บทที่ 246 การยั่วยุของเธอ

ถึงแม้ว่าจะเป็นของที่เปิดประมูลอยู่แล้ว ใครจะเสนอราคาเพิ่มก็ได้ทั้งนั้น แต่ว่าเธอก็รู้สึกถึงการต่อต้านอยู่หลายส่วน

สุดท้าย เธอไม่ได้เปิดปากพูดขึ้นอีก

แต่ก็ยังมีคนเสนอราคาขึ้นเรื่อย ๆ......

"หนึ่งล้านสามหมื่น"

"หนึ่งล้านห้าหมื่น"

"ฉันให้หนึ่งล้านสองแสน"

......

ราคาก็พุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ จนสุดท้ายก็เสนอกันไปจนราคาสูงถึงเจ็ดล้านห้าแสน และได้เกินมูลค่าเดิมของราคาสร้อยเส้นนั้นไปตั้งนานแล้ว

สร้อยเส้นนี้ถึงแม้ว่างานฝีมือจะประณีตมาก แต่คุณภาพของพลอยไพลินก็แค่ระดับธรรมดาทั่วไปเท่านั้น

ราคาเจ็ดล้านห้าแสน อมลวัทน์เป็นคนเสนอ

หลังจากที่เธอเสนอราคาแล้ว ก็ไม่มีใครเสนอราคาต่ออีก

พิธีกรที่ดำเนินการประมูลร้องขึ้นว่า "คุณอมลวัทน์ได้เสนอราคาเพิ่มมาถึงเจ็ดล้านห้าแสนแล้ว ยังมีใครจะแข่งประมูลอีกไหมครับ? โอเค เจ็ดล้านห้าแสนครั้งที่หนึ่ง...... เจ็ดล้านห้าแสนครั้งที่สอง......"

พิธีกรลากเสียงให้ยาวขึ้น แล้วร้องต่อไป

แต่ว่ามณิกาที่อยู่ด้านล่างเวทีไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร มักจะรู้สึกว่าสร้อยเส้นนี้มีแรงดึงดูดอย่างหนึ่งที่มองไม่เห็นคอยดึงดูดเธออยู่

พอลังเลไปครู่หนึ่ง มณิกาที่ไม่ได้เสนอราคามาสักพักหนึ่งแล้วก็ยกป้ายประมูลขึ้นมา "เจ็ด......"

"สิบล้าน!"

เธอยังไม่ทันได้เสนอราคา วายุที่อยู่ข้าง ๆ ก็ได้เสนอราคาเพิ่มไปเป็นสิบล้านแล้ว

หัวคิ้วของมณิกาขมวดขึ้นมาทีหนึ่ง ใบหน้าเรียวเล็กที่ขาวนวลเต็มไปด้วยความไม่พอใจ "คุณจะเอาสร้อยไปทำไม?"

ชายหนุ่มเหล่มองเล็กน้อย คำพูดที่ว่า'ให้คุณ'ขึ้นมาอยู่ถึงขอบปากแล้ว แล้วก็กลืนกลับลงไป

อาจจะเป็นเพราะว่าเมื่อกี้มณิกาเอาแต่ผลักไสเขาไปอยู่ข้างผู้หญิงอื่น ทำให้ใจของวายุเกิดความไม่พอใจขึ้นมา เขาก็เลยเปลี่ยนไปพูดว่าเป็น"ชอบ"

มณิกา ......

"ดีมาก ท่านวายุของสดุภา กรุ๊ปเราให้ราคาสิบล้าน ยังจะมีใครให้ราคาเพิ่มอีกไหม?" ตัวพิธีกรตื่นเต้นขึ้นมาอย่างมาก บรรยากาศในงานประมูลก็ค่อย ๆ คึกคักขึ้นมาด้วย

เพราะว่าของประมูลเมื่อหลายชิ้นก่อนหน้านี้ วายุก็ไม่เคยเปิดปากพูดขึ้นมาก่อนเลย

แต่ขอแค่เขาเปิดปากพูดขึ้นมา ของที่เขาอยากได้ ก็จะต้องเอามาให้ได้โดยที่ไม่สนใจว่าค่าตอบแทนจะเป็นเท่าไหร่

มณิกาโดนวายุทำให้หงุดหงิดขึ้นมาแล้ว เธอชิดเข้าไปใกล้ ๆ เขา "แค่สร้อยเส้นเดียวคุณอย่ามาแย่งเลยนะคะ"

"ที่นี่ เป็นงานประมูล!"

สายตาของชายหนุ่มมองขึ้นมาเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลามีรอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นมาเสี้ยวหนึ่ง

"โธ่เอ๊ย ฉันรู้ แต่ว่าฉันไม่ได้มีเงินมาก ถ้าคุณเสนอราคาขึ้นอีก ฉันก็ซื้อไม่ไหวแล้วนะ" มณิกาเอาป้ายประมูลขึ้นมาบังไว้ตรงหน้า แล้วพูดเสียงต่ำขึ้นกับวายุ

"คุณลองพิจารณาดูว่าจะขอร้องผมหรือเปล่า ไม่แน่ผมอาจจะตอบตกลงก็ได้"

คำพูดประโยคเดียว ในความชั่วร้ายแฝงไว้ด้วยความเอาแต่ใจ ราวกับว่าในชั่ววินาทีเขาก็ได้กลับไปเป็นเขาคนนั้นที่เย็นชาและหยิ่งผยองในตอนที่เจอกันครั้งแรกแล้ว

"ขอ......ต้องขอร้องยังไงล่ะ?"

มณิการู้สึกมึนงงขึ้นมานิดหน่อย จากนั้นก็มองไปที่เขาอย่างจริงจัง แล้วพูดเสียงเรียบขึ้นว่า "งั้นฉันขอร้องคุณละ เลิกประมูลได้หรือเปล่าคะ?" น้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความสงสัย กลับทำให้ดูน่ารักอย่างบอกไม่ถูก

"แบบนี้เหรอ?"

"งั้นคุณต้องการยังไงคะ?"

ในตอนที่มณิกากำลังพูดอยู่นั้น พิธีกรบนเวทีก็ตะโกนเสนอราคาขึ้นว่า "สิบล้านครั้งที่สอง ยังมีใครจะให้เพิ่มอีกไหมครับ?"

เธอรีบยกป้ายขึ้นมา "เพิ่มหนึ่งร้อย!"

"พรืด...... ฮา ฮา ฮา ฮา......"

"เพิ่มอีกหนึ่งร้อย นี่กำลังยั่วยุท่านวายุอยู่ใช่ไหม?"

"ผู้หญิงคนนี้คิดว่าเป็นที่ชื่นชอบของนายหญิงเนตรอยู่ ก็เลยไม่เกรงกลัวเพราะคิดว่ามีที่พึ่งเหรอ"

"เพิ่มร้อยหนึ่งก็ไม่ได้ผิดอะไร ของประมูลชิ้นนี้ก็ไม่ได้บอกไว้ว่าต้องเพิ่มขั้นต่ำเท่าไหร่"

......

"สิบเอ็ดล้าน"

พอมณิกาพูดเสร็จแล้ว วายุก็เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งล้านเลย

พอได้ยินเขาตะโกนขึ้นมาคำหนึ่ง เด็กสาวก็โกรธจนเตะไปที่วายุทีหนึ่งเลย แล้วก็ชิดเข้าไปใกล้ว่า "นี่คุณอยากตายเหรอ? ฉันจนมากเลยนะ!"

ชายหนุ่มรู้สึกเจ็บ แต่กลับแกล้งทำเป็นเรียบเฉย "ไม่เป็นไร หนึ่งร้อยล้านที่คุณช่วยผมไว้ ผมจะรีบให้แผนกการเงินโอนให้คุณเลย มีมากพอแน่นอน"

"นั่นก็เป็นเงินเหมือนกันนะ"

"ทำบุญไง? ยิ่งทำยิ่งดี" ชายหนุ่มยิ้มขึ้นเล็กน้อย มณิกาโกรธจนหน้าดำคร่ำเครียดไปหมดแล้ว

สองคนทางด้านนี้แอบซุบซิบกันไป กลับทำให้เหนือเมฆและธิกานต์ที่นั่งอยู่ข้างหลัง รวมทั้งอมลวัทน์ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ วายุ ต้องดวงตาเกิดประกายไฟขึ้น และอิจฉาเป็นอย่างยิ่ง