บทที่ 195 นั้นอาจารย์ไม่ใช่เหรอ

"นอนไม่หลับ อยากออกไปเดินเล่นหน่อย"

มณิกาแกล้งทำเป็นพูดคุยกับวายุอย่างสบาย อยากซ่อนภาวะซึมเศร้าในใจของเธอเอาไว้

ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมานี้ เกิดเรื่องอะไรขึ้นมากมาย และเธอเองก็รู้สึกเหนื่อยมากจริง

พูดจบ เธอก็หันหลัง จับโทรศัพท์แล้วเดินจากไปโดยตรง

เมื่อมองดูการจากไปของเธอ วายุเองก็ไม่ได้ตามเธอไป

เธอ ต้องการพื้นที่ส่วนตัว

มณิกาออกจากอพาร์ตเมนต์ และหยุดแท็กซี่ข้างถนน "ลุงค่ะ ไปถนนเฟร์มันค่ะ"

แท็กซี่เริ่มออกตัว และตรงไปยังเป้าหมายปลายทางโดยตรง

ช่วงยามดึก บนถนนมีรถเพียงไม่กี่คัน และความเร็วของรถก็เร็วมาก ปกติจะใช้เวลาเดินทางหนึ่งชั่วโมง แต่ตอนนี้ใช้เพียงแค่สามสิบนาทีก็ถึงแล้ว

หลังจากจ่ายเงินลงจากรถแล้ว มณิกาก็ยืนอยู่ที่จัตุรัสกลางถนนเฟร์มัน ภายใต้แสงไฟหลากสีที่ส่องประกาย มีกลุ่มวัยรุ่นที่ขี้เล่นและดื้อรั้นเต้นกันอย่างดุเดือดอยู่ เพลง fantastic baby ของ BIGBANG ตามด้วยเสียงของDJที่ดันรั่น นำพาบรรยากาศไปถึงจุดสูงสุด

Boomshakalaka boomshakalaka

Boomshakalaka

Dan dan dan dan dance

......

มณิกาส่ายหัวเบาไปมา ๆ ตามจังหวะของเพลง เพลิดเพลินกับช่วงเวลาที่สนุกนี้เป็นอย่างมาก

ถนนเฟร์มันอยู่ที่นอกเมือง และยังเป็นสถานที่จัดงานรื่นเริงสำหรับผู้ที่ชื่นชอบมอเตอร์ไซค์อีกด้วย

อยู่ท่ามกลางสนามที่เสียงดัง มณิกาพยายามที่จะลืมเรื่องที่หนักใจทั้งหมดออกไป

จนถึงเพลงเพลงหนึ่งจบไป คนกลุ่มหนึ่งก็ค่อยๆถอยออกมา สิ่งที่เข้าตาก็คือมอเตอร์ไซค์หลายสิบคันที่เรียงเคียงข้างกัน เจ้าของรถบางคนหล่อ หรือดูมีเสน่ห์ หรือสไตล์แบบชายต่างชาติ ค่อนข้างสะดุดตา

หญิงสาวสวยงามหุ่นแซ่บในชุดบิกินี่คนหนึ่ง เดินไปตรงหน้ามอเตอร์ไซค์ ชูธงเล็กๆ แล้วตะโกนว่า:"ห้า สี่ สาม......"

สาวเซ็กซี่กำลังนับเลขถอยหลังอยู่ และมอเตอร์ไซค์เหล่านั้นต่างก็ได้เพิ่มคันเร่งเสร็จแล้ว วิ๊งๆๆๆ เสียงมอเตอร์ไซต์แสบหู ฟังแล้วทำให้คนมีความตื่นเต้นขึ้นมา

"สอง หนึ่ง!"

พอตัวเลขสุดท้ายลง มือสุดเซ็กซี่ที่ถือธงไว้ก็วางลง และมอเตอร์ไซค์เหล่านั้นก็บินออกไปราวกับธนูที่บินออกจากสายธนู

"โอ้โห สู้ๆ"

"พี่พัททรงพลัง พี่พัทที่หนึ่งงง"

"สู้ๆ พวกเรารอคุณตรงอยู่ตรงนี้"

"ไอ้ห่าเอ๊ย แม้งเจ๋งจังเลยย"

......

มอเตอร์ไซค์หลายสิบคันพุ่งออกไปราวกับจะระเบิดบนถนน ค่อยๆ หายไปจากสายตา

มณิกาเดินไปที่ร้านขายของชำข้างๆ ซื้อเบียร์ขวดหนึ่ง นั่งลงที่อีกฝ่ายหนึ่ง และมองดูวัยรุ่นที่ร้อนแรงเล่นกันอย่างสนุกสนาน เธอรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นเยอะมากเลย

เธอนั่งอยู่ที่บนขอบถนน มือข้างหนึ่งถือล่าเถียวไว้ และอีกข้างหนึ่งถือกระป๋องเบียร์ไว้ ขณะที่เธอกำลังกินอยู่ ตอนเธอเหลือบมอง เหมือนเห็นเงาหนึ่งที่คุ้นเคย

มณิกาตกตะลึงไปครู่หนึ่ง "นั้นคือ......ตาเบศ?"

เป็นไปได้ยังไง?

อาจารย์จะมาปรากฏที่นี่ได้อย่างไร

มณิกาโยนสิ่งของในมือเธอลงไปในถังขยะที่อยู่ข้างๆ ลุกขึ้นและเดินมาที่ถนนตรงข้ามอย่างรวดเร็ว เดินไปตามคนที่ใส่ชุดคลุมสีดำ

แต่ชายคนนั้นเดินเร็วเกินไป เข้าไปในซอย แล้วก็หายตัวไปในความมืดมิด

"คนล่ะ?"

มณิกามองไปรอบ ๆ แต่ก็ไม่เห็นเงาอาจารย์เลย

เธอเอื้อมมือไปขยี้ตา "ดูผิดเหรอ......"

"มณิกา เป็นคุณจริงๆด้วย?"

ขณะที่เธอยืนงงอยู่ จู่ๆ ก็มีคนมาตบไหล่ข้างหลังเธอ

เมื่อเธอหันมองย้อนกลับไป ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหดหู่เล็กน้อย"เอ......เดน?บังเอิญจังเลย"

ตอนนี้ถึงเที่ยงคืนแล้ว มณิกาคิดไม่ถึงเลยว่าจะเจอเอเดนที่นี่