บทที่ 269 กังวลเล็กน้อย

ผ่านไปครู่หนึ่ง มณิกาถึงได้นึกถึงประเด็นสำคัญ "อาชายเจ็ดเพิ่งจะกลับมาได้ไม่นาน ทำไมพวกเธอถึงสนิทกันได้ล่ะ?"

หลังจากเธอถามเสร็จ ดวงตาที่แหลมคมก็มองไปที่นิอรไม่กะพริบ อยากจะสังเกตความผิดปกติบนใบหน้าของเธอ

แล้วก็เป็นอย่างที่คิด

นิอรที่ปกติเป็นคนง่ายๆ สบายๆ ไม่หวาดกลัวสังคม ก็มีสีแดงจางๆ บนแก้มของเธอ

ดวงตาที่มีเสน่ห์ของมณิกาหรี่ลงช้าๆ ......

มีอะไรตุๆ !

"อะไรกัน ก็งานการกุศลครั้งที่แล้ว เธอลากให้ฉันไปเต้นกับเอเดนไม่ใช่เหรอ หลังจากนั้นพวกเราก็ทิ้งช่องทางการติดต่อเอาไว้"

นิอรอธิบาย

"อ้อ"

มณิกานึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นวันนั้น ก็พยักหน้าและตอบรับเธอ แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรต่ออีก

แต่สายตาที่ลึกซึ้งของเธอก็เหลือบไปมองเอเดนที่กำลังขับรถอยู่ แล้วก็จมสู่ห้วงความคิด

ถึงแม้ว่ามณิกาจะไม่ได้สัมผัสกับเอเดนมากมาย แต่ว่าเวลาอยู่กับเขานั่นมันเป็นธรรมชาติ แล้วก็สนิทสนมกันดี เขาไม่ได้เย็นชาเหมือนวายุ แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม มณิกากลับรู้สึกว่าเอเดนไม่ได้ธรรมดา

โดยเฉพาะ ขนาดวายุยังเคยออกปากเตือนเธอ

เอเดนกับเหนือเมฆที่นั่งอยู่บนที่นั่งคนขับกับที่นั่งข้างคนขับพูดคุยและหัวเราะกัน ดูเหมือนจะเข้ากันได้ดี ก็ทำให้มณิการู้สึกสบายใจขึ้น

หลังจากผ่านไปชั่วโมงกว่า ก็มาถึงลานสกีรุ่งอรุณของเมืองจันทรา

ลานสกีรุ่งอรุณเป็นลานสกีสไตล์รีสอร์ต ที่ใหญ่ที่สุดในเมืองจันทรา แล้วก็ใหญ่ที่สุดในประเทศนี้ด้วย

ที่นี่ไม่ได้มีแค่สกีแบบสโนว์บอร์ดอย่างเดียว แต่ยังมีแผ่นเล่นสกีแบบเป่าลมอีกด้วย รวมไปถึงนิทรรศการประติมากรรมน้ำแข็งยามค่ำคืน รายการแสดงกิจกรรมต่างๆ เป็นสถานที่ที่ดีมากสำหรับวันหยุดฤดูหนาว

เนื่องจากสกีรีสอร์ตอยู่สูง แถมยังอยู่บนทางลาดที่ร่มรื่นของภูเขา ดังนั้นในทุกๆ ปีจะเริ่มจัดกิจกรรมเล่นสกีตั้งแต่เดือนพฤศจิกายนจนถึงเดือนมีนาคม

พื้นที่เล่นสกีต้องใช้ลานสกีที่มีความลาดชันต่างกัน เจ้าของลานสกีรุ่งอรุณจะแปลงทางลาดชันให้เป็นสถานที่เล่นร่มร่อนในฤดูร้อน ลานสกีที่ค่อนข้างสั้นจะถูกนำไปทำโปรเจคอื่น รับรองว่าจะไม่มีพื้นที่ว่าง และรายได้ก็จะไม่ขาดด้วย

พวกเขาลงจากรถ แล้วก็มองลานสกีที่ธุรกิจเฟื่องฟู มณิกาเหมือนกับได้เห็นเงิน ก็อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาว่า "กิจการดีจริงๆ เจ้าของรุ่งอรุณต้องทำเงินได้มากแน่ๆ เลย"

"คนเยอะขนาดนี้ ธุรกิจเฟื่องฟูดีจริงๆ "นิอรก็อุทานออกมาเหมือนกัน

มองดูนักท่องเที่ยวที่ไหลเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย ก็เหมือนกับมองเงินกำลังเดินไปเดินมาไม่ใช่เหรอ?

"กิจการค่อนข้างดีจริงๆ วายุน่ะมีพรสวรรค์ด้านการทำธุรกิจอยู่แล้ว"เอเดนเอามือล้วงในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต มองดูกลุ่มนักท่องเที่ยวเดินเข้าไปในสกีรีสอร์ต ก็พลางรู้สึกดีใจแทนวายุ

"ที่นี่เป็นของวายุเหรอคะ"

มณิกาตะลึงไป ไม่คิดเลยว่าลานสกีรุ่งอรุณจะเป็นของเขา

"พวกเราเข้าไปกันเถอะ"

เหนือเมฆเสนอ

พวกเขาพยักหน้า แล้วก็เดินเข้าไปในรีสอร์ทรุ่งอรุณ แล้วก็เดินไปซื้อตั๋วที่ช่องขายตั๋ว

"พวกคุณรอตรงนี้ก็ได้ครับ เดี๋ยวผมจะไปซื้อตั๋ว"เหนือเมฆบอกพวกเขา

มณิกาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พูดออกมาทันทีว่า "ให้อาชายเจ็ดไปซื้อเถอะ"เธอหันไปมองเอเดน แล้วก็เม้มปากยิ้ม "คุณเป็นอาชายเจ็ดของวายุ ถ้าไปซื้อต้องได้ส่วนลดแน่เลย ทางที่ดีควรได้ส่วนลด แล้วก็ซื้อบัตรผ่าน จะได้เล่นทุกอย่างเลย แบบนี้จะคุ้มกว่า"

ต้นทุนการลงทุนของสถานที่ประเภทนี้สูงมาก บวกกับค่าแรง ค่าน้ำ ไฟฟ้า ค่าบำรุงรักษา ฯลฯ ดังนั้นตั๋วจึงต้องไม่ถูกแน่เลย

"ใช่ ใช่ ใช่"

นิอรก็เห็นด้วยกับข้อเสนอของมณิกา "เอเดน ฉันก็คิดว่าคุณไปน่าจะเหมาะสมกว่านะคะ"

"ในเมื่อพวกเธอพูดแบบนี้แล้ว ฉันจะยังปฏิเสธได้ยังไงอีกละ"

เอเดนยิ้มมุมปาก ภายใต้ความเจ้าเล่ห์ของเขามีร่องรอยของการเชื่อฟังอยู่ เขายิ้ม แล้วก็เดินไปยังจุดจำหน่ายตั๋ว พร้อมกับโทรหาวายุ

"ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวฉันไปซื้อชานมให้คุณผู้หญิงทั้งสองคนดีกว่า"เหนือเมฆก็ไม่ได้อยู่ว่าง เขาเดินไปยังจุดที่ขายชานมแล้วก็ต่อแถว

เพราะว่ากิจการรุ่งเรืองเกินไป ไม่ว่าจะจุดจำหน่ายจุดไหนก็ต้องต่อแถว และรอสักพัก

ทั้งสองคนยืนอยู่ที่เดิม มณิกาเหลือบมอง แล้วก็เห็นว่านิอรเอาแต่จ้องไปที่เอเดน