บทที่200 ลูกพี่พวกแกจะตายแล้ว

เห็นเธอจะไป วายุขับมือของเธอเอาไว้ "ถ้าคุณไม่เชื่อ ผมสามารถพาคุณไปตรวจที่โรงพยาบาลได้"

"คุณคิดว่าฉันจะเชื่อคุณเหรอ?คุณเป็นใคร?ซีอีโอของสดุภา กรุ๊ป อำนาจมหาศาล อย่างว่าแต่เพียงแค่เมืองจันทราเลย แต่ให้เป็นที่ไหนสักแห่งของประเทศนี้ คุณแค่กระทั่งกระทืบเท้า ใครเขาจะไม่เชื่อฟังคำสั่งของคุรละ?พวกนักธุรกิจ เรื่องแบบนี้ทำไปน้อยเหรอ?"

มณิกาหันหัว จ้องมองเขาด้วยนัยน์ตาที่เต็มไปด้วยความอาฆ่า คำรามด้วยความโกรธ

คำพูดเหล่านี้กลับทำให้วายุพูดไม่ออก

นี่อาจคล้ายกับเรื่องราวของ'หมาป่ามาแล้ว' และผลกระทบเล็กน้อย ทำให้มณิกายากที่จะฟื้นความไว้วางใจในตัวเขาได้อีก

มณิกาดิ้นรนอยู่พักหนึ่ง แต่เขาก็ไม่ปล่อยมือ เธอยิ่งโกรธมากขึ้น "ฉันบอกให้คุณปล่อยมือ!"

วินาทีนั้น ในใจของวายุรู้สึกถึงความไร้อำนาจ

เขารู้สึกถึงความโกรธของมณิกาได้อย่างชัดเจน

เธอเข้าใจผิดว่าเขาวางยาให้เธอ ฉวยโอกาสตอนเธอสลบแล้วทำไรไม่ดีกับเธอ และแน่นอนว่าเธอเองก็ต้องโมโหเป็นอย่างมาก

วายุมีปากร้อยอันก็ไม่อาจแก้ตัวได้

มณิกาสะบัดมือเขาออก ทำเสียงเชอะ และจากไป

เดินออกไปนอกห้องรับแขก เธอปิดประตูกระจกด้วยความรุนแรง บางทีอาจเป็นเพราะใช้แรงมากเกินไป ประตูกระจกเทมเปอร์ดังปังและแตกเป็นเสี่ยง และเศษกระจกก็กระเด็นไปทุกที่

เธอเข้าไปในลิฟต์โดยไม่หันกลับมามองและลงไปชั้นล่าง

วายุยกมือขึ้นขยี้ผมอย่างหงุดหงิด ก้มหน้ามองดูขวดยานอนหลับในมือของเขา และทั้งยาลงถังขยะ!

กริ๊ง...กริ๊ง...----

ในขณะที่วายุกำลังโมโหอยู่ โทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าก็ดังขึ้น

หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอก็ปรากฏชื่อของจตุพันธุ์ออกมา

เขารับโทรศัพท์ "พูด"

"พี่รอง ไม่ได้ออกกำลังกายมาพักหนึ่งละนะ ไอ้ปัณณ์นัดกันว่าตอนเที่ยวไปยิมมวยด้วยกัน พี่มีเวลาไหม?"

สิ่งที่เกิดขึ้นในฉากแต่งงานเมื่อวานนี้ พวกเขาพี่น้องก็เห็นแก่ใจอยู่ แต่พวกเขารู้แค่ครึ่งแรกของวิดีโอ และมีเพียงวายุกับมณิกาและเหนือเมฆเท่านั้นที่รู้เกี่ยวกับเรื่องที่ธิกานต์โดนเหยียดหยามดูถูก

ในฐานะของเพื่อนที่ดีแล้ว ปัณณ์ กษิดิส และจตุพันธุ์ ต่างก็กังวลว่าวายุจะอารมณ์เสียเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นในเมื่อวานนี้ ดังนั้นจึงตกลงกันแล้วนัดวายุออกมาต่อยมวยระบายอารมณ์

"โอเค สิบโมง เจอกันที่เดิม" วายุตอบตกลงอย่างง่ายดาย

......

มณิกาออกจากอพาร์ทเม้นท์ทิวกาล และหาโรงแรมพักอยู่ชั่วคราว

เนื่องจากบทเรียนในคราวที่แล้วในการเช่าบ้าน เธอกังวลว่าช่วงนี้สถานการณ์จะไม่ค่อยคงที่ จึงไม่มีแผนที่จะรีบเร่งเช่าบ้าน

จึงเช่าบ้านราคาถูก มณิกานอนอยู่บนเตียง ในสมองของเธอมีแต่ใบหน้าที่น่าเกลียดชังของวายุปรากฏขึ้นยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห

ในที่สุดก็ลงไปกินข้าวเช้าที่ชั้นล่าง ซื้อไวน์แดงสองขวด และเมาอยู่คนเดียวในห้อง

สิ่งที่เรียกว่า 'เหล้าดื่มไม่เมาคน คนเมาเอง' เธอดื่มไม่มาก ไม่รู้ว่าเมาหรือง่วงมาก เลยนอนหลับอยู่บน

สิบโมงเช้า

วายุขับรถมาถึงยิมเทควันโดส่วนตัวในเมืองจันทรา

พึ่งขึ้นไปชั้นบน ก็เห็นพี่น้องหลายคนอยู่ในห้องรับแขก

จตุพันธุ์แต่งตัวในชุดสูทสีขาวเรียบหรู เดินขึ้นเข้าหาวายุด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม "พี่รอง มาตรงเวลาเลยจริงๆเลยนะ ก่อนหน้าไม่อยากแต่งงานกับธิกานต์มาโดยตลอด ตอนนี้เลิกหมั้นแล้ว อารมณ์ดีขึ้นเยอะเลยใช่ไหมล่ะ?"

"ที่จริง เรื่องเมื่อวันมันก็ไม่ใช่เป็นเรื่องร้ายไปหมดหรอกนะ" ปัณณ์ที่ไม่ชอบพูดใส่เสื้อกั๊กและกางเกงออกกำลังกาย ในมือจับเบลสองตัวไว้กำลังยืดเส้นยืดสาย

ในมือจับเบลสองตัวไว้กำลังยืดเส้นยืดสาย

กษิดิสพยักหน้าเห็นด้วย "เรื่องทุกเรื่องมันก็มีสองด้าน ส่วนผู้หญิงที่เรียกว่ามณิกานั้น กูว่านะ เธอ......"

"อะแฮ่ม!"