บทที่ 191 วายุฆ่าคนแล้ว

สัมภาษณ์?

มณิการู้สึกตกตะลึง และลางสังหรณ์ที่ไม่ดีก็เกิดขึ้นจากใจของเธอ

เนื่องจากเธอเป็นน้องสาวของธิกานต์ นักข่าวจึงมีความสนใจกับเธอมากอยู่แล้ว ดังนั้นปกติเธอเองก็ใช้ชีวิตอยู่อย่างต่ำทรามอยู่แล้ว

แต่ว่าเหตุการณ์ครั้งนี้มันเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน เธอกังวลพนักงานของบริษัท จึงเสี่ยงที่จะมาบริษัท แต่สุดท้ายก็โดนนักข่าวขัดขวางเอาไว้

มณิกาไม่อยากให้เรื่องมันใหญ่โตเกินไป กังวลว่าเมื่อพ่อแม่บุญธรรมที่อยู่ในชนบทของเธอรู้แล้วจะเป็นห่วง จึงพูดกับพนักงานว่า:"จะลาออก ก็ไปหาฝ่ายการเงิน ใครที่อยากอยู่ทำงานต่อ เดือนนี้ให้เงินเดือนสองเท่า ลาพักครึ่งเดือนแถมยังได้รับเงินเดือนอีก ทุกคนจำไว้นะคะ ขอแค่มีฉันมณิกาอยู่ที่นี่หนึ่งวัน ก็จะไม่น้อยค่าจ้างทุกคนแน่นอนคะ!"

พูดจบ เธอก็โบกมือให้ผู้ช่วยมิงค์ "ช่วยฉันขวางไว้หน่อย ฉันไปก่อนละนะ"

มิงค์คือเลขาคนใหม่ของมณิกา อยู่กับมณิกามาหนึ่งสัปดาห์แล้ว และนับถือเธออย่างมาก จึงพยักหน้าแล้วพูดว่า:"ได้ค่ะ พี่ณิกาไปก่อนเลยค่ะ ที่นี่หนูจัดการเองค่ะ"

"ลำบากหน่อยนะจ๊ะ"

มณิกาตบไหล่ของมิงค์แล้ว เล็ดลอดออกไปจากทางประตูหลัง

......

หลังออกจากบริษัทแล้ว มณิกาก็ไม่มีที่ให้ไป เอามือล้วงบัตรคีย์การ์ดที่อยู่ในกระเป๋า และสุดท้ายเธอก็เลือกที่จะเดินไปที่อพาร์ทเม้นท์ทิวกาลเพื่อหลีกเลี่ยงข่าวสาร

ตอนนี้เรื่องของวายุถูกเปิดเผยเพราะนักสื่อข่าวไม่ดีที่แอบลักลอบเข้าไปในงานแต่ง เธอไม่เพียงแต่ตกเป็นเป้าหมายของนักข่าวเท่านั้น แต่กลัวว่าจะทำให้ตระกูลเดชากุลโกรธไปอีกด้วยนะสิ ไม่แน่ว่าอาจถูกนักฆ่าที่ตระกูลเดชากุลส่งมาลอบสังหารเมื่อไหร่ก็ไม่รู้

เธอสวมหน้ากาก เดินไปตามถนนเป็นเวลาครึ่งชั่วโมงอย่างโดดเดี่ยว

ในขณะนั้น โทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้นทันที

เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา เป็นสายของวายุนี่เอง

"ฮัลโหล?วา......"

"ส่งพิกัดให้คุณแล้ว รีบมาเดี๋ยวนี้"

"ห้ะ?พิกัด?นี่จะไปไหนเนี่ย......ตรู๊ด...ตรู๊ด......"

โทรมาก็ได้พูดแค่สองคำ แถมยังไม่ให้โอกาสเธอพูดจบด้วย

มณิกาฟังเสียงตรู๊ด...ตรู๊ด ก็รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย เปิดวีแชตขึ้นมา และมองดูพิกัดที่วายุส่งมา หลังจากลังเลไปสักพัก สุดท้ายเธอก็เรียกแท็กซี่คันหนึ่ง แล้วไปตามพิกัดที่เขาส่งมา

นี่คือโรงงานร้างในชานเมืองแห่งหนึ่ง

"มาทำไรที่นี่เนี่ย?"

มณิกาพึมพำในใจขณะที่เธอโอนเงินให้คนขับแท็กซี่ จากนั้นก็ลงจากรถ

เมื่อเข้าใกล้โกดังโรงงาน เธอเห็นรถเก๋งหลายคันจอดอยู่นอกประตู หนึ่งในนั้นมีคันหนึ่งเป็นของวายุ และมีรถเก๋งคันหนึ่ง หมายเลขทะเบียนรถนั้นที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างยิ่ง

คือ......รถของเหนือเมฆ

เขา อยู่ที่นี่ได้ไง?

มีความรู้สึกตื่นเต้นเกิดขึ้นในทันใดนั้น และเธอตกตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงรีบวิ้งเข้าไปในโกดังอย่างรวดเร็ว

"อ้ะ ไอ้เหี้ย......โอ๊ย......"

"ฮือออ......พวกคุณอย่าตีพี่ฉันอีกเลยนะ ฮือออ......อย่าตีเขาเลย......"

"พี่ค่ะ พี่เป็นไรมากไหมคะ?พี่?ฮือออ......"

เธอพึ่งเดินถึงหน้าประตูโกดัง ก็ได้ยินเสียงคร่ำครวญและเสียงร้องเจ็บปวด เพียงแต่ว่าเสียงนั้นคุ้นเคยอย่างยิ่ง

จนกระทั่งมณิกาเดินเข้ามาและเห็นฉากข้างใน วายุที่ใส่เสื้อสูทเปรียบดังเจ้านาย มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง อีกข้างจับบุหรี่ไว้ สูบบุหรี่อย่างเฉยเมย ยืนอยู่ตรงหน้าบอดี้การ์ดหลายคนที่เข้าแถวเป็นสองแถวโดยไม่พูดอะไรเลย

ส่วนข้างๆ คือวิไลพัณณ์ที่ถูกบอดี้การ์ดสองคนควบคุมตัวไว้อย่างแน่น

เธอนอนคว่ำกับพื้นอย่างคับขันลำบากมองดูคนตรงหน้าแล้วร้องไห้ไม่หยุด อย่างเศร้าโศก