บทที่ 218 เขาวงกตไม่ได้มีสมบัติล้ำค่า

"คุณแม่ คุณสุขภาพไม่ค่อยดี ควรพักผ่อนให้มากๆ เดี๋ยวผมไปตามหาวายุกับณิกาต่อเองครับ"

เอเดนเห็นใบหน้าของนายหญิงเนตรที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้า จึงปลอบใจพลางพูดขึ้นว่า："ไม่ว่าจะพูดยังไง

วายุก็เป็นคนที่เคยผ่านการวิ่งหลบลูกกระสุน ทักษะเหนือใคร สติปัญญาและความกล้าหาญเพียบพร้อม ไม่เป็นอะไรหรอกครับ"

"เฮ้อ หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น"

นายหญิงเนตรถอนหายใจ โบกมือ เพื่อบอกเป็นนัยให้เอเดนลงไป

เอเดนพยักหน้า หันหลังแล้วเดินจากห้องรับแขกไป

ในบริเวณสวนของบ้านเก่า เขาพาคนจำนวนหนึ่งล้อมสวนขนาดใหญ่ไว้พรางตามหาอย่างไม่หยุดหย่อน กระทั่งเดินมาถึงสวนป่าไผ่ด้านหลังงสวนดอกไม้ สายตาเย็นชาของเอเดนเหลือบไปมองก้อนหินขนาดใหญ่ก้อนนั้นที่มณิกาเคยนั่งจากนั้นก็กำชับทุกคนว่า："ตามหาอย่างละเอียด ดูสิว่ามีเบาะแสหรือร่องรอยที่หลงเหลือไว้ไหม อชิตคุณพาคนจำนวนหนึ่งเข้าไปดูในป่าไผ่ซิ"

"ได้ครับท่านเอเดน"

สาวใช้รับคำสั่ง โบกมือให้กับคนพวกนั้น เดินเข้าป่าไผ่ด้วยกันและวนเวียนอยู่ในนั้นรอบหนึ่ง

แม้ว่าจะให้คนของอชิตเท้าเหยียบไปยังบริเวณที่มณิกากับวายุหล่นลงไป แต่ก็ไม่รับรู้ถึงความผิดปกติใด

ท้องฟ้าค่อยๆมืดลง การตามหามณิกากับวายุยังคงตามหาทุกทิศทางอย่างไม่หยุดหย่อน

นภัทรก็ได้ติดต่อไปยังปัณณ์ที่เป็นหัวหน้าสืบสวนคดีอาญา ปัณณ์ในฐานะที่เขาเป็นตำรวจสอบสวนคดีอาญา แน่นอนว่าความรู้สึกไวกว่าคนธรรมดา

อีกทั้งเขายังเป็นพี่น้องของวายุ ให้เขามาช่วยตามหา วางใจได้อย่างแน่นอน

ในห้องลับ

วายุกับมณิกาทั้งสองคนทำสัญลักษณ์ไปด้วย ตามหาเส้นทางที่ถูกต้องไปด้วย

มณิกาที่เดินจนเหนื่อยพูดขึ้นว่า："พักผ่อนสักหน่อยเถอะ พักผ่อนสักหน่อยเถอะ เดี๋ยวอีกสักพักก็หาทางออกเจอ ไม่ต้องกังวล"

"มาพักผ่อนที่ห้องนี้เถอะ"

วายุชี้ไปยังห้องที่อยู่เยื้องๆกับฝั่งตรงข้าม ประตูที่ทำด้วยไม้ผุพังแล้ว

เขายกเท้าขึ้นมาผลักประตู แล้วจูงมือมณิกาเดินเข้าไป

นำเทียนไปจุดไฟบริเวณกำแพง ห้องทั้งห้องท่ามกลางแสงไฟทั้งสองดวง สว่างไสวเป็นพิเศษ

"นี่น่าจะเป็นห้องหนังสือ บนชั้นหนังสือมีหนังสือมากมาย คงไม่ใช่ศิลปะการต่อสู้ของสมัยโบราณหรอกนะ?จุ๊ๆๆ ...บางทีอาจจะมีแผนที่เก็บสมบัติล้ำค่าที่เก็บไว้ก็ได้ พวกเราก็จะร่ำรวยแล้ว"

มณิกาพูดขึ้นอย่างล้อเล่น เดินเข้ามายังด้านหน้าชั้นหนังสือ ยื่นมือลูบสัมผัสกับชั้นหนังสือที่ยังคงสัมผัสไว้ได้เป็นอย่างดี"คงไม่ได้ทำจากไม้เนื้อทองหนานมู่หรอกนะ?มิฉะนั้นทำไมผ่านมาตั้งหลายปียังคงไม่เสียหายล่ะ"

ขณะที่ทั้งสองกำลังหาทางออก พบห้องจำนวนมาก

มีห้องลับมีไหขนาดใหญ่ รอบด้านทั้งสี่ทิศมีรูปปั้นของสัตว์เทพและรูปแกะสลักสำริดวางอยู่ ยังมีห้องนอน ห้องทำยา เป็นต้น

มณิกากำลังยื่นมือออกไปเพื่อหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมาอ่าน แต่ระหว่างสายตานั้นกลับพบว่า ฝุ่นหนาด้านข้างมีกล่องไม้สีม่วงอยู่หนึ่งกล่อง

"นี่คืออะไร?"

เธอพึมพำพลางเปิดกล่องออกมา

แต่เธอยังไม่ทันจะสัมผัสกล่องก็ดึงมือกลับมา"วายุ คุณมาดูนี่สิ ฝุ่นที่อยู่บนกล่องนี้ความลึกตื้นไม่เท่ากัน ทั้งยังมีรอยนิ้วมืออีกด้วย ด้านบนมีชั้นฝุ่นบางๆ นี่สามารถชี้ชัดได้ไหมว่ามีคนรู้ว่ามีที่นี่อยู่ และเคยมา?"

วายุเดินไปข้างๆๆเธอ สายตามองไปยังกล่องไม้สีม่วงกล่องนั้น บนกล่องแกะสลักโทเทมมังกรอย่างประณีตงดงาม

บนโทเทมเต็มไปด้วยฝุ่น เห็นชัดว่ามีรอยนิ้วมืออยู่ แต่บนรอยนิ้วมือนั้นกลับเป็นฝุ่นชั้นบางๆชั้นหนึ่ง

"ดูจากความหนาบางของนิ้วมือและระยะห่าง เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้ชาย"

วายุยื่นมือออกไปเปิดกล่องไม้สีม่วงนั้น ด้านในมีปืนอยู่สองกระบอกและลูกกระสุนสิบกว่าลูก