บทที่ 199 วายุเป็นอิตาบ้าที่ต่ำทราม

คำพูดที่ไม่น่า คงจะเป็นคำพูดที่กล้าหาญที่สุดที่วายุเคยได้ยินมาในหลายปีนี้

เปลี่ยนเป็นคนอื่นละก็ แกรงว่าคงจะเป็นดวงวิญญาณในยมโลกนานไปแล้ว

แต่เธอมณิกาเป็นเพราะว่าเขาชอบเธอ มีที่พึ่งพิงจึงไม่กลัวจริงๆเลย

ดวงตาที่ดำเหมือนหินออบซิเดียนของชายนั้นหรี่ลงเล็กน้อย มีความอันตรายพุ่งออกมาจากดวงตาของเขา "ม ณิ กา!"

"เรียกฉันทำไม วายุ ฉันจะบอกคุณนะ ตอนนี้คุณแค่เรียกชื่อของฉัน ฉันก็รู้สึกว่ามันคือการเหยียดหยาม ดูถูกฉัน ดีที่สุดคุณ...อุ๊ม......"

เธอยังคงด่าอย่างกําเริบเสิบสานอยู่ แต่พูดไปถึงครึ่งหนึ่ง ก็ถูกชายปิดปากด้วยการจูบ

มณิกาพิงหัวของไว้บนแผงหน้าปัดของมอเตอร์ไซค์ ลืมตาโต มองดูวายุอย่างไม่น่าเชื่อ "ฮือๆ......ไปให้พ้น......"

ถูกเขาจูบ ในใจของมณิกาเต็มไปด้วยความโมโห และเธอมักจะรู้สึกว่าเธอถูกเอาเปรียบไปอย่างมาก

แม้ว่าเมื่อริมฝีปากอันเย็นของเขาสัมผัสโดยปากของเธอ ในจมูกมีความเป็นชายที่คุ้นเคย

ลมหายใจแบบนั้นคุ้นเคยมาก ราวกับอยู่ในความฝัน และเหมือนมีอยู่ทุกวัน ซึ่งทำให้ความโมโหในใจของเธอลดลงอย่างมากอย่างอธิบายไม่ถูก

แต่......

เหี้ยอะไรเนี่ย ทำไมเธอถึงคุ้นเคยกับลมหายใจของวายุขนาดนี้?

เป็นไปได้ไหมที่อิตาบ้านี้แอบเอาเปรียบเธอทุกวันในขณะที่เธอหลับอยู่? ไม่งั้นทำไมเธอถึงชินจนเป็นธรรมชาติได้อย่างไร?

ความโมโหที่เพิ่งสงบลงไปก็ได้กลับมาท่วมท้นในหัวใจของเธออีกครั้ง เธอขัดขืนและเอื้อมมือออกไป จะตบวายุอีกครั้ง แต่ชายกลับคาดเดาไว้แต่แรกแล้วว่าเธอจะทำอย่างนี้ นำมือที่จับแฮนด์มอเตอร์ไซค์ออกแล้วจับข้อมือของเธอไว้ ลุกขึ้น และจ้องมองเธอ "ทำไม ตบจนติดใจละเหรอ"

"ใครบอกให้คุณไม่เอาไหนขนาดนี้ละ......อ้อย......"

มณิกาพึ่งด่าไปคำหนึ่ง จู่ๆวายุก็ก้มหัวลงอย่างกะทันหัน ริมฝีปากที่เซ็กซี่มีเสน่ห์จูบลงบนริมฝีปากสีแดงอันอ่อนนุ่มของเธอ และกัดลงไปอย่างไม่ทันตั้งตัว

ทันใดนั้น เลือดเข้าปาก กลิ่นเลือดที่คาวและหวานก็พุ่งขึ้นมา

"เจ็บจะตายอยู่แล้ว วายุ คุณเกิดปีหมาเหรอ?บังอัดมากัดฉัน!"

มณิกาโมโหจนบ้า ผลักเขาออกไป ยกขาเตะไปที่ตรงหน้าของเขา ชายตอบสนองกลับอย่างรวดเร็ว และเอนหลัง หลีกเลี่ยงการโจมตีของเธอ

แต่ใครจะไปรู้ว่าการโจมตีเป็นเพียงแค่การหลอกลวง จุดประสงค์ที่แท้จริงของเธอคืออ้อมผ่านวายุ ลงจากรถมอเตอร์ไซค์แล้ววิ่งจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

วิ่งหนีเร็วอย่างกับข้างหลังมีหมาดุอยู่

วายุยืดตัวตรง เม้มปากเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มเหมือนหมึกจ้องมองเธอที่วิ่งจากไปไกล และมีรอยยิ้มปรากฏขึ้น "เฮอะ"

ยิ้มจากใจ ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ เพิ่มคันเร่งแล้วจากไป

ตอนนี้เธอกำลังโกรธอยู่ วายุไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว

แต่......

คนที่โอ้อวดแสนยานุภาพอยู่คือเธอนี่นะ

เขาในอดีต ไม่สามารถยอมรับผู้หญิงที่ไร้เหตุผลที่สุด ทำไงได้ในเมื่อตอนนี้เขารู้สึกว่ามณิกาที่ทำตัวแบบนี้แตกต่างออกไปจากคนอื่น ทำให้ชีวิตที่สงบของเขามีความสนุกสนานบ้าง

หลังจากวิ่งไปไม่กี่ก้าว เมื่อมณิกาเห็นวายุที่ขับรถมอเตอร์ไซค์จากไป ถึงหยุดวิ่ง

ติ๊ดติ๊ดติ๊ดตต----

หลังจากเดินไปได้สักพัก ก็มีรถเก๋งจอดอยู่ข้างๆ และนภัทรที่นั่งอยู่ข้างคนขับก็ลดกระจกลง "คุณมณิกา ขึ้นรถเลยครับ พวกผมพาคุณกลับไปเองครับ"

"โอเคคะ"

ขอแค่ไม่ใช่รถของวายุ นั่งรถใครก็ได้ "ผู้ช่วยนภัทร คุณดีจังเลย"

เธอพูดไปด้วย ดึงประตูรถไปด้วยแล้วนั่งลง

นภัทรตอบกลับไปคำหนึ่ง "คุณมณิกาชมเกินไปแล้วครับ"

เป็นเพราะเขาดีที่ไหนละ?

มันก็คือคำสั่งของบอสเขาเองไม่ใช่เหรอ? ไม่งั้นที่ไม่มีคนแบบนี้ จะทิ้งมณิกาไว้ที่นี่ได้เหรอ