บทที่ 193 เงินสองพันล้านที่หายไปอย่างไม่มีร่องรอย

"ปล่อยมือ!"

มณิกาถอยหลังไปหนึ่งก้าว แต่เป็นเพราะว่าถูกวิไลพัณณ์ดึงขากางเกงไว้อย่างแน่น เธอก้าวถอยหลังหลายครั้งแล้วก็ถูกยับยั้งเอาไว้

"มณิกา คุณช่วยฉันออกไป ฉันให้เงินคุณสิบล้าน สิบล้านเลยดีไหม?ฉัน......ฉันให้เช็คคุณก็ได้นะ"วิไลพัณณ์ร้องขอต่อ

เหนือเมฆที่ยังคงต่อสู้อยู่ข้างๆ เดี๋ยวๆก็พูดกับมณิกาว่า:"ณิกา ข้อร้องล่ะ พาวิไลพัณณ์ออกไปที!"

"ฮึ่ม"

ฝีปากแดงของมณิกาค่อยๆยิ้มขึ้นเล็กน้อย บนใบหน้าอันสวยงามมีความเหี้ยมโหดปรากฏขึ้น

เธอเอียงหัวมองดูบอดี้การ์ดคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างเธอ ในมือของบอดี้การ์ดนั้นยังถือปืนเอาไว้อยู่

หญิงสาวหรี่ตาลงครู่หนึ่ง ยกมือขึ้นแล้วงุ้มมือให้เขา

บอดี้การ์ดมองตามสายตาของมณิกาไป พบว่าสิ่งที่เธอต้องการคือปืนพก แต่บอดี้การ์ดไม่กล้าเอาให้เธอ สุดท้ายก็มองไปหาวายุด้วยสายตาที่ร้องขอความช่วยเหลือ

วายุไม่ได้ให้คำสั่งใดๆเลย

สักพักไม่รอบอดี้การ์ดตอบกลับ มณิกาแย่งปืนพกจากมือของเขา ดึงนกสับอย่างรวดเร็ว เสียงปืนดังปั้ง ยิงไปที่ขาขวาของวิไลพัณณ์อย่างรวดเร็วและแม่นยำ

ตามด้วยเสียงดังลั่นที่ดังขึ้น ก็คือเสียงกรีดร้องอันทรมานของวิไลพัณณ์ แหลมและเศร้ารันทดเหลือเกิน

ผู้คนที่กำลังต่อสู้อยู่ด้านข้างก็หยุดต่อยกัน และหันมองทางนี่อย่างไม่น่าเชื่อ

เหนือเมฆลืมตาโต สายตาของเขาจับจ้องวิไลพัณณ์กับมณิกาไว้ เมื่อเห็นวิไลพัณณ์เอามือปิดแผลไว้ แล้วร้องอย่างเจ็บปวด เขาถึงมั่นใจว่ามณิกาได้ยิงวิไลพัณณ์แล้วจริงๆ

"มณิกา นี่คุณกำลังทำอะไรเนี่ย?!"

เขาผลักบอดี้การ์ดที่อยู่ข้างหน้าออก แล้วรีบไปทางมณิกา

และในวินาทีนั้น เหนือเมฆที่โมโหจนขาดสติวิ่งไปตรงหน้ามณิกาด้วยขาข้างหนึ่งที่ง่อย "คุณพูดอยู่ตลอดว่าผมเป็นพี่รองของคุณ แล้วนี่เหรอที่คุณทำกับฉัน......อ๊ะ......"

เหนือเมฆยังพูดไม่จบ แต่ตอนที่เขายังห่างจากมณิกาเพียงแค่สามเมตร มณิกาก็ยกปืนขึ้น เสียงดังปังยิ่งใส่ขาที่บาดเจ็บของเขาไปนัดหนึ่ง

ร่างกายของเหนือเมฆก็อ่อนลง คุกเข่าข้างหนึ่งลงอย่างไม่อาจควบคุมได้ เข่าของเขากระแทกกับพื้นอย่างรุนแรง เจ็บจนเขาสูบลมหายใจเข้าอย่างลึกๆ และหน้าผากเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ

คราบหยาดเหงื่อปนกับเลือดบนใบหน้า แล้วไหลลงมา ย้อมเสื้อยืดสีขาวจนเป็นสีแดง เหมือนกับผู้รอดชีวิตที่คลานออกจากสนามรบ

"นี่......นี่คุณทำ......ทำอะไร?"

เหนือเมฆกัดฟันไว้อย่างแน่น เจ็บจนเกือบล่มสลาย แต่เขายิ่งผิดหวังกับมณิกาไปอย่างมาก

มณิกาเพิกเฉยต่อการจ้องมองของเหนือเมฆ มองดูปืนที่ยังมีควันอยู่ แล้วโยนให้บอดี้การ์ดที่อยู่ข้างหลัง

"เงิน มันทำได้ทุกอย่างจริงเหรอ?"

เธอเหมือนคุยกับตัวเองและหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา หยิบเช็คห้าแสนออกมาจากข้างใน แล้วโยนใส่วิไลพัณณ์

เช็คที่แผ่วเบาหล่นลง ผลิกไปมาตามสายลม และตกใส่บนใบหน้าของวิไลพัณณ์ ถูกน้ำตาบนหน้าของเธอเปียกโชกไปหน่อยหนึ่ง

"ห้าแสน ก็เพียงพอพวกคุณไปรักษาโรคแล้ว"

มณิกาหัวเราะเยาะตัวเอง ปิดกระเป๋าสตางค์แล้วเอามือตบเบาๆ "ว้าว~~ ที่แท้ความรู้สึกของการใช้เงินเนี่ยมันเจ๋งอย่างนี้นี่เอง!"

เหนือเมฆตกตะลึงกับการกระทำที่ผิดปกติของเธอ แปลกจนเขาพูดไม่ออกไปสักพัก

ไม่เพียงแต่วิไลพัณณ์คนเดี๋ยวที่ตกใจ นภัทรกับวายุที่ยืนอยู่ไม่ไกลนั้นก็ตกใจเช่นกัน

ดวงตาของวายุเต็มไปด้วยความประหลาดใจ แต่ในชั่วพริบตา ดูเหมือนว่าเขาจะเข้าใจอะไรบางอย่าง และความหดหู่ใจเล็กน้อยในดวงตาก็เปลี่ยนเป็นความปวดใจแทน

เธอทำแบบนี้......

"วิไลพัณณ์ ฉันเนี่ยเกลียดสภาพที่แกโอ้อวดเงินต่อหน้าฉันเหลือเกิน"

มณิกาพูดจาแปลกประหลาดไปคำหนึ่ง จากนั้นก็หันหลังและจากไป

วินาทีที่เธอหันหลัง เธอกำกระเป๋าสตางค์ไว้อย่างแน่น และมือที่สั่นเทาถูกปกปิดไว้เพราะการโบกมืออย่างเนียนของเธอ

เมื่อก้มหน้าเดินไปถึงตรงหน้าวายุ เม้มปากและปรับอารมณ์ตัวเอง

เมื่อเขาเงยหน้ามองวายุ ยักไหล่ ฝืนยิ้มแล้วพูดว่า "ขอบคุณพวกคุณที่สืบค้นความจริงออกมานะ ไปเถอะ ไปดื่มเหล้ากัน ลำบักผู้ช่วยนภัทรและพี่น้องของคุณแล้ว พวกเรานัดที่ที่หนึ่งเถอะ เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง"

มณิกาที่ปกติเหนียวเป็นขี้ตืด วันนี้กลับใจกว้างเป็นพิเศษ