บทที่ 259 หิรัณย์ที่ตกลงมาจากฟากฟ้า

พิธีกรไม่ได้สนใจหัวเข่าของมณิกา แต่พอIvanเดินมา ก็ถามเธอเป็นอย่างแรก "ไม่เป็นไรใช่ไหม?"

มณิกาส่ายหน้า "เรื่องเล็ก"

"ดีไซเนอร์Ivan สวัสดีค่ะ เครื่องประดับที่นางแบบลำดับที่ 82 สวมใส่เป็นโชว์ชุดสุดท้ายจากบริษัทคุณ มันสวยงาม และน่าทึ่งมากจริงๆ ค่ะ คุณช่วยเล่าเกี่ยวกับแรงบันดาลใจและแนวคิดในการออกแบบของคุณได้ไหม? "

พิธีกรถาม

Ivanพยักหน้า เธอหยิบไมโครโฟนมาแล้วก็พูดว่า "แรงบันดาลใจในการออกแบบชิ้นนี้ ก็มาจากคุณมณิกานี่แหละค่ะ ตอนแรกที่ได้นั่งดื่มชาร่วมกับเธอ เธอคุยกับฉันเรื่องรักแรก ภาพที่เต็มไปด้วยความทรงจำอบอุ่นราวกับดวงอาทิตย์อันอบอุ่นในฤดูหนาว มันทำให้ฉันเกิดแรงบันดาลใจ แล้วก็ออกแบบผลงาน'รักแรก'นี้ออกมา ดังนั้น วันนี้ฉันก็เลยให้คุณมณิกามาเดินแบบให้กับผลงานชิ้นนี้ค่ะ"

ที่จริงเรื่องนี้มันเป็นเบื้องหลังที่ถูกแต่งขึ้น เพื่อปกปิดเรื่องที่มณิกาไม่สามารถเดินแบบได้

แต่ใครจะไปคิดว่ามณิกาเป็นนางแบบจริงๆ

แต่ว่าพอIvanเห็นว่ามณิกาทำผลงานบนเวทีได้ดีขนาดนั้น ก็ยังคงยืนกรานที่จะใช้เรื่องราวเบื้องหลังที่ "สมมติขึ้น" นี้

"อ้อ งั้นเหรอคะ? ดีไซเนอร์Ivanช่างมีความคิดสร้างสรรค์จริงๆ เลยนะคะ" พิธีกรยิ้ม หลังจากนั้นก็หันไปถามมณิกา "ฉันเชื่อว่าไม่ใช่แค่ฉัน แต่ผู้ชมที่นั่งอยู่ก็คงจะสงสัยกัน ว่ามันเป็นความรักที่สลักใจขนาดไหน ถึงได้สร้างแรงบันดาลใจให้ดีไซเนอร์Ivanได้มากขนาดนั้น? คุณมณิกา ลองเล่าให้พวกเราฟังหน่อยได้ไหมคะ?"

พิธีกรยื่นไมโครโฟนให้มณิกา

มณิการับไมโครโฟนไป พยักหน้าเล็กน้อย ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มอย่างเป็นทางการ เธอกำลังคิดอยู่ว่าจะพูดว่ายังไงดี

Ivanที่อยู่ข้างๆเธอขยับเข้ามา แล้วก็กระซิบที่ข้างหูของเธอ "ไม่ต้องตื่นเต้นไปหรอก แค่พูดเรื่องรักแรกของเธอก็พอแล้ว"

มณิกาถือไมโครโฟน แล้วก็คิดย้อนไปเมื่อหลายปีก่อน "ตอนนั้นมันเป็นฤดูหนาวที่หนาวจัด ฉันปั่นจักรยานไปโรงเรียน แล้วก็ล้มลงไปตรงริมถนนที่เป็นน้ำแข็ง ตอนนั้น......"

ระหว่างที่พูดอยู่นั้น เธอก็ก้มหน้าลงมองหัวเข่าของตัวเอง แล้วก็พูดติดตลกว่า "ใช่ค่ะ ก็เหมือนกับเข่าของฉันตอนนี้แหละ ม่วงแดงและบวมจนเดินไม่ได้"

เลนส์กล้องเปลี่ยนไปถ่ายที่หัวเข่าของมณิกาแทน

พอมองแบบนี้ ก็เห็นเลยว่าหัวเข่าของเธอบาดเจ็บหนัก บวมมาก และก็เกือบจะเป็นสีม่วงแดง สามารถมองเห็นเส้นเลือดได้เลย

"ตอนนั้น เขาผ่านมาพอดี ก็เลยเห็นว่าฉันเจ็บจนไม่สามารถลุกขึ้นได้ เขาเข้ามาหาอย่างกระตือรือร้น แล้วก็แบกฉันไปที่ห้องพยาบาล ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา มันคือจุดเริ่มต้นของรักแรกของฉันค่ะ"

มณิกาก็ไม่ได้ประหม่า แล้วก็ค่อยๆ เล่าเกี่ยวกับการที่ได้รู้จักรักแรกของเธอในอดีต

แต่ว่าตอนที่เธอกำลังจะยื่นไมโครโฟนคืนให้มณิกา สายตาของเธอก็บังเอิญเหลือบมองไปเห็นผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆ รันเวย์...... เขาก็คือวายุ!

พอสบตาเข้ากับสายตาที่เย็นเฉียบของวายุ มณิกาก็ใจเต้นแรงขึ้นมาในทันที พร้อมกับกลืนน้ำลายอย่างประหม่า

เขา มาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

มณิกาตกใจมาก เธอพยายามหายใจเข้าลึกๆ ไม่กล้าสบตากับสายตาที่เยือกเย็นของเขาโดยตรง

"ดูเหมือนว่ามันจะเป็นความสัมพันธ์ที่บริสุทธิ์และสวยงามมากเลยนะคะ แต่ว่าในเมื่อพูดจนถึงขนาดนี้แล้ว คุณมณิกาช่วยตอบสนองความอยากรู้ของทุกคนหน่อยได้ไหมคะ บอกพวกเราได้ไหมว่า ตอนนี้คุณยังชอบรักแรกของคุณอยู่ไหม ?"

พิธีกรถืออะไรบางอย่างไว้ในมือ เธอเหลือบมองดูข้อความที่ได้รับ แล้วก็ถามคำถามส่วนตัวออกมาต่อหน้าสาธารณชน

วินาทีนั้น คนจำนวนมากรู้สึกว่าคำถามของพิธีกรช่างไร้สมองจริงๆ

แต่ว่าเธอก็ได้ส่งไมโครโฟนให้กับมณิกาแล้ว ไม่มีเจตนาจะถามความคิดเห็นของมณิกาก่อนเลย

Ivanก็เลยพูดขึ้นมาในทันทีว่า "ขาคุณมณิกาได้รับบาดเจ็บ พวกเรา......"

"ไม่เป็นไร"

มณิกาส่ายหน้า แล้วก็ยื่นมือไปรับไมโครโฟนจากพิธีกรด้วยความยินดี

วินาทีนั้น เธอก็สบตาวายุอีกครั้ง ทั้งสองคนสบตากันจากระยะไกล สายตาของทั้งคู่ทั้งซับซ้อนและหนักอึ้ง

มณิกาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กำไมโครโฟนแน่นพร้อมกับพูดว่า "ชอบค่ะ แล้วก็ไม่เคยลืมด้วย"

ประโยคนี้ เหมือนเป็นการตอบพิธีกร แต่ว่าเธอกลับมองวายุตอนที่พูดออกมา