บทที่ 220 มณิกาเริ่มมีอาการเป็นลมหมดสติ

เขาโบกมืออีกครั้งเพื่อบอกเป็นนัยกับมณิกาว่าอย่าเขยิบเข้ามา ต้องการที่จะแบกรับอันตรายนี้ไว้เพียงคนเดียว

"ถ้าอย่างนั้น...ไม่ต้องดูหรอกค่ะ ถ้าหากมีอะไรที่อันตรายถึงชีวิตจะทำยังไง?"มณิกาลังเลครู่หนึ่ง กลัวว่าจะ'ความอยากรู้จะฆ่าแมว'

"ตอนนี้พวกเราอยู่ในห้องลับ หากมีอันตรายอะไรที่คาดไม่ถึง อีกทั้งพวกเราก็ยังไม่รู้ว่าฝ่ายตรงข้ามคืออะไร ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องที่อันตรายที่สุด"

ตอนนี้ ทั้งสองยังคงไม่สามารถออกจากห้องลับได้

อีกทั้งในห้องลับ พวกเขาพบมากกว่าหนึ่งศพ แม้ว่าอาจจะเป็นเพราะขาดน้ำขาดอาหาร หิวตายหรือขาดน้ำตาย แต่ก็ไม่ควรที่จะตัดปัจจัยอื่นทิ้ง

หากในไหมีอันตราย หรือมีสิ่งมีชีวิตที่อันตรายอะไร พวกเขาจะได้มีแก้ไข เพื่อที่จะป้องกันสิ่งที่จะเกิดขึ้นหลังจากนั้นได้ดียิ่งขึ้น

"พูดมีเหตุผล"

มณิกาพยักหน้า ยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อน

วายุขยับเข้ามาข้างหน้าสองสามก้าว หยิบถ้วยใบใหญ่ขึ้นมาหนึ่งชามวางไว้ข้างๆ ด้านล่างถ้วยเป็นวงกลมสีขาวสามวง เป็นถ้วยเซรามิกที่เก่าแก่มาก

นำถ้วยสองใบวางไว้บนโต๊ะ วายุเอียงศีรษะหุ้มไห พลางเทน้ำจากไหลงในถ้วย จากนั้นวางไหลง

เสียงเทียนส่องลงมา น้ำในถ้วยทั้งสองเคลื่อนไหวอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็กลับสู่สภาวะเงียบ

น้ำใสจนมองเห็นด้านล่าง ท่ามกลางแสงเทียนระยิบระยับ ทั้งยังสามารถมองเห็นคุณสมบัติของด้านล่างไหได้อย่างชัดเจน ไม่มีร่องรอยของสิ่งสกปรก

มณิกากุมศีรษะ เห็นถ้วยทั้งสองแต่ไกล ไม่มีอะไรขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย หว่างคิ้วของเธอขมวดเข้าหากันบิดเป็นเกลียว "บัดซบนี่มันน่าประหลาดจริงๆ น้ำใสมากเลย ไม่สอดคล้องกับเหตุผลเลยแม้แต่น้อย จุดที่สำคัญคือไม่มีของอะไรเลยแม้แต่น้อย แต่ว่าเมื่อสักครู่นี้ทำไมถึงได้มีการเคลื่อนไหวแรงขนาดนั้น ?"

ความสงสัยต่างๆนานา พอคิดเท่านั้น ก็รู้สึกน่ากลัวขึ้นมาทันที ทำให้คนรู้สึกตัวสั่นเป็นลูกนก

วายุเขยิบเข้ามาใกล้เล็กน้อย แต่ว่าก็ยังคงรักษาระยะห่าง สังเกตน้ำอย่างละเอียด แต่ก็ไม่พบความผิดปกติใด

อันตรายจางหายไปมองไม่เห็น

มณิกาไม่ได้รู้สึกกลัวเหมือนเมื่อสักครู่นี้แล้ว เดินไปยังด้านข้างของวายุ มองดูถ้วยสองใบนั้น พูดพึมพำขึ้นว่า"นี่ก็คือน้ำสองถ้วย สิ่งเดียวที่น่าแปลกคือ น้ำเมื่อทิ้งไว้นาน กลับไม่มีสารเจือปนเลยแม้แต่น้อย ใสจนมองเห็นด้านล่าง"

ขณะที่พูด เขาหยิบมีดสั้นจากมือของวายุ ใช้มีดสั้นคนอยู่น้ำครู่หนึ่ง

"อ๊าก!"

จู่ๆมณิกาก็ร้องเสียงแหลม โยนมืดสั้นนั้นทิ้ง ใช้มือซ้ายพยุงมือขวาที่เมื่อสักครู่ถือมีดอยู่ราวกับว่ามีอะไรบางอย่างผุดขึ้นมา

"ณิกา เกิดอะไรขึ้นครับ ?"

วายุดึงมณิกาถอยหลังไม่กี่ก้าว จับข้อมือของเธอไว้แน่น ยกขึ้น พลางมองมือข้างขวาของเธออย่างละเอียด

จู่ๆก็พบว่าหลังฝ่ามือด้านขวาของเธอ นิ้วก้อยที่นูนขึ้นมามีสิ่งประหลาดเล็กๆเคลื่อนไหวอยู่บนฝ่ามือ

"มีด!มีด!วายุรีบเอามีดมาให้ฉัน!"

มณิกาตอบสนองอย่างรวดเร็ว ต้องการใช้มีดตัดหนังนำสิ่งของที่อยู่ข้างในร่างกายออกมา

"ได้"

มณิกาหันหลัง รีบมาข้างๆพลางหยิบมีดที่อยู่ข้างๆขึ้นมาอย่างรวดเร็ว"ยื่นมือมาให้ผม"

เขาพูดพลาง จับมือของเธอไปพลาง ขณะที่ต้องการที่จะใช้มีดกรีดนำของที่อยู่ในร่างกายออกมา จู่ๆก็พบว่าหลังฝ่ามือของเธอเป็นปกติ ไม่มีสิ่งไหนนูนขึ้นมา

ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ราวกับความฝัน เหมือนว่าทุกอย่างไม่เคยเกิดขึ้น

มณิกาตะลึงจนตัวแข็งทื่อ งุนงงอยู่สักพัก ยื่นมือออกไปลูบสัมผัสกับบริเวณที่นูนขึ้นมา ไม่มีความรู้สึกที่ผิดปกติใด

"นี่...วา...วายุ ฉัน...จะตายไหม?"

เธอเม้มริมฝีปาก เกือบล้มทั้งตัว"เป็นอะไรกันแน่...อา...เจ็บ..."