บทที่ 277 วายุแย่งคนของเธอ!

คนที่เป็นเหมือนทั้งอาจารย์และพ่อย่างตาเบศ มณิกาเป็นห่วงเขาที่สุด

เธอเคยขอร้องให้เขาย้ายมาอยู่กับพ่อแม่บุญธรรมของเธอตั้งหลายครั้ง แต่เขาก็ปฏิเสธ

ตอนนี้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น มณิกายิ่งเป็นห่วงเขามากกว่าเดิม

"ตาเบศ หนูจะบอกอาจารย์ให้ ถ้าอาจารย์ยังไม่ฟื้น หนูจะ......"

"ไอหยา เอะอะโวยวายจังเลย แค่นอนหลับก็ไม่ให้นอน"

ในขณะที่มณิกากำลังพึมพำ ตาเบศที่นอนไม่ได้สติก็กะพริบตาและตื่นขึ้นมา

เห็นมณิกานั่งอยู่ข้างเตียง เขามองเธออยู่ตั้งนาน

อาจจะเป็นเพราะว่าผ่าตัดเปิดกะโหลกศีรษะ เขายังรู้เวียนหัวอยู่เล็กน้อย

"ตาเบศ ในที่สุดอาจารย์ก็ฟื้นแล้ว"

มณิกาเห็นเขาฟื้นขึ้นมา เธอก็ดีใจเป็นอย่างมาก ยื่นมือออกไปตบหลังมือเขาเบาๆ "ตกใจแทบตาย ถ้าอาจารย์ยังไม่ฟื้น หนูคิดว่าอาจารย์จะนอนหลับไปตลอดชีวิตซะอีก"

เธอพูด แต่กลับไม่ได้สังเกตว่าเสียงของตัวเองสะอึกสะอื้น

ตาเบศนิ่งไปพักหนึ่ง อาการก็ค่อยๆดีขึ้น เห็นมณิกาจับมือตัวเองแน่น เขาก็เป่าเคราแล้วเบิกตากว้างมองมณิกา "ดูสิ อาจารย์จะตายอย่างนั้นเหรอ"

"พูดอะไรเหลวไหล อาจารย์ยังไม่ได้เห็นหนูแต่งงาน หนูจะปล่อยให้อาจารย์ตายเหรอ? อย่างน้อยก็ต้องรอให้หนูมีลูกก่อน อาจารย์ต้องสอนลูกชายของหนูฝึกศิลปะการต่อสู้"

มณิกาพูดเล่น แต่ในใจเธอกลับกลัวจริงๆ

แต่ว่าคนทั่วไปที่ผ่าตัดเปิดกะโหลกศีรษะต้องใช้เวลาหนึ่งถึงสองวันกว่าจะฟื้น เขาสามารถฟืนขึ้นมาภายในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง ก็บ่งบอกว่าร่างกายของเขาไม่ธรรมดา

"ยัยหมาป่าตาขาว"

ตาเบศหัวเราะแห้ง "สอนเธอแค่คนเดียวฉันก็ไม่ไหวอยู่แล้ว ยังจะให้อาจารย์สอนลูกชายของเธออีก ฝันไปเถอะ"

"ไม่ต้องสอนลูกชายของหนูก็ได้ แต่หลังจากออกจากโรงพยาบาลอาจารย์ต้องไปอยู่กับพ่อแม่ของหนู จะได้มีคนดูแล แบบนี้หนูจะได้ไม่เป็นห่วง"

"ไม่ได้ อาจารย์อยู่คนเดียวจนชินแล้ว ไปอยู่กับพ่อแม่ของเธอ อาจารย์ไม่ชิน" เขาปฏิเสธอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

มณิกาคิดอยู่แล้วว่าเขาต้องปฏิเสธแน่นอน เธอคิดอยู่แล้วว่าเธอจะพูดอะไรต่อ "อย่างนั้นอาจารย์ก็ไปอยู่กับหนูที่เมืองจันทรา หนูเปิดบริษัทรับจัดงานแต่ง อาจารย์ไปเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยให้หนูเถอะ อาจารย์เก่งขนาดนี้ ไม่ใช้งานคงจะน่าเสียดาย"

พูดแบบนี้ ไม่ว่าอย่างไร ตาเบศก็ต้องอยู่กับเธอ เธอจะได้ดูแลเขาได้

"เป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเหรอ?"

ตาเบศสายตาเป็นประกาย "ที่เมืองจันทรา?"

เห็นสายตาที่เป็นประกายราวกับดวงดาวของเขา มณิกาก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว "ตาเบศ อาจารย์เคยไปเมืองจันทรารึเปล่า?"

ตอนนั้นที่เอเดนพึ่งกลับมาที่เมืองจันทราได้ไม่กี่วัน มีคืนหนึ่งที่เธอไปเดินเล่นที่ใจกลางถนนเฟร์มัน วันนั้น เธอนั่งอยู่บนขอบถนน มองดูกลุ่มหนุ่มสาวที่กำลังเล่นกันอย่างบ้าคลั่ง เธอบังเอิญเห็นคนคนหนึ่ง รูปร่างเหมือนตาเบศเป็นอย่างมาก

แต่หลังจากที่เธอตามเขาเข้าไปในซอย ผู้ชายคนนั้นก็หายตัวไปแล้ว

ต่อมาเอเดนและวายุก็ปรากฏตัวขึ้นมาทีละคน มณิกาจึงลืมเรื่องนี้ไป

จู่ๆเธอก็ถามแบบนี้ สายตาของตาเบศเป็นประกาย "ไอหยา คนแก่อย่างอาจารย์ชีวิตนี้แม้แต่เมืองอัมพุทยังไม่รู้จัก ยังจะเคยไปเมืองจันทรา? ทำไมเธอไม่ถามว่าอาจารย์ขึ้นสวรรค์ได้รึเปล่า"

"ฮ่าๆๆ......"

มณิกาตลกคำพูดของตาเบศ "พูดมีเหตุผล อาจารย์แทบจะไม่รู้จักตัวหนังสือ ถึงแม้ว่าจะออกไป อาจารย์ก็คงจะหลงทาง"

"อาจารย์เบศฟื้นแล้วเหรอ?"

เมื่อบรรยากาศของอาจารย์และลูกศิษย์ในห้องผู้ป่วยกำลังครึกครื้น วายุถืออาหารผลักประตูเดินเข้ามา

เห็นเขากลับมาพร้อมกับอาหารมื้อดึก ท้องของมณิกาก็ร้องอย่างไม่ได้ตั้งใจ

รีบกลับมา เธอเอาแต่เป็นห่วงตาเบศ เธอจึงกินอะไรไม่ลง แล้วก็ไม่มีอารมณ์จะกิน