บทที่ 222 บาดแผลของวายุติดเชื้อ

เขาไม่พูดยังดี แต่ทันทีที่เขาบอกก็ทำให้มณิกาเห็นเนคไทที่พังอยู่รอบมือของเขา และพันผ้าพันแผลยังง่ายใด

"เมื่อของคุณเป็นอะไร?"

มณิกาเดินไปตรงหน้าของวายุด้วยความสงสัย จับมือของเขาไว้แล้วมองดูดีๆ "นี่เป็นที่เมื่อกี้ฉันกัดเหรอ?"

"ไม่เป็นไร"

เขาดึงมือตัวเองออก ไม่อยากให้มณิกากังวลมากเกิน และยิ่งไม่อยากเห็นเธอรู้สึกผิดและโทษตัวเองที่เขาได้รับบาดเจ็บ

แต่ว่า......

สุดท้ายก็เป็นวายุคิดมากไปเอง

"สมน้ำหน้า!"

เธอเชอะอย่างเย็นชา "นี่คุณแค่โดนฉันกัดไปคำหนึ่งเอง ตอนนั้นที่ฉันถูกคุณบังคับจนแท้ง......"

เมื่อนึกถึงตอนเธอแท้ง มณิกาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย

การแท้งครั้งนั้น เธอเลือดออกเยอะมาก จนเกือบตาย ถ้าไม่ใช่เพราะเธอตายอยากละก็ เกรงว่าคงจะตายไปแล้วในตอนนี้

แต่เรื่องมันก็ได้จบไปแล้ว มณิกาเองก็ไม่อยากพูดถึงมันมากเกินไป

เธอเหลือบมองชามน้ำทั้งสองที่เปื้อนเลือด "ทำเครื่องหมายที่นี่ และหลังจากที่พวกเราออกไปแล้ว คุณให้คนตรวจสอบดูว่า ในนี้มันคืออะไรกันแน่"

"คิดอย่างนี้เหมือนกัน"

เสียงของวายุอ่อนโยนยิ่งนัก

อาจเป็นเพราะฟังคำพูดของมณิกาที่ยังพูดไม่จบในเมื่อกี้ ในใจของชายก็รู้สึกผิดและโทษตัวเองเล็กน้อย

"ไปเถอะ"

มณิกาหันหลังเดินออกจากห้องหนังสือ วายุก็ตามอยู่ด้านหลัง

เดินอยู่ในห้องลับขนาดใหญ่ ไม่สิ สำหรับห้องลับแล้ว บอกว่าที่นี่คือพระราชวังใต้ดินจะดีกว่า

ข้างในมีห้องมากมาย มีห้องประชุมขนาดใหญ่ มีห้องอ่านหนังสือ มีห้องนอน มีห้องผลิตยา และแม้แต่พวกเขาสองคนเดินไปถึงจนสุดทาง ก็ยังพบห้องเก็บอาวุธ

แต่ส่วนใหญ่เป็นอาวุธจากราชวงศ์หมิงและชิง ซึ่งมีความหมายมาก แต่เนื่องจากยุคใกล้เคียงมาก ถึงเอาออกไปขาย ก็ขายราคาไม่ออกหรอก

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน สุดท้ายมณิกาก็เดินจนหมดแรง เธอโบกมือ "ไม่ไหวแล้ว เหนื่อยมากเลย ฉันจะต้องพักผ่อนหน่อยละ"

ไม่มีน้ำดื่ม ไม่มีอะไรกิน มณิกาเสียพลังงานไปเร็วมาก เธอนั่งลงกับพื้นอย่างเหนื่อย ไม่สนฝุ่นที่อยู่บนพื้นเลย และนอนหลงบนพื้น

"ตรงนี้สกปรกมาก ผมพาคุณไปหาห้องแล้วพักผ่อน"

วายุนั่งยอง ๆ ข้างๆเธอและพูดอย่างอ่อนโยน

"ไม่เอา เหนื่อยมาก ไม่อยากดิ้น"

มณิกาหลับตาและโบกมือ แค่อยากนอนหลับสบายๆหน่อย

เมื่อเห็นเธอหน้าซีดและอ่อนแอขนาดนี้ วายุก็รู้สึกเจ็บใจเล็กน้อย ตบไหล่ของเธอ "มานี่ ลุกขึ้น ผมแบกคุณ"

เขาหันหลังให้กับมณิกา หันกลับไปแล้วพูดกับเธอไปคำหนึ่ง

หญิงสาวที่เมื่อกี้ยังรู้สึกเหนื่อยมาก ลืมตาขึ้นอย่างเกียจคร้าน "คุณแบกฉันจริงเหรอ"

"อืม"

วายุส่งสายตาให้กับเธอ บอกให้เธอขึ้นมา

มณิกามองดูหลังที่กว้างของเขา มีความเจ้าเล่ห์เล็กน้อยแวบผ่านไปในดวงตาของเธอ เธอลุกขึ้นนั่ง และนอนบนหลังของวายุเลย "ในเมื่อคุณอยากจะแบกฉันขนาดนี้ งั้นฉันก็ฝืนใจทำในสมหวังคุณละกัน แต่ว่าฉันพูดไว้ก่อนนะ นี่คือคุณเต็มใจแบกฉันเองนะ เดียวไปชนโดนอะไรละก็ อย่างมาโทษฉันละ"

ไม่ว่าวายุจะแกล้งเป็นคนดีหรือรักเธอจริงๆ เธอก็จะไม่พลาดทุกโอกาสที่จะขี้เกียจอย่างแน่นอน

แม้ว่าโทรศัพท์มือถือจะไม่สามารถติดต่อกับโลกภายนอกได้ในขณะนี้ แต่นาฬิกาจะไม่ได้รับผลกระทบมากนัก

ตั้งแต่ที่พวกเขาอยู่ในห้องลับจนถึงตอนนี้เป็นเวลาตีสามแล้ว

เดินมาเต็มๆสิบสองชั่วโมงแล้ว กระหายน้ำและเหนื่อย และไม่สามารถที่จะเดินต่อไปได้อีก

เธอนอนอยู่บนหลังของเขา ชายก็ลุกขึ้นช้าๆ ไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกว่าเธอหนัก แต่กลับรู้สึกว่าน้ำหนักเธอเบาและผอมเพรียวมาก ควรได้รับสารอาหารเสริมจริงๆเลย