บทที่ 198 วายุที่โดนเครียดตาย

นั้นหมายความว่า ตอนอยู่ศิศิรนครวายุก็ชอบเธอแล้ว?

ที่ศิศิรนคร เกิดน้ำท่วม เธอถูกพัดพาไป วายุเดินตามน้ำไปตามหาเธอโดยไม่คำนึงถึงอันตราย เป็นเพราะว่าเขาห่วงใย ใส่ใจเธอ ไม่ใช่เพราะว่านายหญิงเนตรชอบเธอ จึงเสี่ยงเพื่อช่วยเธอ !

เธอมองดูภาพแล้วเหม่อลอย วายุเก็บสายตาคืน เหลือบมอง ก็พบว่ามณิกากำลังมองดูภาพบนมือถือของเขาอยู่

ในขณะที่วายุกำลังจะพูด หญิงสาวเงยหน้าโดยกะทันหัน ถือโทรศัพท์ไว้ข้างหน้าเขา แล้วถามว่า:คุณชอบฉันเมื่อไหร่?"

คำถามที่กะทันหันมาก ถามสักชายไม่ทันตั้งตัวเลย

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยและยน์ตาที่ดำสนิทดังหมึกก็เหลือบมองไปที่รูปภาพ ในที่สุดตาของเขาก็ตกลงมาที่ มณิกา เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ตอนที่เกิดไฟไหม้ที่หมู่บ้านคอนโดไพโรจน์?หรืออาจจะ เช้ากว่าหน้านี้"

วายุไม่ได้ปิดปังความรักที่เขามีต่อเธอ แต่สารภาพและยอดรับ

มณิกาย้อนนึกถึงวันนั้นเธอถูกคนที่ตระกูลธนัตถ์โชติส่งไปฆ่าพากลับบ้าน และจุดไฟในบ้าน ในคืนนั้น คือวายุเองที่วิ่งเข้าไปในที่เกิดเหตุไฟไหม้โดยไม่คำนึงถึงอันตรายเพื่อช่วยเธอ

วันนั้น เป็นวันที่เก้าหลังจากที่เธอแท้ง

แถมยังเป็นวันที่เขาและธิกานต์หมั้นกันไม่ถึงครึ่งเดือน

ใบหน้าอันเล็กของมณิกามืดมนดั่งหมึก เธอโยนโทรศัพท์ไว้ในอ้อมกอดของเขา และด่าด้วยความโมโหว่า: "วายุ คุณมันเป็นผู้ชายเฮงซวย ไม่เอาไหนเลยจริงๆ! ไม่น่าแปลกใจเลยที่คุณยินดีให้ฉันพักที่อพาร์ทเม้นท์ทิวกาล คุณพูดมาสิว่า คุณฉวยโอกาสในตอนที่ฉันหลับอยู่ แล้วทำอะไรกับฉันใช่หรือไม่?"

วายุ:"ผม......"

"คุณอะไร?ไม่น่าแปลกใจเลยที่คุณมักจะให้ฉันดื่มนมในตอนกลางคืน นมนั้นมีกลิ่นแปลก ๆ ข้างในนั้นคงจะใส่ยาแฝดไว้ไม่น้อยเลยสินะ ธิกานต์คนเดียวไม่เพียงพอหรือ? คุณยังต้องฉวยโอกาสตอนฉันนอนหลับ แล้วลงมือกับฉัน?ร่างกายแข็งแรงขนาดนั้น ไม่กลัววันจะตายอยู่บนเตียงเหรอ?อิตาบ้า ไอ้เหี้ยเอ๊ย!"

มณิกาด่าไปอย่างแรง ยกมือขึ้น เสียงดังเพี๊ยะ และตบใส่หน้าของวายุ

จากนั้นทำเสียง'เชอะ'อย่างเย็นชา ลุกขึ้นสวมรองเท้าแล้วจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีก

แก้มของชายถูกตบหันไปอีกด้านหนึ่ง เขายกมือขึ้นและปัดผมยุ่งๆ ที่หน้าผาก มองดูหลังของสาวน้อยที่เดินจากไปอย่างโมโห ขมวดคิ้วแน่นๆ

หญิงบ้านี้ เป็นเพราะว่าเขาชอบเธอ มีที่พึ่งพิงจึงไม่กลัวเหรอ?

ที่สำคัญคือ เขา พูดอะไรผิด?

ชอบเธอ บางทีมันอาจจะเป็นชอบตอนที่เกิดเหตุไฟไหม้ครั้งนั้น แต่ตอนที่ทำให้วายุรู้ว่าเขาตกหลุมรักเธอแล้วจริงๆ มันคือหลังกลับจากศิศิรนคร

ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะเมา ไปมีความสัมพันธ์กับธิกานต์ จนมีลูก ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะว่าคุณยายอยากได้เหลนชาย วายุคงจะยกเลิกการหมั้นกับธิกานต์ไปนานแล้ว

และเพราะว่าเขามีการหมั้นเอาไว้แล้ว เขา 'มีความรักต่อมณิกา แต่ไม่เคยทำอะไรเกิน' และไม่เคยข้ามเส้น

นมแก้วนั้นมีกลิ่นแปลกๆ เพียงเพราะมันมียาช่วยให้นอนหลับ เป็นยาที่หมอให้มา

แต่มาถึงที่เธอ กลับกลายเป็นยาแฝด!

วายุผู้ที่ไม่เคยได้รับความอับอายขายหน้ามาในอดีต ลุกขึ้นและเตะไปที่ข้างเตียง "เหี้ย!" เขาอดไม่ได้ที่จะพูดคำหยาบคาย แล้วเดินลงจากภูเขา

ลานจอดรถกลางภูเขา นภัทรและพี่น้องไม่กี่คนรออยู่ที่นี่ทั้งคืน

เห็นมณิกาที่เต็มไปด้วยความโมโหเดินลงมา หลังจากนั้นก็เห็นบอสของพวกเขาเดินลงมา และเขาก็รีบทักทาย

"อรุณสวัสดิ์ครับ บอส......"

นภัทรยืนอยู่ตรงหน้าของวายุ พูดไปถึงครึ่งหนึ่งก็ขมวดคิ้ว "ทำไมหน้าของเจ้านายถึงมีรอยมือครับ เหมือนโดนตบมา......"

"อยากตายเหรอ?"

เขาพูดประโยคหนึ่งยังไม่จบ สายตาที่เฉียบแหลมของวายุก็มองมา สายตาที่เต็มไปด้วยความหนาวเย็นและความอาฆ่า ทำเอานภัทรตกใจจนตัวเย็นไปทั้งตัว เขาก้าวถอยหลังไปสองสามก้าวอย่างกะทันหันและฝืนยิ้ม "บอส ผมกับพี่น้องขึ้นไปเก็บเตียงก่อนนะครับ ฮ่าฮ่า"