บทที่ 262 มาเป็นพรีเซนเตอร์สิ

ถ้ามานับเวลาดูแล้ว ตั้งแต่เขาจากไปจนถึงตอนนี้ ขาดอีกเดือนหนึ่งก็จะครบห้าปีที่ไม่ได้เจอกันแล้ว

จู่ๆ เขาก็กลับมา ทำให้มณิกาทำอะไรไม่ถูก

วายุไม่รู้จะพูดอะไร

ตลอดชีวิตนี้ มณิกาเป็นผู้หญิงคนเดียวที่กล้ากำเริบเสิบสาน แล้วก็กล้าโกหกเขา

ก๊อกๆ ----

ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตูจากหน้าห้อง มณิกาหันหน้าไป ก็เห็นนิอรกับIvanเดินเข้ามา

"ณิกาไม่เป็นไรใช่ไหม? "นิอรเดินเข้ามา แล้วก็ตรงเข้าไปหาเธอทันที และพูดอย่างเป็นห่วงว่า "ตอนที่เห็นเธอเป็นลมไปฉันตกใจจะตายอยู่แล้ว"

Ivanถือตะกร้าผลไม้กับนมมาวางไว้ด้านข้าง พอเห็นวายุ ถึงแม้ว่าจะคาดเดาเอาไว้แล้ว แต่ก็พูดด้วยความเคารพว่า "คุณชายวายุก็อยู่ด้วยเหรอคะ"

วายุพยักหน้าช้าๆ เขามองด้วยสายตาที่เมินเฉย หลังจากนั้นก็หันหลังแล้วก็เดินไปนั่งลงตรงโซฟา ให้พื้นที่กับสองคนนั้น

สำหรับคนอื่นๆแล้ว วายุก็เป็นคนที่เย็นชา ไม่แยแส เย่อหยิ่งที่ปฏิเสธผู้คนให้อยู่ห่างจากเขาหลายพันไมล์ เหมือนกับเทพเจ้าที่สูงส่งยากจะเอื้อมถึง

สายตาของIvanมองวายุที่เดินไปที่โซฟาและนั่งลง แม้จะเป็นแค่ท่านั่งไขว่ห้าง แต่ว่ามันกลับมีกลิ่นอายของพระราชากระจายออกมา ออร่าของเขานั้นแข็งแกร่งมากจนทำให้คนหายใจไม่ออก

แต่ก็ต้องยอมรับเลยว่า ใบหน้าที่น่าทึ่งของผู้ชายคนนี้มันช่างหล่อเหลาเกินไปจริงๆ

"Ivan"

นิอรเห็นIvanจ้องวายุและใจลอย ก็เอาข้อศอกไปแตะเธอเบาๆ เพื่อเป็นการเตือน

Ivanอายุมากกว่ามณิกากับนิอรประมาณ2-3ปี แต่ก็มีหัวใจแบบสาวน้อยเหมือนกัน พอเห็นชายหนุ่มสุดหล่อก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองหลายที

เธอหันหน้ากลับมา แต่เธอก็ไม่ได้เขินอายเพราะว่าแอบมองหรอกนะ แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มแล้วก็กระซิบว่า "คุณชายวายุตัวจริงหล่อกว่าในรูปเยอะเลยนะ"

"มันแน่นอนอยู่แล้ว"

นิอรพยักหน้า แล้วก็หันไปส่งสายตาให้มณิกา เหมือนกับกำลังพูดว่า:มีแต่คนรู้สึกว่าวายุหล่อ มีแต่เธอนั่นแหละที่เหมือนคนตาบอด เห็นเขาแล้วไม่รู้สึกใจเต้น

"ฉันไม่ได้เป็นไร"มณิกาจนปัญญากับท่าทางที่Ivanหลงใหลวายุ ก็เลยได้แต่ตอบคำถามของนิอร

ทันใดนั้นเธอก็นึกอะไรขึ้นได้ แล้วถามว่า "จู่ๆ พวกเธอก็มาที่นี่ แล้วรองเท้าส้นสูงคู่นั้นล่ะ ยังอยู่ไหม? "

"รองเท้าคู่นั้นตอนที่ได้มาฉันก็ลองดูแล้ว เห็นร่องรอยการถูกทำลายชัดเจนมาก ฉันบอกIvanแล้ว เธอกำลังส่งคนไปตรวจสอบ เธอไม่ต้องรีบร้อนไปหรอก คิดว่าอีกไม่นานก็คงได้ข่าวคราวแล้ว"

นิอรก็เป็นคนฉลาด ตอนที่อยู่ด้านล่างรันเวย์ พอได้รับรองเท้าที่มณิกาโยนมาให้ เธอก็เหลือบมอง แล้วก็เห็นว่ารองเท้าคู่นั้นมันมีปัญหา

ตอนที่มณิกาถูกส่งตัวไปยังโรงพยาบาลเพราะหมดสตินั้น เธอก็ไม่ได้รีบตามมาในทันที แต่ว่าไปบอกIvanเกี่ยวกับเรื่องนี้ ให้เธอไปสืบมา

"น้องณิกา ขอโทษทีนะ ฉันเองก็ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้" พอพูดถึงเรื่องที่จริงจัง Ivanก็ลืมเรื่องที่หลงใหลวายุไปในทันที และขอโทษมณิกาอย่างจริงใจ "การแข่งขันทางธุรกิจเป็นเรื่องปกติ แต่ผมไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะไร้ยางอายและทำร้ายเธอขนาดนี้"

เธอพูดจบ แล้วก็หยิบเช็กออกมาจากในกระเป๋า "นี่คือเงินหนึ่งแสน เจ้านายของเครื่องประดับจอมรักบอกว่าครั้งนี้ต้องลำบากเธอแล้ว อีกห้าหมื่นที่เหลือถือว่าเป็นการชดเชยให้เธอนะ"

ถึงแม้ว่ามณิกาจะเป็นลมไปตอนอยู่บนรันเวย์ แต่เพราะว่าตัวตนของเธอคือหลานสาวบุญธรรมของนายหญิงเนตร บวกกับช่วงนี้เธอก็ค่อนข้างเป็นที่สนใจของชาวบ้าน ทำให้เครื่องประดับจอมรักได้รับผลตอบรับมากมายหลังจากมีการถ่ายทอดสดรันเวย์โชว์ออกไป

หลังจากการถ่ายทอดสดจบลง แค่ในเวลาสั้นๆ เพียงครึ่งชั่วโมงเท่านั้น แต่ยอดขายกลับทะลุไปถึงสองหมื่นชิ้น

"ไม่ ไม่เป็นไรหรอก"

มณิกาโบกมือ

ถึงแม้ว่าเธอจะชอบเงิน แต่ว่าเธอก็มีเส้นตายของการกระทำอยู่เหมือนกัน

ก่อนจะขึ้นเวทีเธอก็ได้ตกลงกับIvanเรียบร้อยแล้ว ว่าจะรับเงินแค่ห้าหมื่นเท่านั้น แน่นอนว่าต้องปฏิบัติตามข้อตกลงปากเปล่าก่อนหน้านี้ "ในเมื่อตกลงกันว่าห้าหมื่นก็ห้าหมื่นพอ"

"คือ......"