บทที่ 288 แผนการของเอเดน

"กลัวสิ ทำไมไม่จะไม่กลัว"

เอเดนยอมรับอย่างตรงไปตรงมา "เขาเป็นเจ้าชายน้อยแห่งประเทศC เป็นที่รักของคนหลายพันคน คนธรรมดาอย่างผมจะไปสู้กับเขาได้ยังไง? ผมต้องการเวลา เวลาที่สามารถทำให้ผมแข็งแกร่งพอ แบบนั้น ผมถึงจะสามารถปกป้องเจ้าหญิงน้อยนิอรของผมได้"

เจ้าหญิงน้อย......นิอร?

คำพูดแบบนี้ ทำให้นิอรหน้าแดงขึ้นมาทันที

เธอที่กำลังหลงใหลในความรักไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เธอพยักหน้าอย่างบ้าคลั่ง "คุณไม่ต้องเป็นห่วง ฉันไม่มีทางบอกแอนโทนี่แน่นอน ไม่......ฉันไม่มีทางบอกคนอื่นแน่นอน แอนโทนี่จะได้ไม่รู้ ฉันจะรอเวลา ให้คุณแข็งแกร่งมากพอ"

ไม่ต้องพูดถึงเอเดน แม้แต่พ่อแม่แท้ๆของเธอก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของแอนโทนี่

ในความรักครั้งนี้ เอเดนคือผู้ถูกกระทำ แต่เธอกลับเป็นคนที่รู้สึกกดดัน

เพราะเธอมีแอนโทนี่อยู่ข้างหลัง คนที่สามารถเรียกลมเรียกฝนได้ในประเทศC

เธอมีความรับผิดชอบ มีหน้าที่ แล้วก็ควรช่วยเอเดนปิดบัง แบบนี้ แอนโทนี่จะได้ไม่สงสัยเอเดน และจะได้ไม่แอบลงไม้ลงมืออย่างโหดเหี้ยมกับเอเดนอย่างลับๆ

"ได้ ฉันเชื่อใจคุณ"

เอเดนพยักหน้าเบาๆ เงียบไปพักหนึ่ง เขาก็ถามอีกครั้งว่า "ที่ผมพูดแบบนี้ คุณจะคิดว่าผมไม่มีความรับผิดชอบรึเปล่า?"

"ไม่มีทางค่ะ"

นิอรยิ้มแล้วส่ายหน้า "คุณเก่งมากแล้ว ในหัวใจของฉันคุณคือซูเปอร์ฮีโร่"

นึกถึงภาพเมื่อวาน เธอรู้สึกว่าเอเดนคือฮีโร่ที่ขี่ก้อนเมฆหลากสีมาช่วยเธอเอาไว้

และมณิกา ก็ต้องเก่งกว่าเขาแน่นอนอยู่แล้ว

"อืม เราลองคบกันสักพัก แต่ถ้าให้คนนอกรู้ว่าเรื่องไปถึงหูของแอนโทนี่ เกรงว่าผมยังแข็งแกร่งไม่พอ ก็คงจะถูกรัดคอตายก่อนแน่ๆ"

"ฉันรู้ค่ะ ฉันรู้"

นิอรพยักหน้าซ้ำๆ น่ารักเป็นอย่างมาก

ก๊อกๆ——

ข้างนอกมีคนเคาะประตู

พนักงานเปิดประตูเข้ามา เอเดนก็รีบดึงมือกลับทันที

เสิร์ฟอาหารแล้ว พวกเขาก็เริ่มกินอาหาร

เอเดนหั่นสเต๊กที่อยู่ตรงหน้าด้วยความใส่ใจ ใช้ส้อมแยกชิ้นแล้วยื่นให้นิอร "หนูนิอร?"

"หา?"

ทันทีที่นิอรเงยหน้าขึ้น สเต๊กก็อยู่ตรงหน้าเธอ

เธออดไม่ได้ที่จะตกใจ เขินอายจนหน้าแดง มองไปที่สายตาของเอเดนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เธออ้าปากและกินสเต๊กเวลลิงตันชิ้นนั้น ทันใดนั้นก็รู้สึกว่ามันนุ่มชุ่มฉ่ำ อร่อยเป็นอย่างมาก

นี่อาจจะเป็น...... สเต๊กเวลลิงตันที่อร่อยที่สุดเท่าที่เธอเคยกินมา

ทุกคนอาจจะไม่รู้ สเต๊กชิ้นนี้ ได้รับพรมาจากความรัก

เพราะว่าที่จริงแล้วเธอไม่ชอบสเต๊กมีเดียมแรร์

พวกเขากินแล้วพูดคุยกัน หนึ่งชั่วโมงก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เอเดนมองดูนาฬิกาแล้วก็พูดกับนิอรว่า "หนูนิอร ผมขอโทษด้วย ผมอยู่เป็นเพื่อนคุณอยู่นานไม่ได้ ผมยังต้องเจอลูกค้า"

"หา? มีลูกค้าเหรอคะ"

นิอรได้ยินแบบนี้ก็ยิ่งรู้สึกประทับใจ

เอเดนหาเวลามาหาเธอในขณะที่เขานัดลูกค้าไว้ เขาดีมากเลย

"ผมพึ่งจะกลับมาในประเทศได้ไม่นาน มีเรื่องราวมากมายต้องไปจัดการ ค่อนข้างยุ่งครับ" เขายกมือขึ้นทำท่าทางช่วยไม่ได้ "หวังว่าคุณจะเข้าใจ"

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเข้าใจ งั้นคุณรีบไปเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันกลับเอง" เธอพูด