บทที่ 223 พนันว่าคุณจะไม่ได้แต่งงานกับฉัน

"วายุ ตื่น วายุ?วายุ?"

มณิกาเอื้อมมือไปตบหน้าวายุเบาๆ แต่เธอตบไปหลายทีแล้ว เขาก็ยังไม่มีการตอบสนองใดๆเลย

"วายุ คุณตื่นมาเดี๋ยว......โธ่เอ๋ย ช่างเถอะ!"

เรียกไปสามครั้งแล้วก็ยังเรียกวายุไม่ตื่นอีก มณิกาจึงยกมือขึ้นสูงๆ เกือบจะตบใส่หน้าของเขาแล้ว แต่ก็ทำไม่ลง

ในขณะที่มณิกากำลังตัดสินใจไม่ได้อยู่ เธอเหลือบมองเห็นภาชนะที่วางอยู่บนโต๊ะและข้างในนั้นเต็มไปด้วยน้ำ

วายุต้องรู้ว่าน้ำนี้ดื่มได้แน่เลย มิฉะนั้นวายุก็คงจะไม่วางน้ำไว้ตรงนี้หรอก

มณิกาผู้ซึ่งกระหายน้ำเป็นอย่างมากและไม่อาจสนอะไรได้อีกแล้ว ตอนนี้เธอแค่อยากดื่มเพื่อให้หายกระหายน้ำ

เธอยกน้ำขึ้นมาเห็นว่าน้ำใสสะอาด ไม่มีกลิ่นแปลกประหลาดใดๆทั้งสิ้น เธอจึงดื่มน้ำให้หมดไปในที่เดียวเลย

"อ๊า~~"

เหมือนพืชที่กระหายน้ำในทะเลทราย เมื่อเจอน้ำ มันก็จะมีชีวิตชีวาขึ้นมาในทันที

หลังจากมณิกาดื่มน้ำเสร็จ เธอก็รู้สึกตัวเองเต็มไปด้วยพลัง

เมื่อเธอกำลังจะวางภาชนะลง เธอก็ตระหนักถึงปัญหาหนึ่งว่า

น้ำ?

น้ำนี่มาจากไหนกัน?

ที่ที่มีน้ำจะมีทางออกเชื่อมอยู่หรือเปล่านะ?

เมื่อเห็นร่องรอยของความมีชีวิตรอด มณิกาก็รู้สึกอารมณ์ดีมาก เธอวางภาชนะลงแล้วรีบวิ่งออกไป

แต่พึ่งเดินไปไม่กี่ก้าว ก็นึกถึงวายุที่นอนสลบอยู่ กลัวว่าเขาตื่นมาจะหาตัวเองไม่เจอ

คิดไปคิดมา จู่ๆก็นึกถึงโทรศัพท์มือถือ

เธอเปิดโทรศัพท์และแก้ไขข้อความในคอลัมน์การส่งข้อ:[ฉันออกไปหาทางออก รอฉันกลับมา]

หลังจากแก้ไขข้อความเสร็จ มณิกาก็ได้ตั้งค่าโทรศัพท์ให้อยู่ในสถานะไม่มีรหัสผ่าน และวางโทรศัพท์ไว้ในมือของวายุ

จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ของวายุแล้วออกไป

โทรศัพท์มือถือของเขาก็ไม่ได้ใช้งานอะไรมากนัก หลังจากที่พวกเขาพบตะเกียงในวังแล้ว ทั้งสองก็ได้ปิดเครื่องโทรศัพท์มือถือแล้ว และแบตเตอรี่ก็ถูกเก็บไว้อย่างเต็ม

ส่วนโทรศัพท์มือถือของวายุก็เป็นโทรศัพท์มือถือที่สั่งทำส่วนตัวแบบสามป้องกันในราคาหลายแสนหยวน

กันขโมย กันน้ำ กันตก

มณิกาเอาโทรศัพท์มือถือไว้แล้วจากไป เธอหาน้ำในรอบ ๆนี้ และสุดท้ายก็พบแม่น้ำใต้ดินได้สำเร็จ

เธอทำเครื่องหมายไว้ขณะเดิน และจุดตะเกียงในวังทั้งหมดไปตามแม่น้ำใต้ดิน จากนั้นยืนอยู่ที่ปลายแม่น้ำใต้ดิน และพบว่าน้ำไหลออกไปจากข้างนอกเสมอ

มณิการู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่ง เธอรู้ว่านั้นคือทางออก

แต่ด้านนอกเป็นไงบ้าง เธอก็ไม่รู้เหมือนกัน

หลังจากลังเลไปครั้งแล้วครั้งเล่า มณิกาก็รวบรวมความกล้าทั้งหมด ถอดเสื้อผ้าของเธอออกและเตรียมที่จะดำน้ำเพื่อดูว่าข้างในนั้นมีทางออกหรือไม่

เธอสวมชุดราตรีเอาไว้ จึงดำน้ำไม่ได้ เธอจึงต้องถอดเสื้อผ้าออก

แต่ในขณะที่เธอจับโทรศัพท์และเปิดไฟฉายของโทรศัพท์ เตรียมกระโดดลงไปในน้ำ ก็มีเสียงดังขึ้นข้างหลังเธอ "ณิกา!"

เสียงที่ดังขึ้นโดยกะทันหันสะท้อนกลับในวังใต้ดินที่ว่างเปล่า และในขณะนั้นก็ทำให้เธอตกใจเป็นอย่างมาก

เมื่อหันหลังกลับไป ก็เห็นวายุยืนอยู่ไม่ไกล กำลังเดินมาหาเธอ

มณิกาสวมชุดชั้นในไว้ แม้ว่าเธอจะรู้สึกเขินอายเล็กน้อย แต่สถานการณ์ที่เลวร้ายแบบนี้ เธอก็ไม่มีอารมณ์มาสนใจเรื่องอื่นอีกแล้ว "คุณมาที่นี่ทำไม?"

ชายยกโทรศัพท์มือถือขึ้น ใบหน้าซีดนั้นมีรอยยิ้มเล็กน้อย "ผมเห็นข้อความที่คุณส่งให้ผม เลยรู้ว่าคุณจะมาที่นี่"

"ใช่ ฉันเห็นชามน้ำที่คุณใส่ไว้ในห้อง ฉันเลยรู้ว่ามีแม่น้ำใต้ดินอยู่แถวๆนี้ ฉันก็เลยตามหามาถึงที่นี่ คุณดูสิ น้ำกำลังไหล แปลว่าต้องมีทางออกอยู่แน่นอน ฉันเลยอยากดำน้ำลงไปดูหน่อย"

เธอบอกการค้นพบเล็กน้อยที่เธอพบให้วายุอย่างตื่นเต้น

ท่าทางของเธอ ดูเหมือนเด็กที่ค้นพบความลับเล็ก ๆ บางอย่าง