บทที่ 210 โดนคนหลอกใช้แล้ว

"โอ้สวรรค์ นี่มันคุณชายวายุไม่ใช่เหรอ?"

"เร็ว เร็ว เร็ว รีบถ่ายไว้ คุณชายวายุไปขับรถราคาถูกแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย"

"นี่มันต้องเป็นข่าวที่ดังระเบิดแน่ ๆ"

"อ๋อ ฉันรู้แล้ว นี่ต้องเป็นรถยนต์หรูมูลค่าสูง เอามาดัดแปลงให้ภายนอกดูเป็นรถยนต์ราคาถูกแน่เลย"

"อืม อืม พูดได้มีเหตุผล เธอนี่ฉลาดจริง ๆ"

......

ด้วยสถานะของวายุ คนทั้งหมดจึงคิดเรื่อยเปื่อยไปกับรถคันนี้มาก

มณิกาผลักประตูรถเปิดออกลงมา ก็ได้ยินคนพวกนี้พูดคุยกันพอดี แล้วก็รู้สึกแต่เพียงหัวร้อนขึ้นมา

แม่ง รถราคาแสนหนึ่งแล้วจะทำไม?

ทำไมถึงได้โดนคนดูถูกขึ้นมาได้นะ?

ก็แค่เครื่องมือนำทางอย่างหนึ่งไม่ใช่เหรอ? จริง ๆ เลย!

แต่ว่า มณิกายังไม่ทันได้เปิดปากพูด พวกนักข่าวพวกนั้นก็รีบหันกล้องมารวมกันที่ตัวเธอแล้ว

"นี่มันมณิกาที่โดนเปิดโปงว่าบีบให้คุณธิกานต์ทำแท้งในงานแต่งไม่ใช่เหรอ?"

"อ๋อ อ๋อ อ๋อ ฉันรู้แล้ว หล่อนก็คือคุณหนูของตระกูลธนัตถ์โชติที่ผลัดพรากไปอยู่ข้างนอกคนนั้น"

"หล่อนมีหน้าตาที่เหมือนกับคุณธิกานต์มากจริง ๆ แต่ถ้าดูดี ๆ แล้ว คิ้วกับตาดูไม่ค่อยเหมือน ที่จมูกหล่อนมีไฝเม็ดหนึ่งด้วย และก็ตัดผมสั้นด้วย"

"ที่คุณชายวายุถอนหมั้นกับธิกานต์ คงจะไม่ได้มาตกหลุมรักหล่อนเข้าหรอกนะ"

"ตกลงมันเรื่องอะไรกันเนี่ย?"

......

ผู้คนแสดงความคิดเห็นกันไปทั่ว แม้แต่แขกรับเชิญที่มาร่วมงานวันเกิดก็ยังสงสัยกันจนสายตามาทางนี้

มณิกาโดนคนพวกนี้จดจ้องไว้ตรง ๆ ยังไงในใจก็ไม่ค่อยพอใจมากนัก

แต่ว่าวันนี้เป็นงานเลี้ยงวันเกิดของนายหญิงเนตร เธอจะก่อเรื่องขึ้นมาไม่ได้จริง ๆ

ต้องอดทนให้ได้ซิ!

"โอ้ นี่มันกานต์ไม่ใช่เหรอ?"

อยู่ ๆ ด้านหลังก็มีคนเรียกขึ้นมาคำหนึ่ง

ฝีเท้าของมณิกานิ่งไปครู่หนึ่ง หันกลับไปก็เห็นหญิงสาวสวยงามคนหนึ่งที่มีผมสีน้ำตาลแดงรวบขึ้นเป็นมวยผม และสวยใส่ชุดกระโปรงสีดำลายดาวระยิบระยับ หล่อนใส่สร้อยคอไว้ บนหัวใส่มงกุฎประดับเพชรอยู่ แต่งกายได้อย่างงดงามไร้ที่ติ ราวกับเป็นเจ้าหญิงที่เดินออกมาจากประสาทในนิทาน

แต่ว่าเมื่อกี้ หล่อนเรียกเธอว่า......กานต์เหรอ?

"ขอโทษนะ คุณทักคนผิดแล้ว ฉันคือมณิกาค่ะ" มณิกาแนะนำตัวเองไปอย่างเสียงดังฟังชัด

"อ๋อ คุณเป็นน้องสาวของกานต์ ณิกาใช่ไหม?"

หญิงสาวชุดกระโปรงสีดำยื่นมือมาให้เธออย่างเกรงใจ แล้วแนะนำตัวขึ้นว่า "ณิกา สวัสดีค่ะ ฉันขอแนะนำตัวเองหน่อยนะ ฉันชื่ออมลวัทน์ เป็น......"

เธอพูดแล้ว ก็มองไปที่วายุที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มณิกา "เป็นเพื่อนที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กของพี่วายุ"

พอพูดถึงเพื่อนตั้งแต่เด็ก มณิกาก็นึกถึงสถานะของอีกฝ่ายขึ้นมาทันที

"มีธุระอะไรเหรอคะ?"

สายตาเย็นชาของมณิกาเหล่มองไปทีหนึ่ง แล้วก็ถามเสียงเย็นขึ้นมาประโยคหนึ่ง

แม้จะเผชิญกับการตีสนิทของหล่อน แต่ก็ไม่ให้เกียรติเลยสักนิด

มือที่ยื่นออกไปของอมลวัทน์ก็นิ่งค้างไว้อยู่อย่างนั้น ช่างเก้อเขินเป็นที่สุด

"เหอะ เหอะ ยังไงก็ยังเป็นยัยเด็กกะโปโลที่มาจากบ้านนอก ไม่มีมารยาทเลยสักนิด"

คนที่ตามมาข้างหลังอมลวัทน์คือเรณุกา และเป็นเพื่อนสนิทของธิกานต์

ธิกานต์เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นมา เรณุกาที่เป็นเพื่อนสนิทก็รู้สึกสงสารเธอเป็นอย่างมาก ก็เลยยิ่งเกลียดมณิกาเข้าไปใหญ่