บทที่ 264 มณิกาเธอตาบอดหรือยังไง

เธอพูดไปเยอะมาก

หลังจากเงียบไปหลายวินาที ชายหนุ่มถึงจะตั้งสติกลับมาได้

ตอนนี้เอง เขาไม่รู้ตัวว่ามือที่ล้วงกระเป๋ากางเกงของเขาอยู่นั้นกำมัดแน่นมาก จนเส้นเลือดที่หลังมือปูดออกมา เขาอยู่ท่ามกลางความโมโหและความแตกสลาย

ที่แท้ สาเหตุที่เธอเอาแต่ปฏิเสธเขาตลอด เพราะว่าในใจของเธอ ได้ตัดสิน'โทษ'ของเขาไปแล้ว!

คนที่ข่มขืนคนอื่น!

ดีมาก

ดีมาก!!!

สีหน้ามืดมนบนใบหน้าที่หล่อเหลาของวายุนั้นจางหายไป แต่มันกลับแทนที่ด้วยรอยยิ้มที่ยากแท้หยั่งถึง

หลังจากนั้น......

เขาก็หันหลังแล้วเดินออกไป

ตลอดทั้งกระบวนการนี้ เขาไม่ได้พูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว

ปัง----

หลังจากที่เสียงปิดประตูดังขึ้น ภายในห้องผู้ป่วยก็เข้าสู่ความเงียบ

มณิกากลืนน้ำลายด้วยความประหม่า ปล่อยมือที่กำผ้าห่มเอาไว้อย่างไม่ได้ตั้งใจ เธอรู้สึกว่าเส้นประสาทที่ตึงเครียดได้ผ่อนคลายแล้ว

ไม่รู้สิ เมื่อกี้นี้ เธอสัมผัสได้ถึงความเยือกเย็นและความอันตรายที่ออกมาจากตัวของวายุ ออร่าอันทรงพลังของเขาปกคลุมเธอ ทำให้เธอประหม่าจนเกือบจะขาดอากาศหายใจ

แต่ว่า ก็ดีแล้ว

ต่อไปวายุไม่น่าจะมาสนใจเธออีก

ทั้งๆ ที่นี่คือผลลัพธ์ที่มณิกาต้องการ แต่ว่าเธอกลับไม่ดีใจเลยแม้แต่นิดเดียว

คืนนี้ เธอนอนอยู่บนเตียงจนถึงตีสี่ ตีห้าจนกว่าจะหลับไป

เช้าวันถัดมา เวลาแปดโมงครึ่ง มณิกาก็ได้รับสายจากบริษัทรับจัดงานแต่งงาน บอกว่าลูกค้าจำนวนมากที่ได้จองการจัดงานแต่งเอาไว้ได้ยกเลิกสัญญา

แค่เช้าวันนี้ ก็ยกเลิกไปเจ็ดงานแล้ว

พอได้ยินสิ่งที่ผู้ช่วยมิงค์พูด มณิกาก็รู้ในทันทีว่า วายุต้องอยู่เบื้องหลังอย่างแน่นอน

เขา โมโหแล้ว

แล้วเขาก็กำลังแก้แค้นเธออยู่

"เข้าใจแล้ว ถ้าเกิดว่าหลังจากนี้มีลูกค้าต้องการจะยกเลิกสัญญาอีก ถ้าเกิดว่าอีกฝ่ายยอมชดใช้ค่าเสียหายก็ตกลงไปให้หมดเลยนะ"เธอพูดด้วยความสงบนิ่ง

"หา? ประธานมณิกา นี่มัน......มันปัญหาอะไรรึเปล่าคะ? "มิงค์สัมผัสได้ว่าน่าจะมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น

มณิกาส่ายหน้า "ทำหน้าที่ของเธอให้ดีก็พอแล้วล่ะ"

พอพูดจบ เธอก็วางสายไป

แต่ 'โชคร้าย'มักจะเกิดขึ้นซ้ำซ้อน

เธอพึ่งจะวางสาย ก็มีอีกสายหนึ่งโทรเข้ามา

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก็พบว่าเป็นIvan

"Ivan โทรมาหาฉันเช้าขนาดนี้มีอะไรรึเปล่า? " ความจริง เธอก็พอนึกออกแล้วล่ะ

"คือว่า......น้องณิกา เอ่อ......"

Ivanที่อยู่ปลายสายนั้นอ้ำๆ อึ้งๆ เรื่องบางเรื่องก็ยากที่จะเอ่ยปาก

มณิกาก็เลยชิงพูดก่อน "ใช่สิ ฉันว่าจะโทรหาเธอพอดีเลย เมื่อวานเรื่องพรีเซนเตอร์ที่เธอบอก ฉันคิดมาทั้งคืนแล้ว ช่างมันดีกว่านะ เพราะฉันเก่งขนาดนั้น ถ้าเกิดไปเป็นพรีเซนเตอร์แล้วดังขึ้นมา ในอนาคตถ้ามีคนขอให้ฉันไปเป็นพรีเซนเตอร์มากขึ้น ฉันก็เหนื่อยตายเลยสิ วันๆ ต้องเอาแต่ 'แสดงตัวต่อหน้าสาธารณชน'คงไม่ได้มีโอกาสได้ใช้ชีวิตตามปกติเลย ฮ่าๆๆ Ivan ขอโทษจริงๆ นะ รบกวนเธอไปบอกเจ้านายเธอหน่อยแล้วกัน ถึงยังไงก็ยังไม่ได้เซ็นสัญญากันอยู่ดี ก็ไม่ถือว่าเป็นการผิดสัญญาแหละเนอะ"

ที่มณิกาพูดแบบนี้ เพราะไม่อยากจะให้Ivanรู้สึกเก้อเขิน แล้วก็ไม่อยากให้พวกเธอทั้งสองคนต้องอับอายด้วย

"อ้อ งั้นเหรอ? ฮี่ๆๆ แบบนี้นี่เอง งั้นก็ได้ เดี๋ยวฉันจะไปบอกเจ้านายหน่อย พวกเราก็ถือว่าเป็นเพื่อนกันแล้ว ไม่ต้องเกรงใจหรอกนะ"

Ivanถอนหายใจด้วยความโล่งอก ตอนแรกที่เธอโทรมาก็เพราะว่าอยากจะบอกมณิกาเรื่องการยกเลิกพรีเซนเตอร์ แต่ว่ามันยากที่จะเอ่ย ไม่คิดเลยว่าเธอกลับจะเป็นคนที่พูดออกมาเอง

"ตอนแรกที่ฉันก็โทรมาก็เพราะว่าอยากจะถามว่าจะเซ็นสัญญาเมื่อไหร่ดี ในเมื่อเธอไม่อยากเซ็นสัญญาแล้ว เดี๋ยวฉันจะไปบอกเจ้านายฉันแล้วกัน แล้วเดี๋ยวฉันกับนิอรจะไปเยี่ยมเธอนะ"

"อืม โอเค รบกวนด้วยนะ"

"จะเกรงใจอะไรกัน พวกเราก็เพื่อนกันทั้งนั้น โอเค น้องณิกา ฉันไปทำงานก่อนนะ เดี๋ยวพวกเราค่อยติดต่อกันใหม่"