บทที่ 219 ไหประหลาด

เธอพยายามที่จะพูดถึงตนในทางที่ไม่ดี หวังเพียงว่าวายุจะตระหนักรู้ในตนเองและอยู่ห่างจากเธอหน่อย

"ดังนั้น นอกจากผมแล้ว คุณยังมีผู้ชายอีกกี่คน?"

มือขนาดใหญ่ของวายุจับที่ข้อมือของเธอ จับแน่น พลังนั้นราวกับจะทำให้กระดูกของมณิกาแตกหัก

เจ็บ~~

เธอเจ็บจนริมฝีปากแยกออกเป็นเส้นตรง แต่ก็ยังคงอดทนต่อความเจ็บที่บริเวณข้อมือ สมองครุ่นคิด พลางพูดขึ้นอย่างลวกๆว่า："เดี๋ยวฉันคิดก่อนนะ สมัยมัธยมฉันเปิดห้องกับนักเรียนชายที่ฉันชอบคนหนึ่ง แต่ผลคือยังไม่ทันเริ่มเลย เขาก็ตกใจหนีไปเสียแล้ว ตอนอยู่มหาวิทยาลัย รักผู้ชายคนหนึ่งจริงๆ นั้นเป็นรักแรกของฉัน พวกเราไปเปิดห้องด้วยกันบ่อยๆ

ต่อมาพบว่ารักแรกนั้นไม่มีชีวิตชีวาแล้ว ฉันเตะเขาทิ้งและเปลี่ยนแฟนใหม่ หาผู้ชายที่บึกบึนทรงพลัง'เล่น'กับเขากระทั่งเรียนจบ เขาไปต่างประเทศ และไม่ได้ติดต่อกันอีก"

คำว่า'เล่น'ใช่ได้อย่างคล่องตัวมาก

มณิการาวกับว่าต้องการทำให้ตนเป็นสาววัยรุ่นที่ไม่ค่อยดีนัก ทำให้ผู้ชายรู้สึกว่าเธอเป็นสาวใจง่าย มีด้านมืดยังไง

"คุณกำลังโกหกอยู่ ครั้งแรกที่คุณเข้ามาอพาร์ทเม้นท์ทิวกาลในค่ำคืนนั้น คุณยังบริสุทธิ์อยู่!"

"อะไรกัน ของสิ่งนั้นก็แค่เยื่อชั้นเดียว ทุกครั้งที่ฉันเปลี่ยนแฟนฉันก็จะไปทำขึ้นใหม่ที่โรงพยาบาล เล่นอย่างน่าตื่นเต้น เฮ้อ

ดูคุณสิ เรื่องแค่นี้ก็ยังไม่รู้ ไม่น่าสนใจเอาซะเลย"

มณิกาดึงมือวายุออก หันตัวเผชิญกับชั้นหนังสือ แกล้งทำเป็นหาหนังสือ

มุมปากกระตุกเล็กน้อย ถอนหายใจอย่างเงียบๆหนึ่งที

แม่ง เอ๊ย พูดว่าตัวเองซะดำอย่างไร้ซึ่งขอบเขต ไม่รักตัวเอง ไม่ให้เกียรติตัวเอง ผู้ชายสุนัขคนนั้นคงไม่สนใจเธอแล้วนะ

"ใจง่าย เสเพล!"

ขณะที่ในใจของมณิกากำลังคาดเดาอยู่อย่างเงียบๆ จู่ๆด้านหลังก็มีเสียงของวายุดังขึ้นอย่างเรียบขรึม

แม้ว่าเสียงจะไม่ดังมาก แต่เธอก็ได้ยินอย่างชัดเจน

มณิกายื่นมือออกมาหยิบหนังสือปกฟ้าหนึ่งเล่ม พลางเปิดขึ้นหนึ่งหน้า หันกลับไปมองวายุ ส่ายศีรษะ สีหน้าเหยียดหยาม "นี่อาจจะเป็นเพราะว่าคุณไม่ก้าวหน้าพอ คุณลองคิดดูสิว่า นี่มันสมัยไหนแล้ว ศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดแล้ว ผ่านยุคที่ผู้ชายมีภรรยาจำนวนมากมาแล้ว ยุคสมัยเปลี่ยนไป กลายเป็นผู้หญิงที่สามารถมีสามีหลายคนไม่ได้เหรอ?แม้ว่าความคิดแบบโบราณจะไม่อนุญาต แต่ก็ไม่ได้ผิดกฎหมาย คุณว่าไหม?"

เมื่อพูดถึงจุดนี้ มณิกาปิดหนังสือที่อยู่ในมือ เอียงศีรษะ แววตาที่ใสซื่อคู่นั้นมองไปที่เขาตั้งแต่บนจรดล่าง "ที่จริงคุณก็หน้าตาหล่อ หากไม่ได้เป็นเพราะว่าคุณเผด็จการเกินไป ฉันก็อาจพิจารณาที่จะอยู่กับคุณ ขอเพียงแค่คุณรับปากฉัน ไม่ว่าฉันจะหาหนุ่มละอ่อนแค่ไหน ก็ได้ทั้งนั้น"

"ได้สิ"

วายุยักคิ้ว ยื่นมือออกไปยกคางของเธอ"ขอแค่คุณกล้าหาหนึ่งคน ผมก็จะฆ่าหนึ่งคน"

"จุ๊ๆ...เต็มไปด้วยความโกรธ"

มณิกาส่ายศีรษะ ท่าทางไม่แยแส ราวกับข่มขู่วายุว่าเธอนั้นไม่แคร์ พลางถอนหายใจยามครู่หนึ่ง"เฮ้อ ชีวิตคนสั้นนัก ควรทำสิ่งที่มีความสุข ฉันชอบเงิน ชอบหนุ่มหล่อ คุณรับไม่ได้ ก็แสดงว่าพวกเราไม่สามารถไปด้วยกันได้แล้ว แต่ว่าเหนือเมฆนั้นไม่เหมือนกัน เหนือเมฆ

รู้ว่าฉันเป็นคนเจ้าชู้ เขารับได้หาฉันหาชายอื่น พูดๆแล้ว วายุ ความรักของคุณก็เผด็จการเกินไปหน่อย"

ตรรกะบ้าบออะไร ไร้ซึ่งคุณธรรม

มณิกาที่พูดคำพูดเหล่านั้นออกมา แม้แต่ตนเองก็รู้สึกว่ามีมลทิน แต่ก็ยังคงยืนหยัดโม้ให้ถึงที่สุด

เพื่อให้วายุมีความคิดว่าหล่อนเป็น'สาวห่วย' ยิ่งพูดยิ่งทำได้ตามอำเภอใจโดยไม่ต้องเกรงกลัวใคร

"คุณคิดว่า ผมจะเชื่อคุณเหรอ?"

"จะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่คุณ หากสุดท้ายแล้วคุณไม่เชื่อ รอกระทั่งพวกเราออกจากที่นี่ คุณไม่ตรวจสอบก็ได้ รักแรกของฉัน ที่ฉันบอกว่าชอบไปเปิดห้องด้วยกันเขาชื่อว่าดิษย์"

เพื่อที่จะเพิ่มความน่าเชื่อถือ มณิกาบอกชื่อแฟนเก่ากับวายุจริงๆ

"ดิษย์..."