่งร้อยล้าน แล้วก็ค่าใช้จ่ายในการจัดงานแต่งงานสามร้อยล้าน จะขาดไม่ได้แม้แต่สตางค์เดียว!"

"งานแต่งงานจัดการจนกลายเป็นแบบนั้นแล้ว ในฐานะที่คุณเป็นผู้รับผิดชอบที่มีอำนาจทุกอย่างของบริษัทจัดงานแต่งงาน ก็ควรที่จะต้องรับผิดชอบหน่อยไม่ใช่เหรอครับ?"

"นั้น......นั้นก็ไม่ควรโทษฉัน ใครจะไปรู้ว่าปกติคุณล่วงเกินคนมาเท่าไหร่บ้าง ดูตอนนี้สิ งานแต่งล้มไม่เป็นท่า บริษัทฉันก็เจ๊งต่อไปใครจะกล้ามาใช้บริการจัดงานแต่งบริษัทของฉันกันล่ะ?พนักงานบริษัทของฉันสิบกว่าคน พังหมดแล้ว เฮ้อ~~"

จะว่าไป นี่คือธุรกิจแรกที่เธอสร้างขึ้นเอง เพื่อที่จะได้รับผลประโยชน์จาก ดังนั้นเธอจึงซื้อกิจการบริษัทจัดงานแต่งงาน อดหลับอดนอนอยู่หลายคืน หวังเพียงว่างานแต่งงานในครั้งนี้จะไม่มีข้อผิดพลาดใดๆ แต่ผลสุดท้ายกลับกลายเป็นเรื่องตลก

ชื่อเสียงของบริษัทจัดงานแต่งงานของเธอก็หมดสิ้นเช่นกัน ต่อไปคงไม่มีใครอยากร่วมงานกับเธอแล้ว

เสียหายเป็นอย่างมาก!

"นภัทร ตรงไปที่บริษัทของฉันเถอะค่ะ"

มณิกายังคงไม่สามารถปล่อยวางกับบริษัทจัดงานแต่งงานที่บริหารจัดการมาอย่างเหนื่อยยากได้

เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ คนในบริษัทแตกตื่นกันหมดแล้ว เธอจำเป็นต้องกลับไปเป็นคนนำในการแก้ปัญหานี้

วายุไม่ได้พูดอะไรออกมา นภัทรก็รู้ได้ทันทีว่าบอสของตนอนุญาตแล้ว

เขากลับรถ และมุ่งไปทางบริษัทจัดงานแต่งงาน

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง รถก็มาถึงยังบริษัทของมณิกา

เธอขอบคุณวายุหนึ่งที "ขอบคุณที่คุณมาส่งฉัน บ๊าย~"

วายุพยักหน้าเบาๆ"มีเรื่องอะไรก็โทรหาผม"

"ค่ะ"