บทที่ 273 อาจารย์เข้าโรงพยาบาล

มณิกาเปิดไพ่ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใส

ตั้งแต่ตานี้มา มณิการาวกับไปโดนอะไรมา เธอชนะตลอด

และวายุที่นั่งอยู่เหนือเธอยังคงมีสีหน้าไร้อารมณ์ มองไม่เห็นความผิดปกติอะไรเลยแม้แต่น้อย

แต่ทุกคนอาจจะไม่รู้ว่าอมลวัทน์ที่นั่งอยู่ข้างหลังวายุเล่นไพ่นกกระจอกเป็น แต่แค่ไม่ค่อยเล่น

เธอมองดูวายุจั่วไพ่หกตา เหมาะเจี๊ยะสามตา แต่ไม่ชนะ และยังมักจะพูดว่าไม่ระวัง ปล่อยให้มณิกาชนะไปตั้งหลายตา

มณิกาที่โชคดีมีความมั่นใจมากขึ้น เธอก็เริ่มไล่ฆ่าทุกคน และแล้ว เธอที่มีเงินในบัญชีอยู่แค่หนึ่งแสนหนึ่งหมื่น จนกระทั่งเล่นไพ่จนจบ เธอมีเงินทั้งหมดหนึ่งล้านหนึ่งหมื่นหนึ่งแสน!

นอกจากเธอแล้ว คนที่ชนะก็คือวายุและเหนือเมฆ มีแค่นิอรที่แพ้ แพ้ไปสองล้านห้าแสน

"เฮ้อ ดวงไม่ดีเลย"

นิอรถอนหายใจ หันไปมองหน้าเอเดน "เอเดน คุณบอกว่าคุณจะลงทุนให้ฉัน เงินก้อนนี้ เราต้องแบ่งกันคนละครึ่งใช่รึเปล่า"

"ใช่แล้ว ใช่แล้ว อาชายเจ็ด เมื่อกี้บอกให้คุณลงทุนให้ฉัน คุณไม่ยอม ตอนนี้เสียใจแล้วใช่ไหม"

มณิกาที่ไม่รู้อะไรเลยยังคงจมอยู่ในความสุข เธอไม่รู้ว่าวายุปล่อยไพ่ให้เธอตั้งหลายครั้ง

"รู้แบบนี้ฟังยัยหนูณิกาดีกว่า"

เอเดนทำเป็นส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้

วายุนั่งที่นั่งอยู่ มองดูไพ่ในมือของตัวเอง ทิศใต้ ทิศตะวันตก ทิศเหนือ มังกรแดง มังกรเขียว มังกรขาว มังกรแดง มังกรเขียว มังกรขาว ทิศใต้ ทิศเหนือ มีเป็นคู่

และไพ่ที่อยู่ในมือของเขาคือทิศตะวันออก!

ไพ่ที่จั่วเอง แล้วยังเป็นไพ่คู่ จั่วเองชนะได้เงินห้าหมื่น สามคนก็เท่ากับหนึ่งแสนห้าหมื่น

แต่ตาสุดท้าย เขาก็ปล่อยให้มณิกาชนะ ผลักไพ่เข้าไปในโต๊ะไพ่นกกระจอก จากนั้นก็พูดกับมณิกาอย่างไม่สนใจว่า "ดวงดีไม่เบา"

"แน่นอนอยู่แล้ว บนโต๊ะไพ่ ฉันไม่เคยแพ้อยู่แล้ว" เธอพูดด้วยความพออกพอใจ แต่กลับไม่รู้ว่า ถึงแม้ว่าทักษะเล่นไพ่ของเธอจะดี แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าวายุ มันกลับไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่

"ใครชนะคนนั้นเลี้ยง" นิอรเลิกคิ้วให้มณิกา บอกว่าเธอคือคนที่ชนะบ่อยที่สุด ค่าอาหารเย็นและอาหารกลางวัน มณิกาต้องเป็นคนเลี้ยง

มณิกาก็เห็นด้วยทันที "ไม่มีปัญหา"

"คุณชายเหนือเมฆวันนี้ก็ดวงดีไม่เบานะครับ" เอเดนพูด

เหนือเมฆยิ้ม "ยังสู้ณิกาไม่ได้"

พวกเขากำลังพูดคุยกัน มณิกาก็ลุกขึ้นออกไปเข้าห้องน้ำ

นั่งอยู่ตั้งนาน เพื่อเงิน เธอไม่กล้าแม้แต่จะไปเข้าห้องน้ำ

ผ่านไปไม่นาน เธอออกมาจากห้องน้ำ เดินไปล้างมือที่ห้องน้ำรวม ก็เห็นวายุยืนสูบบุหรี่อยู่ที่นั่นพอดี

เธอเหลือบมองเขา แต่ก็ไม่พูดอะไร

ไม่ได้พูดอะไร เธอแค่แต่งหน้าอยู่หน้ากระจก

กริ๊ง กริ๊ง

ในตอนนี้เอง โทรศัพท์ของมณิกาก็ดังขึ้นมา

เธอเก็บลิปสติก หยิบทิชชูมาเช็ดมือ จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ออกมา มันคือสายจากบุษบา แม่บุญธรรมของเธอ

"ฮัลโหล แม่?"

"ไอหยา ณิกา หนูอยู่ที่ไหน? อาจารย์ของหนูลงเขามาตอนบ่าย ถนนลื่น เขาเลยหกล้ม หัวไปกระแทกกับก้อนหิน ตอนนี้ยังไม่ได้สติเลย"

"อะไรนะคะ ทำไมถึงเป็นแบบนี้"

มณิกาได้ยินแบบนี้ก็พูดเสียงดังขึ้น วายุที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ข้างๆ ก็กระตุกเล็กน้อย เขารีบหันมามอง

"ตอนนี้ไม่หิมะก็เป็นน้ำแข็ง ถนนลื่น ตาเบศก็แก่แล้ว"

"โอเคค่ะ หนูจะกลับไปเดี๋ยวนี้"

มณิการีบวางสายอย่างรวดเร็ว

เธอยืนอยู่หน้ากระจก หายใจเข้าอย่างแรง แต่กลับมองเห็นวายุที่ยืนมองเธออยู่ผ่านกระจกบานใหญ่

ผ่านกระจก พวกเขาสองคนสามารถมองเห็นกันและกัน