บทที่ 265 ในที่สุดก็เริ่มต้นธุรกิจแล้ว

สายตาของมณิกามีป้ญหาจริงๆ

"สวัสดี หิรัณย์"

หิรัณย์ยิ้มอย่างสง่างาม แล้วก็จับมือทักทายเธอ

"โอเค พวกเธอคุยกันไปแล้วกัน ฉันยังมีธุระที่บริษัทอีกไปก่อนนะ"นิอรดึงมือกลับ แล้วก็เดินอ้อมเขาออกไป

"อืม"

เขาตอบรับ แล้วก็เดินเข้ามาในห้องผู้ป่วยพร้อมกับดอกไม้ในอ้อมแขนของเขา พอเห็นมณิกาที่นอนอยู่บนเตียง เขาก็หยุดอยู่ห่างจากเธอประมาณสองเมตร

ทั้งสองมองหน้ากัน แล้วก็ยิ้มอย่างรู้กัน

มณิกาเอามือทั้งสองข้างดันเตียง แล้วก็ลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง เอาผ้าห่มคลุมตัวเองให้เรียบร้อย

ในขณะนั้น ห้องผู้ป่วยที่เงียบสงบกลับทำให้คนรู้สึกระมัดระวังตัวและอึดอัด

"เมื่อวานเธอ......"

"นายกลับมา......"

ทั้งสองคนพูดพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย แต่กลับพูดแค่สามคำแล้วก็หยุด พลางเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายแล้วก็ยิ้ม

"เลดี้เฟิร์ส เธอพูดก่อนสิ"

หิรัณย์เอาดอกไม้สดวางไว้บนโต๊ะ แล้วก็นั่งลงบนเก้าอี้เยี่ยมข้างเตียง

พอเห็นว่าเขาสุภาพขนาดนี้ มณิกาก็ค่อนข้างเขินอาย

บางที เมื่ออยู่ต่อหน้ารักแรกของตัวเอง มันก็ยากที่จะทำให้คนสงบลงได้

"ฉันก็แค่อยากจะถามนายว่า กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่? "เธอพูด

"พึ่งจะมาถึงเมืองจันทราเมื่อวานนี้เอง แล้วก็มีเพื่อนเชิญฉันไปดูงานนิทรรศการเครื่องประดับพอดี ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอเธอ" พอพูดถึงตรงนี้ หิรัณย์ก็ลังเลเล็กน้อย "เมื่อวานบนรันเวย์ เธอ......"

"มันบังเอิญขนาดนั้นเลยเหรอ?"

มณิกาตัดบทของเขา พร้อมกับพูดว่า "มันคงเป็นพรหมลิขิตจริงๆ นั่นแหละ เมื่อวานฉันบังเอิญไปเดินโชว์ แล้วก็ปรึกษากับIvanที่จะพูดถึงเรื่องราวของเครื่องประดับ'รักแรก'เพื่อเพิ่มจุดขาย ไม่คิดเลยว่านายก็จะอยู่ที่นั่นด้วย เลยทำให้นายเข้าใจผิดไปซะได้"

เธอรู้ว่าหิรัณย์จะถามอะไร ก็เลยอธิบายสถานการณ์ให้หิรัณย์ฟังทันที

"แล้ว เธอก็แกล้งเป็นลมไปบนเวทีเหรอ? "ชายผู้มีใบหน้าเหมือนหยกยิ้มอย่างสง่างาม

"แน่นอนสิ ในสถานการณ์แบบนั้นถ้าฉันไม่แกล้งเป็นลมไปมันคงกระอักกระอ่วนน่าดูมากเลยใช่ไหมล่ะ? "มณิกาเลิกคิ้ว แล้วก็ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ "เป็นไง ปฏิกิริยาฉันว่องไวสินะ"

เธอแสร้งทำเป็นผ่อนคลาย เหมือนกับว่าไม่ได้เอาเรื่องเมื่อวานมาใส่ใจ

ท่าทางแบบนี้ ก็ทำให้หิรัณย์ผ่อนคลายไปเยอะเลยเหมือนกัน

เขาส่ายหน้าแล้วถอนหายใจออกมา "ยังเหมือนเมื่อก่อนเลยนะ ซนจริงๆ "

"ก็นั่นน่ะสิ"

ทั้งสองคนพูดคุยกัน ต่างคนต่างรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น ไม่ได้ระมัดระวังตัวเหมือนเมื่อกี้อีกแล้ว

"อยู่เมืองนอกตั้งหลายปี ทำไมจู่ๆ ถึงกลับมาล่ะ? "

"เมืองนอกมันจะดีกว่าที่นี่ได้ยังไง ฉันอยากเติบโตที่นี่น่ะ"

"ถ้ายังงั้นก็ดีมากเลย ในประเทศเรามีช่องว่างให้เติบโตอีกมาก คนที่มีการศึกษาอย่างน้อย มีพรสวรรค์ อนาคตก็สดใส"

"ทักษะการพูดเอาอกเอาใจนี่ดีขึ้นเรื่อยๆ เลยนะ"หิรัณย์อดหัวเราะไม่ได้ ทันใดนั้นเขาก็คิดอะไรขึ้นได้ แล้วก็ถามว่า "ได้ยินมาว่าหลังจากนั้นเธอก็ถูกส่งไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยอัมพุท ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง? เธอเรียนการตลาด น่าจะมีงานที่ดีเลยนิ"

ตอนนั้นมณิกาเรียนการตลาดที่มหาวิทยาลัยอัมพุทจริงๆ แต่ว่าหลังจากเข้าไปเรียนแล้วกลับรู้สึกชอบสาขาวิชาคอมพิวเตอร์มากกว่า ก็เลยเลือกเรียนปริญญาสองใบ

เดิมทีมณิกาก็มีงานที่ไม่เลวเลยจริงๆ แต่หลังจากนั้นพ่อบุญธรรมได้รับบาดเจ็บ ต้องการเงินมารักษา เธอก็เลยต้องลาออกจากงานที่เมืองอัมพุท ก็เลยมาคอยเฝ้าดูแลที่เมืองจันทรา แล้วก็หาเงินไปด้วยพร้อมกับดูแลพวกเขาไปด้วย

หลังจากนั้นก็ได้เจอกับวายุ ก็เลยล้มลุกคลุกคลานจนมาถึงวันนี้เนี่ยแหละ

"น่าจะเป็นเพราะว่าฉันจู้จี้เรื่องมากเกินไป ก็เลยยังคิดไม่ออกว่าจะทำอะไรดี"เธอไม่ได้เล่าให้หิรัณย์ฟังเกี่ยวกับบริษัทรับจัดงานแต่งงาน

เพราะถึงยังไงบริษัทรับจัดงานแต่งนั้นมันก็อยู่รอดได้เพราะตระกูลเดชากุล ไม่ใช่เรื่องที่มีเกียรติยศเท่าไหร่หรอก

"เรื่องหางานน่ะไม่ต้องรีบร้อนหรอก สิ่งที่สำคัญที่สุดคือต้องดูแลตัวเองให้ดี"