บทที่ 196 มณิกาซ้อนวายุขี่มอเตอร์ไซค์

โอ้โห~

มณิกาขมวดคิ้วที่สวยงามขึ้นเบา ๆ และทันใดนั้นก็รู้สึกถึงกลิ่นของสงคราม

สองคนนี้ เหมือนกับข่าวเรือที่เขาว่ากันเลย......

ไม่ถูกกัน!

พึ่งเจอหน้ากันก็เริ่มสงครามล่ะ

มีความหมายจริงๆเลย

"ไม่ล่ะ"

วายุชี้ชุดสูทบนตัวเขา"เสื้อไม่ค่อยสะดวก ไว้คราวหน้าละกัน"เขาเก็บสายตาคืนแล้วหันมองมณิกา"ณิกา ไปกันเถอะ"

เขาเดินไปที่ด้านข้างของมณิกา และจับมือเธออย่างธรรมชาติ "ขับมอเตอร์ไซค์เป็นไหม?เดี๋ยวสอน"

"เชอะ ดูถูกใครกันแน่ ไม่งั้นพวกฉันสองคนลองแข่งกันดูไหม?"

ถูกคนดูถูก มณิการู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก

"เอาสิ"

วายุตอบตกลงอย่างง่ายดาย

มณิกา:เมื่อกี้คุณเพิ่งบอกว่าคุณใส่สูทไว้ไม่สะดวกไม่ใช่เหรอ? ทำไมตอนนี้สะดวกแล้วเหรอ

หรือว่า ไอ้ตาบ้านี้จะดูถุกเธอ?

"อาชายเจ็ดของคุณอยู่พอดีเลย คุณยืมฮาเลย์ของอาชายเจ็ดคุณส่วนฉันขับรถของคุณ จากนั้นพวกเรามาประลองกันดู แต่ว่า......ไม่เดิมพัน ชักจะน่าเบื่อเกินไปแล้ว"

มณิกายิ้มใส่วายุด้วยรอยยิ้มที่กำลังคิดแผนไม่ดีอยู่ ทำหน้าตาแบบนั้น มองเพียงครั้งเดียว วายุก็รู้แล้วว่าในใจเธอคิดอะไรอยู่

"มีเหตุผลจริงด้วยเฮะ"

เอเดนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พูดแทรกขึ้นมาว่า "เอาอย่างงี้ดีกว่า ฉันพนันว่าคุณชนะ ใส่เงินห้า......แสน เป็นไง?"

สำหรับคนรวยแล้ว เงิน เป็นเพียงตัวเลข

แต่เงินห้าแสน สำหรับมณิกาแล้วไม่ใช่จำนวนเงินเล็กน้อยเลย

เอเดนจึงเปลี่ยนคำพูด