บทที่ 248 อมลวัทน์กลั่นแกล้งมณิกาอีกแล้ว

สำหรับการกระทำของมณิกา เหนือเมฆรู้สึกค่อนข้างแปลกใจ

เธอ เอาเงินมาจากไหน?

นอกจากจะแปลกใจแล้ว วายุยังรู้สึกว่ามณิกาเป็นคนที่มีเหตุมีผลมากเกินไป ชอบแบ่งแยกเรื่องทุกอย่างให้ชัดเจนเกินไป จนทำให้เขาอยากจะเข้าใกล้ แต่ก็ทำได้ยากมาก

พอมาคิดดูดี ๆ แล้ว ทำไมเขาจะไม่ชื่นชมนิสัยเธอที่ไม่เห็นแก่เงินทอง และไม่โลภมากล่ะ?

ครั้งนี้ในงานไม่มีเสียงอะไร ราวกับว่าคนทั้งหมดได้กลายเป็นหินไปแล้วยังไงอย่างงั้น และมองมาทางมณิกา

ผ่านไปครู่หนึ่ง ก็ยังไม่มีใครพูดอะไร แต่ผู้ชมกลับหันสายตาไปมองที่พิธีกรที่ดำเนินงานประมูล

พอสายตานับไม่ถ้วนมองมา พิธีกรก็มีแรงกดดันเยอะราวกับโดนภูเขาทับ มือที่ถือค้อนประมูลอยู่ก็ตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย

"บริษัทรับจัดงานแต่ง 'พบรัก'ประธานมณิกาได้เสนอราคามาเป็นหกสิบล้านกับอีกหนึ่งบาท"

พอร้องตะโกนออกมาคำหนึ่งแล้ว เขาก็มองไปทั่วงาน แล้วในงานก็เกิดเสียงซุบซิบระเบิดขึ้นมาอีกครั้ง แต่ก็ไม่มีใครกล้าแข่งประมูลอีก!

คำพูดประโยคหนึ่งของมณิกา เห็นได้ชัดเลยว่าได้ตัดโอกาสแข่งขันกันประมูลของวายุและเหนือเมฆอีกครั้งไปแล้ว

และคนในงานก็ไม่ได้โง่จนถึงขนาดไม่รู้เรื่องอะไรแล้วเสนอราคาประมูลอีก นั่นก็เป็นแค่การแข่นขันของวายุกับเหนือเมฆ

รวมทั้ง......อมลวัทน์ที่อิจฉาธิกานต์จนเข้ากระดูกดำอีกด้วย!

"หกสิบล้านหนึ่งบาทครั้งที่หนึ่ง......หกสิบล้านหนึ่งบาทครั้งที่สอง......หกสิบล้านหนึ่งบาทครั้งที่สาม......ปัง! ปิดการประมูล!"

เสียงค้อนของพิธีกรทุบลงไป จากนั้นก็พูดขึ้นว่า "ยินดีกับบริษัทรับจัดงานแต่ง'พบรัก'ของประธานมณิกาที่ชนะการประมูลสร้อย'น้ำตานางฟ้า'ครับ และก็ต้องขอบคุณบริษัทรับจัดงานแต่ง'พบรัก'เป็นอย่างมากที่ให้การสนับสนุนงานการกุศลในครั้งนี้เป็นอย่างมาก......"

พิธีกรพูดไป ด้านล่างก็เกิดเสียงปรบมือที่ร้อนแรงดังขึ้นมาระลอกหนึ่ง

ใบหน้าเรียวเล็กของมณิกาเต็มไปด้วยความมืดครึ้ม เธอถลึงตาใส่วายุอย่างโกรธจัดทีหนึ่ง โกรธจนปวดหัวขึ้นมา

ถึงแม้ว่าจะเป็นการทำกิจกรรมงานการกุศลอยู่ ประมูลสร้อยเส้นนี้ยังสามารถโฆษณาบริษัทได้ด้วย แต่ว่าตอนนี้เงินสดของเธอมีจำนวนจำกัด ต้องเอาเงินหกสิบล้านออกมาประมูลสร้อยเส้นหนึ่ง มันทำให้เธอปวดใจไปได้หลายวันเลย

ในใจของเธอรู้สึกไม่พอใจต่อการกระทำของเหนือเมฆและวายุเป็นอย่างมาก

ที่ประมูลสร้อยเส้นนี้ก็ถือได้ว่าเป็นทางเลือกสุดท้ายแล้วเหมือนกัน

ถ้าหาก เธอไม่ประมูลสร้อยเส้นนี้มา งั้นคืนนี้ไม่ว่าเหนือเมฆหรือวายุเป็นคนประมูลสร้อยเส้นนี้ไปได้ แล้วลับหลังเธอจะรับไว้หรือไม่รับ ก็จะถูกโลกภายนอกเข้าใจว่าเธอได้'รับ'ของที่พวกเขาประมูลมาแล้ว

ถึงแม้ว่าจะปฏิเสธการรับต่อหน้าผู้คน แต่ก็จะต้องมีคนเอาไปนินทา แล้วก็จะเกิดหัวข้อนินทาและความวุ่นวายมามากมาย

เมื่อคิดได้เช่นนี้ มณิกาจึงต้องกัดฟันฮึดสู้ และประมูลสร้อยมาด้วยราคาสูง และในขณะที่แก้ปัญหาไปด้วยก็โฆษณาบริษัทรับจัดงานแต่งไปด้วยเลย

ก็ไม่ได้ถือว่า......ขาดทุนมาก

ในเมื่อเป็นการเสียสละเพื่อการกุศล

งานประมูลชิ้นต่อมาก็ดำเนินไปอย่างราบรื่น หนึ่งชั่วโมงต่อมา ทุกคนก็ไปที่ห้องโถงใหญ่ของโรงแรม เพื่อจัดกิจกรรมงานเลี้ยงต่อไป

นิอรคล้องแขนมณิกาเดินลงตึก พอเดินมาถึงซุ้มของหนาวชั้นล่างแล้ว เธอก็ยังไม่หยุดพึมพำ "เมื่อกี้เธอหล่อมากเลย หกสิบล้านนะ เอาไปเลี้ยงดูหนุ่มหล่อ ๆ สักคนไม่ดีเหรอ? เฮ้อ สิ้นเปลืองจริง ๆ"

มณิกาที่กำลังถือจานและกินของหวานอยู่นั้นจู่ ๆ ก็ร้องเรียกขึ้นมาคำหนึ่ง "นิอร!"

"ห๋า?"

นิอรที่กำลังฟุ้งซ่านอยู่นั้น เอียงหัวมองมณิกาทีหนึ่ง ตอบ'ห๋า'มาคำหนึ่งก็อ้าปากขึ้น

วินาทีต่อมา มณิกาก็เอาของหวานขึ้นมาชิ้นหนึ่งแล้วยัดใส่ปากเธอไป "คุณหุบปากให้ฉันไปเลย! แม่ง ทำไมฉันจะไม่รู้ว่าเลี้ยงดูหนุ่มหล่อมันดีแค่ไหน? ยังต้องให้คุณมาเตือนอีกเหรอ? เรื่องไหนไม่ควรพูดก็พูดแต่เรื่องนั้น ซวยจริง ๆ เลย!"

นิอรหัวเราะแหะ ๆ ขึ้นมา และเคี้ยวของหวานที่อยู่ในปากไป แล้วก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชมขึ้นมา "โอ้โห ของหวานอันนี้รสชาติดีจริง ๆ เลย อร่อยมากเลย"

"เพราะฉะนั้นนะ อย่ามารบกวนการกินของฉัน ในตอนที่ทนไม่ไหวจริง ๆ ก็เอาสกอตช์เทปมาปิดปากของคุณไว้!"