บทที่ 276 ตาเบศรอดพ้นจากอันตราย

เธอนอนพักผ่อนบนเบาะพักหนึ่ง จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาบุษบา "แม่ ตอนนี้แม่อยู่ที่ไหนคะ?"

"อยู่โรงพยาบาลอัมพุท"

"แผนกผู้ป่วยในเหรอคะ?"

"อืม เตียงหมายเลข 2109 ชั้น 21 แผนกผู้ป่วยใน"

"โอเค หนูจะถึงแล้วค่ะ"

มณิกาวางสายแล้วพูดกับวายุว่า "รบกวนคุณไปส่งฉันที่โรงพยาบาลอัมพุท"

ตอนนั้นบอกว่าอยู่ที่โรงพยาบาลอำเภอ ตอนนี้ส่งตัวไปที่โรงพยาบาลในตัวเมืองแล้ว แบบนี้ ระยะทางก็ใกล้มากขึ้น

วายุขับตามแมพไปที่โรงพยาบาลศูนย์กลางอัมพุท จอดรถเรียบร้อยแล้วก็ขึ้นไปชั้นบนกับมณิกา

ระหว่างทาง พวกเขาสองคนไม่พูดไม่จา ราวกับเป็นคนแปลกหน้ากัน

จนกระทั่งเธอเข้าไปในแผนกผู้ป่วยใน มณิกาก็มองไปที่วายุด้วยสายตาที่ตักเตือน "อยู่ต่อหน้าพ่อกับแม่ฉัน ห้ามพูดอะไรเหลวไหล"

เรื่องบางเรื่องถ้าพ่อแม่ของเธอรู้ ไม่รู้ว่าพวกเขาจะคิดอย่างไร

เพราะฉะนั้น บอกให้วายุเงียบไว้ดีกว่า

"อืม"

เขาตอบรับอย่างส่งๆ แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก

พวกเขาสองคนเดินออกมาจากลิฟต์ หาห้องหมายเลข2109เจอ ผลักประตูเข้าไป ก็เจอพ่อแม่บุญธรรมที่อยู่ในห้อง และตาเบศที่นอนอยู่บนเตียง

มณิกาเป็นห่วง เธอรีบเดินเข้าไป "คุณพ่อ คุณแม่ อาจารย์เป็นยังไงบ้างคะ?"

"พึ่งจะออกมาจากห้องฉุกเฉินได้ไม่นาน กำลังนอนพักผ่อน" บุษบายืนอยู่หน้ามณิกาและถอนหายใจ

"ลูกสาวของพ่อ ไม่ต้องเป็นห่วง ตาเบศเป็นคนดี พระเจ้าต้องคุ้มครองเขาแน่นอน" วศินปลอบใจเธอ

"คุณลุงคุณป้าครับ" วายุพยักหน้าเบาๆ และทักทาย "ขอโทษด้วยนะครับ รีบมาเลยไม่ได้ซื้ออะไรติดไม้ติดมือมาด้วย"

"วายุมาด้วยเหรอ มากับณิกาก็ดีเหมือนกัน ไม่เช่นนั้นอากาศแบบนี้ขับรถไม่สะดวก พ่อกับแม่ก็เป็นห่วง" บุษบาและวศินมองหน้ากันแล้วยิ้ม

มณิกาไม่สนใจว่าวายุจะเข้ากับพ่อแม่ของตัวเองอย่างไร เธอเอาแต่เป็นห่วงตาเบศที่นอนหมดสติอยู่บนเตียง

เขามีผ้าก๊อซพันรอบหัวเขา นอนหลับอย่างเงียบสงบ ไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยแม้แต่น้อย แต่มันกลับทำให้มณิกาเหงื่อตกอย่างรุนแรง

เดินไปข้างเตียง นั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง ยื่นมือออกไปและตบมือของตาเบศเบาๆ "ตาเบศ ตื่นสิ หนูมาหาอาจารย์แล้ว"

มณิกาพูดกับตาเบศเบาๆ แล้วยังจับมือเขาไว้ แต่ว่าตาเบศก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยแม้แต่น้อย

เธอเป็นห่วง "แม่คะ ทำไมอาจารย์ไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยคะ? หมอว่ายังไงบ้างคะ?"

"หมอบอกว่าเขาล้ม มีเลือดออกในกะโหลกศีรษะ ได้รับการผ่าตัดแล้ว ตอนนี้รอให้เขาตื่นมาก็พอ"

ถ้าไม่ร้ายแรงจริงๆ ก็คงไม่ต้องย้ายมาที่โรงพยาบาลศูนย์กลางอัมพุท

"เฮ้อ ปกติเป็นคนคล่องแคล่วว่องไวขนาดนั้น ทำไมถึงหกล้มได้"

มณิกาบ่นด้วยท่าทีดูถูก

แต่ความจริงในใจกลับเป็นห่วง

สำหรับเธอแล้ว ตาเบศคือคนในครอบครัว

เธอโตมากับตาเบศตั้งแต่เด็ก ราวกับเป็นลูกสาวของเขา แต่ตอนนี้กลับเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น

"คุณไม่ต้องเป็นห่วงหรอก เขาจะต้องไม่เป็นอะไร"

วายุเห็นสีหน้าของมณิกาไม่ค่อยดี เขาจึงปลอบใจเธอ

"วายุ นั่งพักก่อนเถอะ ขับรถมาตั้งนานคงจะเหนื่อยแย่ เอ่อใช่ พวกหนูกินข้าวเย็นกันรึยัง ให้พ่อออกไปซื้ออะไรมาให้ไหม?"

วศินถาม