บทที่ 278 ชวนเขาไปกินข้าว

วายุแย่งคนของมณิกาไปอย่างโจ่งแจ้ง ทำให้เธอโมโหเป็นอย่างมาก

แต่ว่าตาเบศยอมไปเมืองจันทรากับเธอ เธอก็สบายใจแล้ว

หลายปีที่ผ่านมาตาเบศอยู่บนเขาคนเดียว ชายแก่อยู่คนเดียว ถึงแม้ว่าจะมีฝีมือที่ดีแต่ก็เป็นห่วงว่าจะเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้น

"ฮ่าๆๆ...... วายุช่างใจป้ำจริงๆ ไม่เหมือนลูกศิษย์ของฉัน ขี้งก" ตาเบศหัวเราะ เขาอารมณ์ดีเป็นอย่างมาก

พวกเขาสามคนนั่งคุยกันอยู่พักหนึ่ง เพราะว่าตาเบศพึ่งผ่าตัดเสร็จ เขาจึงผล็อยหลับไป

วายุไปเช่าเตียงให้มณิกานอน ส่วนตัวเองคอยเฝ้ายาม

แต่เธอกลับนอนไม่หลับจนถึงดึก ผ่านไปพักหนึ่งเธอก็หมอบเตียงหลับไป

วายุอุ้มเธอเบาๆ อาจจะเป็นเพราะลมหายใจที่คุ้นเคยทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย

มณิกาไม่ได้ตกใจตื่นขึ้นมา เธอปล่อยให้เขาอุ้มตัวเองไปนอนบนเตียง

วายุห่มผ้าให้เธอ จากนั้นก็หันหลังเดินกลับไปที่เก้าอี้ข้างเตียง ถึงได้เห็นว่าตาเบศตื่นแล้ว

บนใบหน้าที่เคร่งขรึมของเขามียิ้มที่แผ่วเบา "ตื่นแล้วเหรอครับ? ยังเช้าอยู่เลย นอนต่ออีกสักหน่อยก็ได้ครับ"

"นายชอบลูกศิษย์ของฉันเหรอ?"

ตาเบศถามอย่างตรงไปตรงมา

คำถามที่กะทันหันของเขา วายุไม่แปลกใจ เขาหันหน้ามามองมณิกาที่นอนหลับอยู่บนเตียง เขาไม่ได้ปฏิเสธ "ครับ"

"เป็นคนพูดตรง แต่ถ้านายชอบลูกศิษย์ของฉัน นายชอบคนผิดแล้ว เธอเอะอะโวยวายทั้งวัน ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับความรัก นายต้องอดทนเธอหน่อย"

คนสูงอายุไม่ค่อยนอนมาก

ตาเบศก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน เขาตื่นขึ้นมาตั้งนานแล้ว แต่คิดไม่ถึงว่าจะตื่นมาเห็นวายุอุ้มณิกามไปนอนที่เตียงอย่างระมัดระวังด้วยท่าทีที่อ่อนโยน ไม่ยากที่จะมองออกว่าเขาจริงใจ

แต่ว่า เขาเป็นทายาทของเครือเดชากุลกรุ๊ป พวกเขาจะมีอนาคตด้วยกันจริงเหรอ?

ตาเบศไม่แน่ใจ

"อาจารย์เบศมองออกแล้วเหรอครับ" เขายิ้มอย่างเอือมระอา

"ฉันไม่ได้เป็นอะไร นายพักผ่อนเถอะ" ตาเบศชี้ไปที่เตียงข้าง ๆ "เตียงนั้นเปลี่ยนผ้าปูที่นอนแล้ว นายยุ่งมาทั้งคืน จะไม่พักผ่อนได้ยังไง"

วายุไม่ได้ปฏิเสธ เขาพยักหน้า จากนั้นก็ไปนอนบนเตียงข้างๆแล้วหลับไป

หนึ่งชั่วโมงต่อมา วายุตื่นขึ้นมา เห็นว่ามณิกายังหลับอยู่ เขาจึงลุกขึ้นและลงไปชั้นล่าง ไปซื้ออาหารเช้าและของใช้ในห้องน้ำ

เมื่อกลับมาถึงโรงพยาบาล บุษบาสองสามีภรรยาก็อยู่ในห้องผู้ป่วยแล้ว มณิกาก็ตื่นแล้วเหมือนกัน

"คุณลุง คุณป้า อรุงสวัสดีครับ ผมซื้ออาหารเช้ามา กินด้วยกันสิครับ" เขาทำอะไรรอบคอบอยู่แล้ว ซื้ออาหารเช้าก็พิจารณาถึงพ่อแม่ของมณิกาด้วย

"ไอหยา วายุ เรื่องพวกนี้จะให้คุณทำได้ยังไง" บุษบาขมวดคิ้วและเหลือบมองมณิกา "วายุเป็นแขก หนูให้เขาวิ่งไปวิ่งมาได้ยังไง"

มณิกากำลังพับผ้าห่ม ถูกบุษบาบ่น เธอก็เบะปาก หันหน้ามามองวายุด้วยสายตาที่เฉียบแหลม "ใช่ๆๆ เขาเป็นแขก คุณได้แล้วใช่ไหม ต่อไปไม่ต้องซื้อ"

"ยัยหนูคนนี้ เขาดีกับเธอ ยังไม่มีหัวใจอีก"

ตาเบศที่นอนอยู่บนเตียงก็บ่นเธอ

มณิกา "......"

ฉันทำผิดอะไร?

"ผมนอนไม่หลับ เลยลงไปเดินเล่นครับ ถือโอกาสซื้อมาด้วย" วายุอธิบาย

หลังจากนั้นพวกเขาก็กินข้าวเช้า รอให้หมอมาตรวจตาเบศ หมอบอกว่าอาการของเขาคงที่ มณิกาก็โล่งใจ

จากนั้นก็อยู่ที่โรงพยาบาลอีกหนึ่งวัน มณิกาเตรียมพยาบาลมาให้ตาเบศ จากนั้นก็กลับไปเมืองจันทรากับวายุ

เมืองจันทรามีเรื่องมากมาย มณิกาเป็นห่วงวาริธรE-sports และบริษัทรับจัดงานแต่ง เธอจึงกลับไปก่อน รอให้ตาเบศออกจากโรงพยาบาลแล้วเธอค่อยมารับเขา

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา รถเก๋งก็มาถึงที่บริษัทรับจัดงานแต่งในเมืองจันทรา