บทที่ 275 ทางลัดกลับบ้าน

ริมฝีปากของวายุงอเป็นเส้นตรง เขาจ้องมองเธอด้วยสายที่เย็นชาและลึกซึ้ง "พูดแบบนี้ ถ้าผมไม่ทำให้คุณสมใจ คุณคงจะไม่สบายใจ ใช่ไหม?"

ถึงแม้ว่าเขากำลังโมโห แต่เขาก็ยังพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา ใบหน้าที่เย็นชาก็ปกปิดความโมโหของเขาได้เป็นอย่างดี ราวกับว่าเขาไม่เป็นอะไร

และเพราะว่าเป็นแบบนี้ มันจึงทำให้มณิกาไม่สบายใจ

เพราะว่า เธอสามารถสัมผัสได้ถึง...... ความโมโหที่ควบคุมไม่ได้กำลังลุกเป็นไฟ และค่อยๆกลืนกินเธอ

"อย่าฝืนพูดแบบนี้สิคะ"

มณิกาแสร้งพูด น้ำเสียงยังมีความออดอ้อน แต่ว่าเธอกำลังยั่วโมโหแน่นอน "คุณอยากให้ฉันยอมจำนน แต่ว่า......"

เธอหยุดพูด ยิ้มด้วยสายตาที่แวววาว ใบหน้าที่ขาวและโปร่งแสงราวกับหยก มันยิ่งดูสวยงามและมีเสน่ห์มากขึ้นเมื่ออยู่ในผ้าพันคอสีแดง

ท่าทีที่มีเสน่ห์ ราวกับดอกป๊อปปี้ที่มียาพิษ ทำให้คนทั้งรักและเกลียด

วายุถูกโจมตีอย่างแรง!

"ชีวิตนี้ฉันไม่เคยกลัวอะไรอยู่แล้ว คุณพี่ คุณมีกลยุทธ์อะไรก็รีบเอาออกมาใช้ให้หมด คุณไม่ต้องเป็นห่วง ฉันไม่บอกคุณย่าแน่นอน"

พูดจบ เธอก็ยกมือเล็กๆที่เยือกเย็นของเธอขึ้นมา ค่อยๆแกะนิ้วของวายุที่จับผ้าพันคอของเธอออกทีละนิ้ว จากนั้นก็สะบัดมือเขาออกไป หันหน้าออกไปเปิดประตูลงจากรถแล้วก็ปิดประตูรถเดินออกไป

เดินออกไปอย่างเด็ดเดี่ยว ไม่หันกลับมามองเลยแม้แต่น้อย

ทิ้งวายุที่กำลังถูกไฟโมโหแผดเผาให้อยู่ในรถคนเดียว

เขากำหมัดแล้วต่อยพวงมาลัย ต่อยโดนแตร ทำให้มีเสียงแตรดังสองสามครั้ง

"แม่ง"

เขาถอนหายใจ เอนตัวพิงเบาะ ยกมือขึ้นจับหน้าผากตัวเอง จู่ๆเขาก็รู้สึกหมดแรง

ไม่รู้ว่าเพราะความราบรื่นตลอดหลายปีที่ผ่านมา หรือเพราะว่าความชอบที่มีต่อมณิกา มันกำลังกัดกินสมองของเขาอย่างบ้าคลั่ง ทำให้เขาอยากให้มณิกายอมจำนนต่อตัวเอง

ช่วยไม่ได้ ใช้กลยุมากมายขนาดนี้ สุดท้ายถึงได้รู้ว่า หัวใจของผู้หญิงคนนี้ทำมาจากก้อนหิน ใช้ไม้แข็งหรือไม้อ่อนก็ไม่มีประโยชน์

ความพ่ายแพ้นั้น ทำให้วายุสงสัยในตัวเอง

เขา เป็นคนที่มีอำนาจ มีความสามารถจริงๆเหรอ?

ทำไมในเรื่องความรัก เขาถึงได้ล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่า พ่ายแพ้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า และสุดท้ายก็ยังมีจุดจบที่พ่ายแพ้

วนซ้ำไปซ้ำมาไม่รู้จบ

เขาเอนตัวพิงเบาะคนขับ มองดูมณิกาที่เดินออกไปด้วยความเย่อหยิ่ง เขาขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

และในตอนนี้เอง มณิกาที่เดินออกมาด้วยความโมโหก็กำลังเดินอยู่บนถนน

เธอเดินไปพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหารถที่อยู่บริเวรใกล้ๆ แต่ผ่านไปตั้งนานแล้วก็ไม่มีคนขับรถรับเธอ และก็ไม่มีแท็กซี่ผ่านมา

มันน่า...ปวดหัวจริงๆเลย

จู่ๆ โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นมา

มันคือสายจากนายหญิงเนตร

"ฮัลโหลค่ะคุณย่า"

เธอรีบรับโทรศัพท์ แต่ก็สงสัยว่า เวลานี้ นายหญิงเนตรโทรมาหาเธอทำไม

"ณิกา ย่าได้ยินว่าอาจารย์ของหนูหกล้มเข้าโรงพยาบาทเหรอ?"

"หา? ใช่ค่ะ"

มณิกาหยุดเดิน หันกลับไปดูข้างหลัง ก็เห็นวายุขับรถมาหาตัวเองช้าๆ

ไอ้สารเลวคนนี้ กำลังคิดอะไรอยู่?

"ไอหยา ดึกขนาดนี้แล้ว หนูกลับไปคนเดียวย่าไม่วางใจ เมื่อกี้ย่าบอกวายุแล้ว บอกให้เขาไปส่งหนู"

"คุณย่า ไม่เป็นไรค่ะ หนูเรียกแท็กซี่ก็ได้......"

มณิกากำลังอยากจะพูดอะไร แต่ว่านายหญิงเนตรพูดขัดจังหวะเธอทันที "ช่วงนี้ย่าได้ยินข่าวลือข้างนอก เพราะแบบนี้ย่ายังตำหนิวายุ แต่เขาบอกว่า เพราะว่าหนูเป็นหลานสาวของย่า ดังนั้นความพยายามจึงเป็นที่สงสัยของคนอื่น เขาทำแบบนี้ ก็เพื่อที่จะสร้างโอกาสให้หนู ยัยหนู คงไม่ได้คิดว่าเขาทำให้หนูลำบากจริงๆใช่ไหม?"