บทที่ 274 วายุโมโห

ถึงแม้ว่าตอนอยู่ในโรงพยาบาลครั้งนั้น เธอจะพูดจาไม่น่าฟัง

แต่หลังจากเหตุการณ์นั้น วายุทำลายธุรกิจทั้งหมดที่ร้านจัดงานแต่ง'พบรัก'ของเธออย่างโหดเหี้ยม แม้แต่เครื่องประดับฟีเกลติดต่อเธอมา สัญญาตัวแทนที่ตกลงกันไว้ก็ยกเลิกไปแล้ว ทำให้มณิกากลับมาดูความสัมพันธ์ของเธอกับวายุใหม่อีกครั้ง

ถึงแม้ว่าตอนที่อยู่ด้วยกันอย่างสงบ ทุกอย่างจะสวยงาม และเป็นไปได้ด้วยดี

แต่หลังจากเหตุการณ์นี้ มณิการู้แล้วว่า วายุมีอำนาจที่ยิ่งใหญ่ ยิ่งใหญ่พอที่จะทำอะไรก็ได้

สามารถพาเธอขึ้นสวรรค์เก้าชั้น และแค่ดีดปลายนิ้วก็สามารถทำให้เธอตกลงไปในนรกที่แสนลึกได้

คนที่สามารถควบคุมความตายและโชคชะตาของเธอได้

ระดับความอันตราย เกินสองร้อยเปอร์เซ็นต์

คนแบบนี้ เธอจะเอาความกล้าที่ไหนไปเป็นเพื่อนกับเขา?

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคบกับเขา

แต่อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เธอยังเป็นหลานสาวของนายหญิงเนตร ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ต่อให้ไม่มีวายุ ก็ยังมีนายหญิงเนตรที่คอยปกป้องเธอ

นี่ก็คือสาเหตุที่คนเมืองจันทรารู้ว่ามณิกาและวายุมีความขัดแย้งกัน แต่กลับไม่มีใครกล้าทำอะไรลับหลัง!

หลังจากวายุพูดจบ มณิกาไม่มีปฏิกิริยาอะไรอยู่นาน

เขาเหลือบมองผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างๆ คิ้วที่กำลังขมวด มีความเอือมระอาอยู่เล็กน้อย

และในตอนนี้เอง โทรศัพท์ของวายุก็ดังขึ้นมา

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา บนหน้าจอมีชื่อของ'อมลวัทน์'โผล่ขึ้นมา แต่วายุไม่รับโทรศัพท์ วางโทรศัพท์ไว้ข้างๆ

ในตอนนั้น อมลวัทน์อยู่ในห้องที่โรงแรม วายุไม่ได้เดินตามเข้าไป ดังนั้นอมลวัทน์จึงไม่รู้ว่าวายุออกมากับมณิกา

สายหนึ่งไม่ได้รับ ก็มีสายที่สองโทรเข้ามา จากนั้นก็มีสายที่สาม......

เสียงโทรศัพท์ดังไม่หยุด มณิกาเหลือบมองเบอร์โทรศัพท์บนหน้าเป็นครั้งคราว แล้วก็เหลือบมองวายุเป็นครั้งคราว

เห็นว่าเขาไม่สะทกสะท้านอะไร เธอก็รู้สึกว่าวายุจอมปลอม

ก่อนหน้านี้บอกว่าชอบเธอ แต่แค่ชั่วพริบตาก็ไปอยู่กับผู้หญิงคนอื่น

เธออดไม่ได้ที่จะแอบดีใจ โชคดีที่ตอนแรกเธอฉลาด ไม่ถูกเขาหลอกง่ายๆ ไม่เช่นนั้น...... คงจะเสียเปรียบแย่

เฮ้อ จิตใจชั่วร้ายจริงๆ

ในที่สุด ผู้ชายที่ทนไม่ได้ก็รับสายโทรศัพท์ เขาพูดอย่างเย็นชา "มีเรื่องอะไร?"

"อืม ที่บ้านเธอเกิดเรื่องนิดหน่อย ผมไปส่งเธอ"

"คุณกลับไปกับอาชายเจ็ดเถอะ"

"โอเค"

"วางสายแล้วนะ"

มณิกาไม่ได้ยินว่าคนในสายพูดอะไร แต่ฟังจากคำพูดที่เย็นชาของวายุ เธอก็สามารถสัมผัสได้ถึงความเย็นชาของผู้ชายผู้นี้อย่างชัดเจน

เธอเกิดความเห็นอกเห็นใจ และรู้สึกสงสารอมลวัทน์และธิกานต์

บุปผาร่วงหล่นมีใจ สายธารหลั่งไหลกลับไร้รัก ก็ดูสิว่าคนที่ตัวเองรักคือใคร? ก็แค่ผู้ชายที่ไม่มีหัวใจ

ในรถ เสียงเพลงที่ไพเราะก็ค่อยๆดังออกมา มันคือเพลง'Mariage d'amour' ถึงแม้ว่าเพลงนี้จะเก่ามากแล้ว แต่มณิกาก็ยังคงชอบเพลงนี้เป็นอย่างมาก

เธอค่อยๆหลับตาลง สัมผัสความสุขและความเศร้าโศกของบทเพลงอย่างเงียบๆ เธออารมณ์ดีขึ้นไม่น้อย

มณิกาพึ่งจะหลับตาไปไม่ถึงหนึ่งนาที จู่ๆก็คนโยนอะไรให้เธอ

เธอลืมตาขึ้นมอง มันคือผ้าห่ม

"อากาศหนาว ระวังจะเป็นหวัด" เขาหันหน้ามาแล้วพูดอย่างเฉื่อยชา

ผ้าห่มวางอยู่บนตัวของมณิกา ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น ถึงแม้ว่าในรถจะเปิดเครื่องปรับอากาศ แต่มันก็ยังหนาวเย็นอยู่เล็กน้อย

และในตอนที่เธอกำลังดึงผ้าห่ม จมูกของเธอก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมบนผ้าห่ม กลิ่นมันคล้ายกับกลิ่นของอมลวัทน์

"ไม่จำเป็น"

เธอเก็บผ้าห่มแล้วโยนทิ้งไปเบาะหลัง "ฉันไม่หนาว"

ถึงแม้ว่าเธอจะไม่มีโรครักความสะอาด แต่เธอก็ไม่ชอบใช้ของต่อจากใคร