บทที่ 197 ซื้อประกันสองชั้นเถอะ

"ดูท่าแล้ว กลับไปผมต้องซื้อประกันสองชั้นแล้วสินะ"

วายุพูดหยอกเล่นข้างๆหูเธอ

เขากำลังล้อเล่นเธออยู่ แต่ทำไมมณิกาถึงรู้สึกว่าวายุกำลังเย้าแหย่เธออยู่

ว่าแล้วไอ้ผู้ชายเฮงซวยนี้ คิดไรไม่ดีอยู่แน่เลย

"เฮ้ รักษาระยะห่างหน่อยได้ไหม"

แม้ว่าวายุจะมีบุคลิกลักษณะที่ไม่ธรรมดา และหล่อเหลาเป็นที่รักของสาวๆหลายพันคนในเมืองจันทรา แต่มณิกาเป็นข้อยกเว้น

คล้ายกับ 'สาวถืก' ที่มีโล่ บล็อคการ 'โจมตี' ที่กิ๊กทั้งหมดจากวายุด้วยสัญชาตญาณ และจะไม่มีหลงโกงเด็ดขัด

วายุเพื่อที่จะมองเห็นทางด้านหน้า จึงเอียงตัวเล็กน้อย มณิกาปล่อยมือซ้ายของเธอ และศอกไปด้านหลังอย่างแรง ข้อศอกของเธอศอกโดนหน้าอกของเขาเต็มๆ

ข้างหู มีเสียงลมฟิ้ววว~ แต่มณิกาก็ยังได้ยินเสียงเรียกที่อ่อนโยนของวายุ

"อย่างเล่น อันตราย"

ขับมอเตอร์ไซค์อยู่ ถึงวายุจะเจ็บ แต่มือทั้งสองก็ไม่ได้ปล่อยแฮนด์มอเตอร์ไซค์ไป

เสียงที่ทุ้มของเขาน่าฟังจนเข้าไปในใจ วาจาจริงจังไปหน่อย เหมือนดุเธอ แต่ก็เหมือนจะด่าไม่ลง

ใจของมณิกาตึกตัก กระวนกระวาย หัวใจเต้นแรงอย่างอธิบายไม่ถูก

แม้งเอ๊ย เสน่ห์บ้าบออะไรเนี่ย

"หยุด หยุด หยุด"

เธอรรีบตะโกนเรียกหยุดไปสองสามครั้ง อยากให้วายุจอดรถลง

"นั่งไว้ดีๆ เดี๋ยวพาเธอกลับบ้าน"

"ใครบอกกับคุณว่าฉันจะกลับบ้าน?ฉันไม่กลับ"

"ทำไม กะว่าวันนี้จะนอนที่ตลาดเหรอ?"เขาเอียงหัวมาข้างๆเล็กน้อย เหลือบมองผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมกอดของเขา พูดข้างๆหูเธอว่า:"ตีสามแล้วนะ"

"ฉันไม่อยากนอน นอนไม่หลับ"

มณิกาทำเสียง 'เชอะ' อย่างเย่อหยิ่ง

เธอนอนไม่หลับจริงๆ

"งั้นผมพาคุณไปที่ที่หนึ่ง"

วายุเพิ่มคันเร่งและความเร็วก็เร็วขึ้น แต่มันกลับขับได้อย่างมั่นคง

เลี้ยวขวาที่สี่แยกข้างหน้าแล้วขับต่อไปทางทิศตะวันออก

มณิกาไม่รู้จะทำยังไง ได้แต่พิงไว้ในอ้อมกอดของเขา จากตอนแรกที่ไม่เคยชิน จนปล่อยวางในภายหลัง ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ต่อต้านมากขนาดนั้นแล้ว

อีกครึ่งชั่วโมงต่อมา ที่เชิงเขา เขาขับมอเตอร์ไซค์ขึ้นภูเขา และในที่สุดก็จอดอยู่ที่แฟลตกลางภูเขา

ขึ้นไปกว่านี้ ก็ไม่มีถนนซีเมนต์เรียบแล้ว แต่เป็นขั้นบันได

ลงจากรถมอเตอร์ไซค์ มณิกาถามว่า:"นี่คือที่ไหนเนี่ย?"

"มากับผม"

วายุถือกุญแจไว้ หันหลังและเดินขึ้นบันได มณิกาก็เดินตามขึ้นไป พอขึ้นบันไดไปหลายร้อยขั้นแล้ว ก็ไปยังจุดที่มีมุมมองที่กว้างขึ้น และหอสังเกตการณ์ที่กว้างขวางมากขึ้น

ทั้งสองเดินไปนั่งบนเก้าอี้ของหอสังเกตการณ์ วายุจึงค่อยพูดว่า:"เงยหน้าขึ้น"

มณิกาพิงไว้บนเก้าอี้ ยกขาขึ้นบนรั้วข้างหอสังเกตการณ์ ดูอย่างนี้ มองเห็นดวงดาวนับพันบนท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดมิดพอดีเลย

"ดาวเยอะมากเลย สวยมากเลยอ่ะ"

จิตใจที่หงุดหงิดก็ค่อยๆ สงบลง เธอมองดูดวงดาวบนท้องฟ้าอย่างเงียบ ๆ "หลังจากมาที่เมืองจันทรา ยังไม่เคยดูดาวเงียบ ๆ อย่างนี้มาก่อนเลย"

ทันใดนั้นเธอก็ยกนิ้วและชี้ไปที่ดวงดาวที่อยู่เหนือหัวของเธอ "ดูสิ ดาวเจ็ดดวงที่สว่างที่สุดที่เชื่อมต่อเข้าหากัน นั้นคือกลุ่มดาวหมีใหญ่"

"สวยงามมาก"

แขนของวายุวางอยู่บนเก้าอี้ มณิกาเงยหน้าขึ้นและพิงหลัง หัวของเธอพิงอยู่บนแขนของเขาพอดีเลย

พูดเสร็จ เขาก็ก้มหน้าจับมือถือไว้ แก้ไขข้อความหนึ่ง จากนั้นจึงค่อยเก็บมือถือ

"คุณว่า......ดาวบนท้องฟ้าจะมีเรื่องอะไรให้หนักใจไหมนะ?"