บทที่ 257 โชว์เดินแบบที่ไม่คาดคิด

พอเห็นตัวอักษรพวกนั้น วายุก็หน้าเขียวขึ้นมาในทันที เขาปิดหนังสืออย่างรวดเร็ว แล้วก็โยนลงไปในถังขยะทันที

หลังจากนั้น เขาก็ลุกไปตรงโต๊ะทำงาน แล้วก็เริ่มทำงานต่อ

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ ยุ่งวุ่นวายจนถึงบ่ายสามโมง โทรศัพท์ของเขาก็ยังคงไม่ได้รับข้อความตอบกลับจากมณิกา

ชายหนุ่มรู้สึกเศร้าใจเล็กน้อย เขานั่งพิงเก้าอี้ผู้บริหาร ควงปากกาในมือ แล้วสายตาของเขาก็เหลือบมองไปที่ถังขยะโดยไม่ตั้งใจ

เขาลังเลอยู่หลายครั้ง สุดท้ายก็ลุกขึ้นมา แล้วก็เดินไปตรงหน้าถังขยะ พร้อมกับหยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมาอีกครั้ง

โชคดีที่ในถังขยะไม่มีขยะอื่น หนังสือมันก็ยังคงสะอาดไม่เลอะเทอะ

เขาปิดหน้าปกใน เดี๋ยวก็อ่านด้านหลังต่อ......

......

เรื่องที่เกิดขึ้นตรงนี้ มณิกาไม่รู้อะไรเลย

เธอจัดการเรื่องยุ่งๆ ที่อยู่ในมือเรียบร้อยแล้ว พอมีเวลาว่าง เธอก็นึกขึ้นได้ว่าตอนนั้นวายุส่งข้อความมาหาเธอ

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วส่งข้อความตอบกลับวายุ:[เมื่อเช้ายุ่งอยู่ ก็เลยไม่เห็นน่ะ]

แต่ว่าเธอเพิ่งจะส่งออกไปได้ไม่นาน ก็มีข้อความตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว:[มีร้านอาหารฝรั่งเศสเปิดใหม่รสชาติดีเลย ตอนเย็นไปกินด้วยกันไหม?]

วายุเชื้อเชิญอย่างชัดเจน แน่นอนว่ามณิกาสัมผัสได้ถึงความ'กระตือรือร้น'ของเขา แต่ว่าสุดท้ายก็ต้องปฏิเสธ[เย็นนี้นิอรนัดฉันไปงานนิทรรศการเครื่องประดับแล้ว]

การตามจีบที่รุนแรงของเขาทำให้มณิการู้สึกปวดหัวเล็กน้อย เธอไม่รู้ว่าควรต้องทำยังไงถึงจะดี

หลังจากส่งข้อความนี้ไป ก็เหมือนก้อนหินจมลงไปในทะเล ไม่มีข้อความตอบกลับมาอีก

เวลาห้าโมงครึ่ง นิอรก็ปรากฏตัวหน้าบริษัทรับจัดงานแต่งงานอย่างตรงเวลา

มณิกาลงมาข้างล่าง แล้วก็ขึ้นไปบนรถนิอร เราทั้งสองคนก็ออกเดินทางไปนิทรรศการเครื่องประดับทันที

เพราะว่ามันเป็นงานนิทรรศการเครื่องประดับขนาดใหญ่ที่จัดขึ้นที่เมืองจันทรา ก็เลยมีบริษัทเครื่องประดับมากมายมาเข้าร่วมแข่งขัน ของจัดแสดงที่ดีเลิศเท่านั้นถึงจะได้มีโอกาสเข้าร่วมงานแสดงเครื่องประดับนี้

พอมาถึงนิทรรศการ หลายคนก็เริ่มนั่งกันแล้ว มณิกากำลังเตรียมหาที่นั่ง แต่ใครจะไปรู้ว่านิอรกลับดึงเธอไปหลังเวที "ไปเร็วๆ พวกเราไปดูที่หลังเวทีกันดีกว่า"

"ไปทำอะไรที่หลังเวที?"มณิการู้สึกสับสน

"เอาน่า บอกให้เธอมาก็มาสิ"

นิอรดึงแขนเธอ แล้วก็เดินไปหลังเวที

ด้านหลังเวทีมีคนอยู่เยอะ มีนางแบบที่ใส่เครื่องประดับที่จัดแสดง มีพนักงาน แล้วก็มีดีไซเนอร์ รวมถึงช่างแต่งหน้าและช่างแต่งตัวของนางแบบอีกด้วย

หลังจากเดินผ่านฝูงชนไป นิอรถึงจะเจอเพื่อนของเธอ "ไฮ Ivan เตรียมตัวไปถึงไหนแล้ว?"

นิอรทักทายเพื่อนของเธอ แต่ก็เห็นคนผมสั้นย้อมผมสีเทาเหมือนคุณย่า มีสไตล์ที่เฉพาะตัว ตอนนี้สีหน้าของเธอดูวิตกกังวลมาก "เฮ้อ ฉันกลุ้มใจจะตายอยู่แล้ว นางแบบคนหนึ่งเพิ่งข้อเท้าแพลง เดินไม่ได้ เดี๋ยวงานโชว์เครื่องประดับจะเริ่มขึ้นเร็วๆ นี้แล้ว แล้วฉันจะไปหาคนจากไหนล่ะ?"

"หา? ทำไมเป็นงั้นล่ะ?"นิอรขมวดคิ้ว เธอรู้สึกตื่นตะลึง คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็พูดว่า "พวกเธอไม่มีนางแบบชั่วคราวเหรอ? เพิ่มเงินให้นิดหน่อย ก็น่าจะหาได้แล้วนะ"

Ivanโบกมือ แล้วก็ถอนหายใจอย่างโกรธเคือง "ตอนนี้ไม่ใช่ปัญหาเรื่องเงินแล้ว ต่อให้เป็นแสนหนึ่ง ก็หานางแบบไม่ได้สักคน"

มณิกาที่อยู่ด้านข้างได้ยินที่นิอรกับIvanคุยกัน ดวงตาที่สวยงามของเธอมองไปรอบๆ เธอคิดอยู่พักหนึ่งแล้วก็พึมพำออกมาว่า "นางแบบแค่เดินโชว์เดียว ก็ได้แสนหนึ่งแล้วเหรอ?"

"สามหมื่นกว่า"Ivanหานางแบบที่ค่อนข้างจะดีหน่อย ดังนั้นเดินครั้งหนึ่งก็ประมาณสามหมื่นกว่า หลังจากนั้นเธอก็พูดว่า "นางแบบคนนั้นข้อเท้าแพลงและเท้าก็บวม เมื่อกี้ถูกส่งไปโรงพยาบาลละ"

ตอนนี้เอง ก็มีเสียงดังขึ้นมาจากหลังเวที "ทุกบริษัทเตรียมตัวค่ะ การเดินแบบจะเริ่มขึ้นแล้ว ขอให้ทุกบริษัทเตรียมตัวให้เรียบร้อย นางแบบก็เรียงเข้ามาตามลำดับ"

ผู้จัดงานนิทรรศการมาเร่งทางหลังเวที พอIvanได้ยินก็รู้สึกร้อนใจมากกว่าเดิม "จะทำยังไงดีล่ะ? นางแบบคนนั้นอาจเดินฟินาเล่ด้วย แล้วก็ค่อนข้างมีชื่อเสียงในเมืองจันทรา"