บทที่่ 192 ฉันให้เงินคุณ ขอแค่คุณช่วยฉันด้วย

เผชิญกับคำถามของเธอ ใบหน้าที่หล่อเหลาของวายุก็เริ่มเย็นลงเรื่อยๆ "คุณ ควรถามเขาดูนะ"

มือที่จับบุหรี่ไว้ชี้ไปทางเหนือเมฆ และในสายตาของเขานั้นเต็มไปด้วยความดูถูกดูหมิ่น

สมองของมณิกามีแต่ความว่างเปล่า ไม่อาจวิเคราะห์ความจริงของเรื่องนี้ได้ในระยะเวลาที่สั้นขนาดนี้

มือทั้งสองของเธอจับไหล่ของเหนือเมฆไว้ มองดูใบหน้าที่ฟกช้ำของเขา ตอนนี้ไม่ได้หล่อล้ำเหมือนอดีตแล้ว"เรื่องวันนี้ ตกลงมีส่วนเกี่ยวข้องกับคุณหรือไม่?"

ด้วยความที่รู้ว่าวายุเป็นคนยังไง มณิการู้ว่าเขาไม่ใช่คนที่ไร้เหตุผลเอาแต่ความคิดตัวเองเป็นหลัก

หากเป็นคนที่เจอปัญหาแล้ว ไม่มีความสามารถในการวิเคราะห์และตัดสินใจในเรื่องต่าง ๆได้ละก็ เขาก็ไม่สามารถนั่งอยู่บนตำแหน่งในวันนี้ได้หรอก แถมยังไม่มีใครสามารถเขย่ามันได้

ส่วนเหนือเมฆก็ยิ่งเป็นคนที่ทำอะไรเสรีโดยไม่สนใจความคิดของคนอื่น และไม่คิดที่จะโกโหด้วย

ดังนั้น ใครกันแน่ที่กำลังโกโหกอยู่?

หรือเป็นเพราะว่าขั้นตอนไหนเกิดข้อผิดพลาดอะไรขึ้น?

เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

ดวงตาของเหนือเมฆถูกต่อยจนบวม แต่ก็ไม่ส่งผลกระทบต่อเขาสังเกตสีหน้าของมณิกาอย่างใกล้ชิด

จากดวงตาที่เต็มไปด้วยความสับสนของเธอ เขาเหมือนมองเห็นความผิดหวัง

ปลายลิ้นของเขาแตะแก้ม เลียมุมปากเหมือนกระหายเลือด ทำเสียงชิเบาๆ"......ไม่เกี่ยวกับผม"

สุดท้ายเหนือเมฆก็เลือกที่จะโกโห

"ไม่เกี่ยวกับแก หรือหมายความว่าเกี่ยวกับเธอ?"วายุพูดอย่างเฉยชา

สายตาของทุกคนมองไปที่วิไลพัณณ์ ทำเอาวิไลพัณณ์ตกใจจนหน้าซีดไปหมด ส่ายหัวไปมาเหมือนป๋องแป๋ง "ไม่ๆๆ ไม่เกี่ยวกับฉันอย่างแน่นอน ฮือออ......ไม่เกี่ยว......ไม่เกี่ยวกับฉันจริงๆนะ......"

มณิกาเหลือบมองวิไลพัณณ์ที่ร้องไห้จนแทบจะขาดใจ แล้วหันมองเหนือเมฆอีกครั้ง"ที่วายุพูดนั้น เป็นจริงหรือไม่?"

เธอจับตามองดูเหนือเมฆอย่างไม่กะพริบตาเลย ราวกับว่าอยากจะสะกดจิตผ่านสายตาของเขา

เหนือเมฆที่ร้อนตัวทนการจ้องมองที่เร่าร้อนของเธอไม่ได้ ค่อยๆก้มหัวลง เอียงหัวเหลือบมองวิไลพัณณ์ และเห็นเธอส่ายหัวร้องขออยู่

ต่อให้วิไลพัณณ์ไม่พูด เหนือเมฆก็รู้ว่านั้นคือความปรารถนาที่อยากจะอยู่รอดของวิไลพัณณ์

นั้นคือน้องสาวของเขา น้องสาวคนเดียวในครอบครัว

"เหนือเมฆ ทำไมคุณถึงไม่พูด?"

ต่อให้เธอจะโง่แค่ไหน มณิกาก็สามารถได้กลิ่นของความแปลกประหลาดจากการตอบสนองของเหนือเมฆได้

"โอ๊ย......เจ็บ......"

เหนือเมฆเอามือจับหน้าออกไว้ เจ็บจนสูบลมหายใจเข้า ส่ายหัวอย่างหนักแน่น"ไม่เกี่ยวกับพัณณ์"

เดิมที่ยังส่งสายวิไลพัณณ์อยู่ แต่คำพูดของเหนือเมฆก็ปลอบใจของมณิกาไปไม่น้อยเลย

ไม่เกี่ยวก็ดีแล้ว

นั้นก็หมายความว่า ทุกอย่างนั้นเป็นเพียงแค่ความเข้าใจผิดเอง

เธอก็ว่าแล้ว เหนือเมฆไม่ใช่คนต่ำช้าอะไรแบบนั้น

"วายุ เรื่องนี้อาจมีความเข้าใจผิดอยู่จริงหรือเปล่า?"

มณิกาปล่อยเหนือเมฆแล้วเดินไปหาวายุ หวังว่าเขาจะปล่อยเหนือเมฆทั้งสองพี่น้องนี้ไป แล้วค่อยตรวจสอบเรื่องนี้ใหม่อีกที

เธอเดินไปหาชายคนนั้นทีละก้าวๆ สายตาของชายคนนั้นก็มองเพียงมณิกาคนเดียวตั้งแต่ต้นจนจบ จนกระทั่งเธอเข้ามาใกล้ ชายคนนั้นจึงค่อยส่งสายตาให้นภัทรที่ยืนอยู่ข้างเขา

ปัง ปัง----

อ๊ะ!!!~~

ตามด้วยเสียงปืนสองนัดที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน สิ่งที่ตามมาก็คือเสียงโหยหวนที่ตัดขัดความเงียบ

"อ๊ะ ขาฉัน เจ็บมากเลย ช่วยด้วยค่ะ......"