บทที่ 247 จุดที่พีคที่สุดของมณิกา

เธอรู้ว่าแบบนี้มันค่อนข้างหุนหันพลันแล่น แต่ยังดีที่ว่า มีอยู่จุดหนึ่งที่เธอแน่ใจ นั่นก็คือ......อมลวัทน์จะต้องเสนอราคาขึ้นอีกครั้งแน่

มณิกาเอียงหัวดู ดวงตาคู่สวยที่แฝงไว้ด้วยรอยยิ้มมองไปที่อมลวัทน์ ร่างกายของอมลวัทน์โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย แล้วมองไปที่มณิกา แล้วยิ้มขึ้นมาทีหนึ่งแล้วไม่สนใจอีก

ระหว่างทั้งสองคนมีวายุคั่นอยู่ เขานั่งไขว่ห้างหลังตรงอยู่บนเก้าอี้ สายตามองตรงไปข้างหน้า แต่กลับรู้สึกได้ถึงการปะทะของผู้หญิงทั้งสองคนได้อย่างชัดเจน

"ได้ยินมาว่าบ้านของมณิกาไม่มีเงิน กล้าเสนอราคาอย่างบ้าคลั่งแบบนี้ เป็นเพราะคิดว่ามีตระกูลเดชากุลอยู่ละมั้ง?"

"เธอเคยช่วยท่านวายุกับนายหญิงเนตรมาก่อน อย่าว่าแต่จะเสนอแค่ยี่สิบล้านเลย แม้แต่ห้าสิบล้าน ตระกูลเดชากุลก็ไม่มีทางขี้เหนียวหรอก"

"เหอะ นี่มันปรากฏการณ์เดฌา วูว์แบบหนึ่งของเศรษฐีใหม่ชัด ๆ"

"ผู้หญิงธรรมดาที่ไม่เคยเห็นโลกทัศนาก่อน โง่เขลาไม่มีความรู้ แค่ไพลินธรรมดาเม็ดหนึ่งยังให้ราคาตั้งยี่สิบล้าน"

......

มีคนบางส่วนไม่พอใจกับการเสนอราคาอย่างบ้าคลั่งของมณิกา รู้สึกแต่เพียงว่าเธอเย่อหยิ่งเกินไปแล้ว

อมลวัทน์ค่อย ๆ ยกป้ายประมูลขึ้นมาอย่างช้า ๆ แล้วก็เอียงหัวมองไปที่มณิกา "ยี่สิบ......เอ็ดล้าน!"

"เหอะ ยังไงก็องค์หญิงใหญ่ของเครือกรภัควัฒน์กรุ๊ปใจป้ำและร่ำรวย"

"ถึงแม้ธิกานต์จะสวยกว่าอมลวัทน์ แต่ว่าฉันก็ยังชอบองค์หญิงใหญ่ของเครือกรภัควัฒน์กรุ๊ปมากกว่า ดูมีสติปัญญามากกว่า"

"ไม่รู้ว่าในอนาคตใครจะได้เธอไปเป็นเมียนะ"

"เก่งมากเลย"

......

ในท่ามกลางเสียงพูดคุยดังอื้ออึง มณิกาก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

พิธีกรงานดำเนินประมูลร้องตะโกนขึ้นมา "องค์หญิงใหญ่แห่งเครือกรภัควัฒน์กรุ๊ปเสนอราคามายี่สิบเอ็ดล้าน ยังมีใครจะเพิ่มราคาอีกไหม? ยี่สิบเอ็ดล้านครั้งที่หนึ่ง......ยี่สิบเอ็ดล้านครั้งที่สอง......"

พอได้ยินพิธีกรร้องตะโกนขึ้น มณิกาก็หัวเราะพรืดขึ้นมาคำหนึ่ง แล้วก็ไม่ได้เพิ่มราคา

นิอรที่อยู่ข้าง ๆ เธอชิดเข้ามาใกล้ตรงหน้า แล้วพูดเสียงเบาขึ้นว่า "คุณนี่ซุกซนจังเลยนะคะ ครู่เดียวก็เสนอราคาไปซะสูงขนาดนี้ ไม่กลัวว่าหล่อนจะไม่ซื้อเหรอ?"

"หล่อนจะต้องซื้อแน่ ๆ" มณิกาเชื่อมั่นเป็นอย่างมาก

"ยังมีใครจะให้เพิ่มอีกไหม?" พิธีกรมองซ้ายมองขาวภายในงานเล็กน้อย แต่ก็ไม่มีใครออกเสียง มือของเขาถือค้อนไว้ แล้วยกขึ้นมาสูง ๆ "ยี่สิบเอ็ดล้านครั้งที่สาม......"

"ผมให้ยี่สิบห้าล้าน!"

จู่ ๆ ในงานก็มีเสียงที่ดังก้องกังวานเสียงหนึ่งดังขึ้นมา

ผู้คนหันมองตามเสียงไป ก็เห็นเหนือเมฆยิ้มอย่างมีเสน่ห์เหลือร้ายขึ้นมาทีหนึ่ง มือทั้งคู่ยันอยู่บนพนักเก้าอี้ที่อยู่ตรงหน้าเขา แล้วพูดเสียงดังขึ้นว่า "ในเมื่อณิกาชอบสร้อยเส้นนี้ งั้นผมเหนือเมฆก็จะประมูลมามอบให้กับณิกาเองนะครับ"

พูดแล้ว เขาก็โน้มตัวมาข้างหน้า พิงอยู่ข้างหูมณิกา แล้วพูดเสียงอ่อนโยนขึ้นว่า "ดีไหม?"

พอรู้สึกถึงการชิดเข้ามาใกล้อย่างกะทันหันของเขา มณิกาก็รู้สึกว่าแผ่นหลังเย็นวาบขึ้นมาทันที

ระหว่างเธอกับเหนือเมฆไม่มีความผ่อนคลายสบาย ๆ แบบในตอนแรกอีกแล้ว แต่กลับมีความรู้สึกที่หวาดกลัวจนทำให้ขนลุกซู่แบบหนึ่ง

วันนั้นตอนที่อยู่ในโกดัง ทั้ง ๆ ที่เธอยกปืนขึ้นมายิงเหนือเมฆไปนัดหนึ่ง แต่เขากลับยังจะมาเสียเงินยี่สิบห้าล้านมาซื้อสร้อยเส้นหนึ่งให้เธออีก!

วายุที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าไม่มีปฏิกิริยาอะไร แต่ว่าดวงตาคมเฉียบทั้งคู่กลับมีแสงเย็นยะเยือกพาดผ่านไปเล็กน้อย

"น่าสนใจขึ้นมาหน่อยแล้ว หรือว่าวันนี้จะเป็นช่วงเวลาที่พีคที่สุดของมณิกาเหรอ?"

"ก็ใช่นะซิ? เมื่อกี้ธิกานต์บอกว่าจะประมูลสร้อยมามอบให้เธอ แล้วตอนนี้เหนือเมฆก็จะประมูลสร้อยมามอบให้เธออีก"

"ได้ยินมาว่าก่อนหน้านี้มณิกากับวายุได้ร่วมมือกันยิงเหนือเมฆกับวิไลพัณณ์จนบาดเจ็บ แต่ตอนนี้เขากลับมาซื้อสร้อยให้มณิกาอีก นี่มันคือการกระทำอะไรเนี่ย?"

"หรือว่าข่าวลือมันจะปลอมเหรอ?"

"เหนือเมฆไม่เคยเล่นตามเกมอยู่ แล้วนี่ใครจะไปรู้"

......

งานกิจกรรมในวันนี้ได้รวบรวมนักธุรกิจและคนดังของเมืองจันทราไว้ เดิมทีเป็นงานกิจกรรมการกุศลง่าย ๆ งานหนึ่ง แต่ตอนนี้มันกลับเปลี่ยนแปลงไปแล้ว

มณิกาส่ายหน้าติด ๆ กันขึ้นมา แล้วไม่สนใจสายตาแปลกที่คนอื่น ๆ ส่งมา ท่าทางเหมือนเป็นพี่น้องที่รักกันมากมือกำเป็นหมัดแล้วต่อยไปที่หน้าอกเหนือเมฆเบา ๆ สองที "พี่รองนี่ เลิกเล่นได้แล้ว พี่น้องกันก็ยังต้องคิดเงินกันให้ชัดเจนนะ ของที่แพงขนาดนี้ ฉันรับไว้ไม่ได้หรอก"

"พี่รองเหรอ? เกิดอะไรขึ้น?"

"ยิ่งดูก็ยิ่งอยากดูแล้วซิ"

"ก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่ในงานหมั้นของธิกานต์กับท่านวายุนั้น เหนือเมฆได้สารภาพรักกับมณิกาในงานแล้วนะ"

"เรื่องสนุกในวันนี้นี่มันใหญ่เกินไปแล้วนะ"