บทที่ 268 นิอรก่อเรื่องแล้ว

"ฉันไม่ได้ติดต่อเธอไปตั้งสองเดือนแล้ว ไม่คิดจะโทรหากันบ้างเลยเหรอ?"

เหนือเมฆหยอกล้อมณิกา

อันที่จริงเวลาสองเดือนที่ผ่านมา เขากำลังเรียนรู้ที่จะดูแลกิจการของตระกูลโยธินอยู่

บริษัทรุ่งเรืองภพที่เปิดก่อนหน้านี้มันเป็นแค่ขนาดเล็ก แทบจะไม่สามารถเลี้ยงเขาได้ แต่ว่าตอนนี้เขาต้องแบกรับภาระและความรับผิดชอบหนักมาก

ต่อให้เหนือเมฆจะไม่อยากอยู่ในกิจการของตระกูลโยธิน แต่เขาก็จำเป็นต้องแบกรับความกดดัน กัดฟันและทำต่อไป

เพราะว่า......

เขาต้องแข็งแกร่งและยิ่งใหญ่

เขาจำเป็นจะต้องแข็งแกร่งและยิ่งใหญ่ขึ้นภายในเวลาอันสั้น

"ได้ยินมาว่านายกับพี่ชายของนายยุ่งเรื่องที่บริษัทอยู่ ฉันไม่อยากส่งผลกระทบต่องานของนาย ก็เลยไม่อยากไปรบกวน"

คำพูดสุภาพ ขนาดตัวเธอเองที่เป็นคนพูดออกไปยังไม่อยากจะเชื่อเลย

ครั้งที่แล้วเธอทำร้ายเหนือเมฆ มณิกาก็นึกว่าเธอแค่ทำร้ายทั้งสองคนนั้น ไม่คิดเลยว่ากระสุนอีกนัดของเธอจะยิงเข้าไปที่หมอนรองกระดูกเข่าของวิไลพัณณ์ ทำให้เธอต้องนอนอยู่บนเตียงในตอนนี้

ถึงแม้ว่าจะได้รับการรักษาที่ดีที่สุด แต่ว่ามันก็ยังมีผลพวงที่ตามมา

เรื่องนี้ ความจริงแล้วมณิกาไม่ได้รู้สึกผิดต่อวิไลพัณณ์เลย เธอแค่รู้สึกว่าเธอไม่สามารถเผชิญหน้ากับเหนือเมฆอย่างไม่สะทกสะท้านได้เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

"พรุ่งนี้มีเวลาว่างไหม? ไปเล่นสกีด้วยกันหน่อยไหม?"เขาเชิญอย่างมีน้ำใจ

"สกีเหรอ?ฟังดูน่าสนุกดี แต่ว่าฉันเล่นไม่เป็นหรอก"

เธอเล่นสกีไม่เป็นจริงๆ

"ในเมื่อมีฉันอยู่ มันก็ไม่ใช่ปัญหาที่เธอต้องคิดเลย"เหนือเมฆพูดจบ แล้วก็พูดต่ออีกว่า "พรุ่งนี้ตอน เก้าโมงเช้า ฉันจะโทรหาเธอตรงเวลา ตกลงตามนี้นะ เธอก็รีบพักผ่อนซะนะ บ๊ายบาย"

"เอ้ะ ฉัน......ฮัลโหล?"

มณิกากำลังอยากจะปฏิเสธ แต่ว่าพอเหนือเมฆพูดจบก็ไม่เหลือโอกาสให้มณิกาได้ปฏิเสธเลย ตัดสายเธอไปในทันที

การทำแบบหยาบๆ ทำให้มณิการู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

เธอถอนหายใจออกมา "สกีเหรอ? ก็ดีเหมือนกัน ถือว่าไปผ่อนคลายหน่อย"

สองเดือนที่ผ่านมา เธอไม่เคยพักผ่อนเลยสักวันเดียว

ตอนนี้วาริธรE-sportsสามารถดำเนินการได้ตามปกติ ร้านจัดงานแต่ง'พบรัก'ก็เริ่มจะคงที่มากขึ้น อนาคตมันต้องพัฒนาไปในทางที่ดีที่สุดอย่างแน่นอน

เธอควรให้โอกาสตัวเองได้พักบ้างดีกว่า

แต่ว่า......

พอคิดว่าถ้าเกิดพรุ่งนี้เธอไปกับเหนือเมฆแค่ลำพัง มณิกาคิดว่ามันน่าจะรู้สึกอึดอัด ก็เลยโทรหานิอร

"มีเรื่องอะไร ถึงได้โทรมาหาฉันดึกขนาดนี้?"

ปลายสายนั้น นิอรกำลังบ่นพึมพำอยู่

"พรุ่งนี้ไปเล่นสกีกันไหม?"มณิกาถามออกไปตรงๆ

"ได้สิ ไปที่ไหนเหรอ?"

คำถามของนิอรทำให้มณิกามึนตึ้บไปเลย เหมือนกับเมื่อกี้เธอไม่ได้ถามเหนือเมฆว่าจะไปที่ไหน

"น่าจะ......ลานสกีเสื้อในเมืองจันทรานี่แหละ จะเป็นที่ไหนได้อีกล่ะ"

"เธอไปกับใคร?"

"เหนือเมฆ"

"หมดแล้วเหรอ?"

"ก็ยังมีเธออีกนี่ไง?"

"เธอ......จะเอาฉันไปเป็นก้างขวางคอหรือไง?"นิอรอุทานออกมาอย่างไม่พอใจ รู้สึกว่ามณิกาใจร้ายจริงๆ

"ฉันก็คิดว่าเธอไม่ได้ออกไปเล่นข้างนอกนานแล้ว ก็เลยจะพาเธอไปผ่อนคลายซะหน่อย ไม่งั้น เธอก็เรียกใครไปอีกคนก็ได้"

"งั้นก็ได้"

ทั้งสองคนคุยกันอีกนิดหน่อย นัดหมายเวลาแล้วก็วางสายไป