บทที่ 258 อมลวัทน์สร้างปัญหาอีกแล้ว

พอพูดถึงตรงนี้ จตุพันธุ์ก็เข้าใจในทันที "หรือเพราะว่าเจ้าพริกน้อยมาด้วย ที่รองถึงได้มา? ฉันจำได้ว่าปกติแกไม่เคยสนใจพวกงานนิทรรศการเครื่องประดับอะไรแบบนี้นี่"

สิ่งที่เขาพูด ถูกแลกเปลี่ยนด้วยสายตาที่ตักเตือนวายุ

จตุพันธุ์หดคอในทันที นึกถึงภาพเหตุการณ์ที่เขาถูกนริศโยนเข้าไปในลิฟท์เมื่อตอนบ่าย ก็เลยเงียบอย่างรวดเร็ว

แต่ว่าเขาก็สงสัยอยู่ในใจ ในเมื่อเจ้าพริกน้อยมาด้วย แล้วตอนนี้เธออยู่ไหนกันล่ะ?

นางแบบของบริษัทIvanเดินขึ้นเวทีมาทีละคน ภายใต้แสงสีและเสียงดนตรี ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี และหลังจากนั้นก็เป็นนางแบบที่เดินคนสุดท้าย......มณิกา

"เชี่ย พี่รอง ดูสิว่านั่นใคร?"

จตุพันธุ์ที่มองไปรอบๆ ก็ไม่เจอมณิกาเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นว่ามีคนเดินออกมา เธอมีผมสั้นสีดำ แต่แค่มองก็รู้แล้วว่านั่นคือมณิกา

เพราะถึงยังไงธิกานต์ก็มีผมสีมารูนความยาวถึงเอว ดังนั้นจึงสามารถแยกแยะทั้งสองคนได้อย่างชัดเจน

ตอนที่จตุพันธุ์เห็นมณิกา สายตาของวายุก็มองไปเหมือนกัน

ภายใต้แสงไฟบนเวที มณิกายืนอยู่บนส้นสูงสูงสิบเซนติเมตร แต่งหน้าบางๆ แต่งกายด้วยชุดกระโปรงเอวจีบสีเทาดำ เดรสเกาะอกยาวถึงพื้น หน้าสั้นหลังยาว ตรงหน้าอกซ้ายมีขนนกสีเทาหม่นปักอยู่ 2-3 เส้น มีโบว์ขนาดใหญ่ผูกอยู่ตรงเอว ตกแต่งด้วยไฮไลท์บนตัว ภายใต้แสงไฟที่สาดส่องลงมา เธอดูเปล่งประกายเหมือนกับกาแล็กซีทางช้างเผือก

ปกติเธอก็ค่อนข้างสูงอยู่แล้ว บวกกับชื่อเสียงที่มีในเมืองจันทรา พูดได้เลยว่าทันทีที่ปรากฏตัว ผู้คนในที่นั้นก็รู้สึกประหลาดใจ และคึกคักขึ้นมาในทันที

"พระเจ้า นี่คือธิกานต์หรือเปล่า?"

"เหลวไหล นั่นมันมณิกา มองไม่ออกเหรอ?"

"หน้าตาสวยจริงๆ แถมยังสูงกว่าธิกานต์ตั้งเยอะ"

"รูปร่างดีกว่าธิกานต์เยอะเลย โดยเฉพาะหน้าอกหน้าใจ"

......

ผู้คนเริ่มพูดคุยกัน และก็ถูกมณิกากระตุ้นความสนใจไป

แต่ว่า ในท่ามกลางสิ่งนี้มีเพียงแค่นิอรที่รู้สึกเป็นกังวลมากที่สุด เพราะเธอรู้ว่ามณิกาเดินแบบไม่เป็น และที่เธอมาเป็นนางแบบชั่วคราวก็แค่เพราะว่าเงินห้าหมื่น

แต่วินาทีต่อมา แสงไฟก็สาดส่องมาที่ตัวของมณิกา วินาทีที่เธอเชิดหน้าและยืดอกเดินอยู่บนรันเวย์นั้น นิอรก็ตะลึงไปเลย

เพราะว่าโถงนิทรรศการนั้นใหญ่มาก เพื่อหลีกเลี่ยงการที่จะมองเห็นนางแบบสวมใส่เครื่องประดับได้ไม่ชัดเจน ดังนั้นทุกครั้งที่มีนางแบบเดินออกมา ก็จะถูกฉายภาพไปที่หน้าจอใหญ่

และวินาทีที่มณิกาเดินออกมา เธอก็เดินได้ตรงตามมาตรฐาน หน้าเชิดอกเชิด มองไปข้างหน้าด้วยสายตาที่ลึกล้ำ สีน่าดูจริงจังมาก

เธอเก็บสะโพกเล็กน้อย เมื่อเดินตามแบบของนางแบบจุดศูนย์ถ่วงของร่างกายจะเอียงไปด้านหน้า ระหว่างที่ก้าวเดินนั้นหัวเข่าจะหันเข้าข้างใน เท้าทั้งสองข้างก็จะกระทบกันเล็กน้อย เดินตามเส้นตรง และวางเท้าไล่จากส้นเท้าไปถึงฝ่าเท้า เป็นธรรมชาติมาก

เดินได้เสถียร และก็ขึ้นกล้องมาก ใบหน้าจริงจังที่ฉายบนหน้าจอใหญ่เป็นที่น่าจดจำ มีความรู้สึกที่สื่อผ่านเลนส์

นี่......นี่มันเป็นนางแบบตามมาตรฐานเลยนี่ ทำไม่ได้ตรงไหนกัน?

นอกจากจะซ่อนไว้ลึกมาก!

"ยัยคนนี้ หลอกฉันอีกแล้ว!"

นิอรตกใจเพราะมณิกาจนอ้าปากค้าง เกือบจะยัดไข่เข้าไปได้ทั้งฟองอยู่แล้ว

ไม่ใช่แค่เธอ แม้แต่คนที่นั่งอยู่ตรงข้ามอย่างวายุ เอเดน จตุพันธุ์และปัณณ์ ก็รู้สึกตะลึงกับการปรากฏตัวของมณิกาเหมือนกัน

"เชี่ย พี่รอง เจ้าพริกน้อยเป็นนางแบบด้วยเหรอ?"จตุพันธุ์ตาโต เขารู้สึกเหลือเชื่อมาก

"ใช่ ตอนที่ฉันเคยสืบเรื่องของมณิกา จำได้ว่าเธอสามารถเดินแบบได้จริงๆ ตอนอยู่มหาลัยก็เคยเดินแบบมาก่อน สมัยมหาลัย เธอไปรับเดินแบบพาร์ทไทม์เพื่อหารายได้มาจ่ายค่าเล่าเรียน"

ทันใดนั้นปัณณ์ก็นึกถึงตอนที่เขาสืบเรื่องแฟนของมณิกา ก็เลยรวดสืบเกี่ยวกับเรื่องตอนที่มณิกาอยู่มหาลัยไปด้วยเลย

แต่ว่าเขาก็คิดแค่ว่า มณิกาสามารถเป็นนางแบบได้ แต่ก็อยู่ในระดับที่ไม่ใช่มืออาชีพเท่านั้น ใครจะไปรู้ว่าเธอเป็นมืออาชีพขนาดนี้!

เขาเพิ่งจะพูดจบ สายตาที่คมกริบของวายุก็จ้องไปที่ปัณณ์ในทันที เหมือนจะบอกว่า : แล้วทำไมถึงไม่บอกฉัน?

หลังจากนั้น เขาก็เงยหน้าขึ้นไปบนเวที แล้วก็ถูกผู้หญิงที่ 'เปล่งประกาย'ดึงดูดเข้าไป