บทที่ 221 ของสิ่งนั้นมันตายไปแล้ว

ตอนแรกวายุนึกว่าตอนเขายื่นมือเข้าไป ก็จะมีบางสิ่งที่มองไม่เห็นและจับต้องไม่ได้ เข้าไปในผิวหนังของเขาเหมือนกับมณิกา แต่พอยื่นมือเข้าไปแล้ว ไม่มีการตอบสนองใดๆเลย

น้ำที่ใสกลายเป็นสีแดงเพราะเปื้อนเลือดสีแดง และน้ำยังคงกระเซ็นเหมือนพายุฝนที่เทลงมา

เขาวางมือข้างชามไว้และรอไปสักครู่ แต่ไม่มีคำตอบใดๆเลย เขาลังเลไปอยู่ครู่หนึ่ง จึงวางมือลงในชาม

น้ำ เย็นมาก

นอกจากอุณหภูมิที่เย็นแล้ว ไม่มีความผิดปกติใดๆ และไม่ต่างไรกับน้ำธรรมดาเลย

รอไปรอมา ไม่เพียงแต่ไม่มีความเจ็บปวดที่ต้องการ แต่น้ำที่กระเซ็นก็ค่อยๆลดลง เสียงน้ำสองชามกับน้ำในโถก็เล็กลงเรื่อยๆ แล้วผิวน้ำก็กระเพื่อม และค่อยๆ กลับสู่ความสงบ

สีหน้าของวายุค่อยๆมืดลง ขมวดคิ้วเลยน้อย รู้สึกแปลกประหลาดเป็นอย่างยิ่ง

ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

เมื่อกี้มือของมณิกาเพียงแค่สัมผัสโดนขอบชาม ก็มีอะไรบางอย่างเข้าสู่ผิวหนางของเธอและในชั่วพริบตาของสิ่งนั้นก็เข้าไปสู่ร่างกายของเธอ

แต่ทำไมตอนมือของเขายื่นเข้าไปในน้ำ กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย?

หรือว่าเลือดเมื่อกี้ที่เพิ่งผสมลงไปในน้ำ ทำลายมาตรฐานการเลี้ยงดูของสิ่งมีชีวิตลึกลับที่อยู่ภายนั้น จึงทำให้สิ่งเหล่านี้ตายไป?

ทุกสิ่งทุกอย่างมันเป็นเพียงแค่การคาดเดา และก่อนที่จะได้รับการยืนยัน ใครก็ไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะเหตุใด

วายุถอดเนคไทจากคอของเขาออกมาแล้วพันรอบกล้ามเนื้อบริเวณฝ่ามือของเขาโดนมณิกากัดอย่างแรง

หันหลังกลับมาข้างมณิกา เธอยังคงนอนหมดสติอยู่บนพื้น

"ณิกา?ณิกา?"

วายุตบหน้าของเธอเบาๆ แต่หญิงสาวก็ไม่มีการตอบสนองใดๆทั้งสิ้น

ชายรู้สึกกังวลเล็กน้อย นั่งลงบนพื้น เอาหัวของเธอพิงไว้ที่ขาของเขา แล้วเอามือหยิกฟิลทรัมของเธอ

หนึ่งวิ......

สองวิ......

ผ่านไปตั้งห้าวินาที ก่อนหญิงหมดสติจะขยับเปลือกตา กะพริบตา และค่อยๆ ฟื้นนขึ้นมา

มณิกาพิงตัวลงบนตักของวายุอย่างอ่อน ลืมตาขึ้นและมองเขา สมองก็สับสนไปสักพัก "ที่นี่คือที่ไหน......"

"พวกเราอยู่ที่ห้องลับ เมื่อกี้คุณสลบไป"

วายุรู้ว่าเมื่อกี้มณิกาปวดหัวมากเกิน ตอนนี้จึงเกิดความสับสนชั่วคราว

หญิงผู้อ่อนแอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงจะจำทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในเมื่อกี้ได้

เธอเอื้อมมือไปจับหัวของเธอ ถอนหายใจแล้วพูดว่า "พระเจ้าช่วย ฉันยังมีชีวิตอยู่ นึกว่าฉันจะตายอยู่ที่นี่ซะแล้ว"

"คนชั่วอายุยาวเป็นพันปี คุณไม่ตายง่ายขนาดนั้นหรอก"

เขาพูดติดตลก อยากทำให้บรรยากาศผ่อนคลายและปลอบใจมณิกา

แต่เมื่อเขาเห็นบาดแผลบนหัวของมณิกา เพราะเจ็บตรงบาดแผลที่เหลือไว้ตอนชนกับกำแพงมากเกินไป ตอนนี้มันเปื้อนเลือดอยู่ เขาก็ยังรู้สึกปวดใจเล็กน้อย "หัว ยังเจ็บอยู่หรือเปล่า?"

"อืมยังดีอยู่ ไม่เจ็บ แค่เมื่อยกายอ่อนแรงไปหน่อย"

เธอจับมือของวายุไว้ นั่งตัวตรง ก้มหัวลง และปรับสภาพของเธอให้ดี

สักพัก เธอจึงค่อยลุกขึ้นจากพื้น บางทีอาจเป็นเพราะเมื่อกี้ เธอเดินโซเซไปหนึ่งก้าว และวายุก็ตารีบมือไวก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและดึงเธอเอาไว้ "คุณเป็นไรมากไหม?"

"ไม่เป็นไรๆ"

มณิกาโบกมือบอกว่าไม่เป็นไรและเดินไปที่โต๊ะ

แต่ยังไม่ทันได้เข้าใกล้โต๊ะ ก็ถูกวายุดึงกลับมา "อย่าไป มันอันตรายมากเลย"

"คุณปล่อยมือฉันนะ!"

มณิกาปัดมือของวายุทิ้ง "แม้งเอ๊ย ฉันจะดูว่าในนี่มันคืออะไรกันแน่ ทำให้ฉันเมื่อกี้ทั้งเป็นทั้งตาย"