บทที่ 224 มณิกาจมน้ำ

"ผมรับปากคุณ"

ด้วยความที่กังวลมณิกา วายุจึงเห็นด้วยกับเธออย่างช่วยไม่ได้

ขอแค่เธอสามารถว่ายน้ำออกไปได้ เธอพูดอะไร เขาก็จะตกลงหมด

"ฉันเชื่อว่าคุณเป็นคนซื่อสัตย์ต่อสิ่งที่คุณพูด ในเมื่อคุณตอบตกลงการพนันของฉันแล้ว ฉันจะว่ายน้ำออกไปให้ได้แน่นอน!" เธอตบหน้าอกอย่างเย่อหยิ่ง เต็มไปด้วยความมั่นใจ

"อืม ผมเชื่อใจคุณ"

วายุพยักหน้าแล้วพูดต่อว่า:"คุณเอาโทรศัพท์มือถืออยู่ด้านหน้า เดี๋ยวผมตามอยู่ด้านหลังคุณเอง"

"ไม่มีปัญหา"

หลังจากที่มณิกาพยักหน้าตอบตกลงแล้ว เธอก็ยืนตรงจุดนั้นและวอร์มร่างกายสักครู่

ตอนเธอยังเด็กอยู่อาจารย์ของเธอสอนสิ่งต่างๆ ให้เธอมากมาย และเธอก็ทำสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี

โดยเฉพาะหลังจากดูภาพยนตร์เรื่องเกี่ยวกับว่ายน้ำ เมื่อตอนที่เธอยังเป็นเด็ก เรื่องนี้กระตุ้นความคิดให้เธออยากฝึกกลั้นหายใจ จากนั้นเธอจึงฝึกฝนกับอาจารย์ของเธอมาโดยตลอด

แต่ว่า ขีดจำกัดปกติในการกลั้นหายใจของเธอคือห้านาที

ด้วยระยะห่างในการว่ายน้ำ 200 เมตร ขอแค่เธออดทนหน่อย ก็คงจะไม่มีปัญหาอะไรหรอกมั้ง

มณิกาก็กำลังพนันกับตัวเองอยู่

เธอรู้ว่าวายุได้รับบาดเจ็บสาหัส และถ้ำก็อับชื้น ผนังก็ลื่นมาก การปีนขึ้นไปต้องใช้กำลังแขนและเครื่องมือ

มณิกาไม่มีเครื่องมืออะไรเลยและยังสวมรองเท้าหนังไว้อีก แถมยังมีไข้สูงและบาดเจ็บที่ฝ่ามือด้วย

ไม่ว่าจะพิจารณาปัจจัยใด มณิกาก็ไม่อาจไว้วางใจได้

ยังมีอีกประเด็นหนึ่งก็คือ ตอนนี้เขามีไข้สูง ไม่รู้ว่าเขาจะว่ายน้ำออกไปได้อย่างปลอดภัยหรือไม่

"วายุ หากพวกเราออกไปได้อย่างปลอดภัยละก็ นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปก็ถือว่าเป็นพี่น้องที่เกิดมาและตายร่วมกันด้วยกันแล้ว คบกับไอ้สารเลวอย่างคุณละก็มันเป็นไปไม่ได้หรอก แต่ว่าเป็นพี่น้องละก็ ก็ยังถือว่าไม่ค่อยเลวสักเท่าไหร่"

มณิกาทำท่ายืดเหยียดขาและขยับข้อต่อต่างๆของเธอ

ถูกเรียกว่าไอ้สารเลวครั้งแล้วครั้งเล่า ถึงวายุจะต่อต้านเล็กน้อย แต่โดนเธอเรียกหลายครั้งแล้ว เขากลับ......ชินกับมันสักแล้ว

หันหัวเล็กน้อย มองผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ เขา นัยน์ตาลึกราวกับมหาสมุทรกว้างใหญ่เปื้อนรอยยิ้มเล็กน้อย "ตามที่คุณต้องการ"

สองนาทีต่อมา ทั้งสองที่วอร์มร่างกายเสร็จก็ยืนอยู่ริมน้ำ มณิกาถือโทรศัพท์ไว้ในมือ ยืนอยู่ริมน้ำ และหายใจเข้าลึกๆ

"ไปแล้ว"

หลังจากพูดเพียงสองคำ มณิกาก็กระโดดลงไปในน้ำ

เมื่อเห็นเธอจากไป วายุก็รอไปสามสิบวินาทีแล้วค่อยกระโดดลงไปในน้ำ

อุณหภูมิน้ำในแม่น้ำใต้ดินเย็นมาก

มณิกาตัวสั่นเมื่อเธอกระโดดลงน้ำ แต่เธอก็ยังคงกัดฟันและอดทนว่ายน้ำออกไปข้างนอก

ห้านาทีเป็นระยะทางที่ยาวมาก

มณิกาปรับสภาพของเธอ ว่ายไปข้างหน้าด้วยความเร็วคงที่ และพยายามเก็บแรงไว้

แต่ว่าไม่นานนัก วายุก็ว่ายตามเธอมา อยู่ด้านหลังเธอและปกป้องเธอเอาไว้

มณิกานับเวลาถอยหลังอยู่ในใจเธออย่างเงียบๆ

เห็นว่าเวลาผ่านไปสี่นาทีแล้ว เธอเต็มไปด้วยพลังและยังสามารถอดทนได้อีก

แม้แต่สภาพจิตใจก็ยังดีจนรู้สึกว่าสามารถอดทนได้ต่ออีกสองนาที ถึงจะเหนื่อยหน่อย แต่ไม่มีปัญหาแน่นอน

แต่ว่า เมื่อมณิกากำลังหมกมุ่นอยู่กับความสุขและรู้สึกว่าเธอกำลังจะประสบความสำเร็จในไม่ช้า จู่ๆสมองก็เจ็บปวดขึ้นมา

เช่นเดียวกับตอนเธออยู่ในวังใต้ดิน ความเจ็บปวดมาอย่างรวดเร็วและรุนแรง ราวกับว่าเอ็นในสมองถูกดึงออกไป

เธออดทนต่อความเจ็บปวดและว่ายไปข้างหน้าอย่างสุดกำลัง

อดทน อดทน!

มณิกา แกจะมาตายที่นี่ไม่ได้ คิดถึงพ่อแม่บุญธรรมที่อยู่บ้าน คิดถึงเส้นทางชีวิตที่เจ้ายังเดินไม่จบ......

เธอให้กำลังใจตัวเองอยู่ในใจ

เพราะในมือเธอถือไฟฉายอยู่ วายุจึงสามารถมองผ่านแสงไฟและเห็นการกระทำทุกอย่างของเธอ