บทที่ 261 แกล้งทำเป็นหมดสติ

"ไม่มีความเห็น"

วายุตอบอย่างเย็นชา แล้วก็ส่งสายตาให้นริศ ให้เขาเข้ามาในห้องผู้ป่วย

นริศเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าหิรัณย์ แล้วก็พูดอย่างสุภาพว่า "คุณหิรัณย์ คุณมณิกายังคงหมดสติอยู่ วันอื่นค่อยมาใหม่ดีกว่านะครับ"

เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายไม่ต้องการให้เขาปรากฏตัว หิรัณย์ไม่มีทางเลี่ยง สุดท้ายเขาก็พยักหน้าช้าๆ "งั้นเธอฟื้นเมื่อไหร่เดี๋ยวผมมาใหม่"

พอพูดจบ หิรัณย์ก็มองเข้าไปในห้องผู้ป่วย แล้วก็กลับออกไป

ในห้องผู้ป่วย มณิกาก็ยังคงแกล้งนอนหมดสติอยู่ จนข้างนอกเงียบลง เธอถึงได้ลืมตาขึ้น แล้วก็หันไปมองวายุที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็แกล้งทำเป็นเล่นละครทันที "คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? เอ๊ะ......ทำไมฉันถึงได้เป็นลมไปล่ะ? "

เธอเอามือกุมหัว แล้วก็ถอนหายใจด้วยสีหน้าที่เจ็บปวด

ชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงลุกขึ้นทันที แล้วก็เอื้อมมือไปแตะหน้าผากของเธอโดยอัตโนมัติ พร้อมกับถามด้วยความเป็นห่วงเป็นใยว่า "ปวดหัวเหรอ? "

"อืม อืม อืม ปวดหัวจัง"มณิกาพยักหน้า แล้วก็หลับตาลงอีกครั้ง พลางถอนหายใจอย่างโล่งอกว่า "อยู่ดีๆ เป็นลมไปได้ยังไงนะ"

เธอขุดทักษะการแสดงเกือบทั้งหมดในชีวิตของเธอออกมาใช้

แต่ว่ามณิกาก็ไม่ได้คิดว่าร่างกายของตัวเองผิดปกติ ดังนั้นตอนโกหกออกไปก็ไม่ได้รู้สึกกังวลเท่าไหร่นัก

คนพูดไม่ได้คิดอะไรมาก แต่คนฟังกับให้ความสนใจ

พอวายุได้ยินดังนั้น เขาก็รู้สึกเป็นห่วงขึ้นมาอย่างมากทันที

ตั้งแต่ตอนที่เธอออกจากวังใต้ดินมาจนถึงตอนนี้ เพิ่งจะผ่านไปไม่นาน เธอก็หมดสติไปอีกครั้งและหาเหตุผลไม่ได้ด้วย

ถ้าเกิดว่าเป็นแบบนี้ต่อไป เธอจะตกอยู่ในอันตรายหรือเปล่า?

เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นในใจของวายุ มันทำให้เขารู้สึกกังวลมากขึ้น

ชายหนุ่มที่ปกติดูสงบและเยือกเย็น ตอนนี้ไปหน้าที่เคร่งขรึมของเขาเต็มไปด้วยความกังวล มันทำให้ความเยือกเย็นของเขาหายไปทั้งหมด และค่อยๆ กลายเป็นความอ่อนโยนแทน แม้แต่สายตาของเขายังเต็มไปด้วยความกังวลอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ดวงตาที่เปล่งประกายของเขามองไปที่มณิกา ตอนที่หญิงสาวลืมตาขึ้นมาสบตากับดวงตาคู่นั้นของชายหนุ่ม มณิกาก็กลืนน้ำลายลงไปอย่างอัตโนมัติ

สายตาของวายุเมื่อกี้นี้......

มันจะร้อนแรงเกินไปแล้ว!

"ใช่สิ Ivanกับนิอรล่ะ? ฉันยังใส่เครื่องประดับของเครื่องประดับจอมรักอยู่เลย"มณิกาพูดไปด้วย พร้อมกับเอื้อมมือไปถอดเครื่องประดับที่จัดแสดงบนคอของตัวเองออก "ของพวกนี้แพงมาก ต้องเอากลับไปคืนให้เหมือนเดิม"

"พวกเธออยู่ระหว่างทาง เดี๋ยวก็มาแล้ว"

วายุตอบคำถามของเธอ แล้วก็ถามด้วยความเป็นห่วงอย่างมาก "ตอนนี้รู้สึกเป็นยังไงบ้าง? ยังปวดหัวอยู่ไหม?"

"ไม่แล้ว เมื่อกี้ปวดแป๊บเดียว ตอนนี้......ปวดหัวเข่า พักผ่อนไม่กี่วันก็น่าจะหายแล้ว"

พอพูดจบ เธอก็ยิ้มอย่างจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

พอเห็นว่าเธอไม่ได้เป็นอะไรมาก วายุก็รู้สึกสบายใจขึ้น แต่ว่าในใจของเขายังคงเป็นกังวลเรื่องสุขภาพของมณิกา

ครั้งก่อนที่ไปประเทศC เขาพยายามทุกวิถีทางเพื่อทดสอบสิ่งตกค้างในชามกระเบื้องที่นำออกมาจากวังใต้ดิน แต่ไม่พบอะไรเลย

นั่นคือสิ่งที่ทำให้เขาไม่สบายใจ

"ใช่สิ หิรัณย์ล่ะ?"

ทันใดนั้นมณิกาก็ทำเหมือน 'นึกขึ้นได้'แล้วก็ถามออกมาตรงๆ

แล้วก็เป็นอย่างที่คิด พอถามออกมา จู่ๆ สีหน้าของวายุก็ดูเหมือนมีเมฆครึ้ม สายตาก็เยือกเย็นขึ้น

ชายหนุ่มจ้องมองมาที่เธอ ดวงตาสีดำสนิทของเขาไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ หลังจากนั้นก็ได้ยินเขาถามว่า "ผิดหวังที่การสารภาพรักที่เตรียมการเอาไว้ไม่สำเร็จงั้นเหรอ?"

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในงานเดินแบบจิวเวลรี่ในวันนี้ ถ้าเกิดว่าเป็นคนนอก ก็คงจะคิดเหมือนกันหมดว่าทั้งหมดนี้ได้ถูกเตรียมการมาอย่างดี

แม้จะมองว่าเป็นเครื่องมือทางการตลาด แต่อย่างน้อย ก็มีการเตรียมการล่วงหน้า

แต่วายุกลับรู้สึกสงสัย

ถ้าเกิดว่ามณิการักหิรัณย์มาโดยตลอดจริงๆ เมื่อเดือนก่อนตอนที่อยู่บ้านเก่าตระกูลเดชากุล มณิกาไม่มีทางขอให้คุณย่าแนะนำคนรักให้กับเธอหรอก

พูดไม่ถูก

เขาเดาว่า 'คำสารภาพ' ในงานแสดงเครื่องประดับนี้เป็นเพียงเครื่องมือทางการตลาด หรือว่า จู่ๆ หิรัณย์ก็กลับประเทศมา เธอได้เจอกับเขาแล้ว ถึงได้รู้ว่ายังพอมีโอกาส ก็เลยจงใจสารภาพรักออกมางั้นเหรอ?