บทที่ 287 สารภาพรักเอเดน

เธอวางศอกเท้าคางบนโต๊ะ เอียงหัวมองดูผู้ชายตรงหน้าด้วยสีหน้าที่ชื่นชม จมอยู่ในใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้อยู่นาน

ถึงแม้ว่าเขาจะหน้าตาดี แต่นิอรก็ไม่มีทางชอบใครสุ่มสี่สุ่มห้า

แต่เอเดนไม่เหมือนกัน เขาราวกับสุภาพบุรุษที่ถ่อมตัว ประพฤติและปฏิบัติตัวต่อผู้คนอย่างเป็นมิตรและสง่างาม ทำให้ผู้คนรู้สึกใกล้ชิดและสบายใจ

เขานั่งอยู่ตรงข้าม เหลือบมองเมนู แต่สุดท้ายก็เอามาวางไว้หน้านิอร "คุณผู้หญิงเชิญก่อนครับ"

"ก็ได้"

ดูสิ นี่ก็คือผู้ชายที่เธอชอบ ผู้ชายที่ดูแลผู้หญิงเป็นอย่างดี

อาจจะเป็นเพราะว่าชอบเขามากเกินไป ทุกการกระทำของเขามักจะถูกนิอรขยายใหญ่ขึ้นอย่างไม่มีขอบเขต

เธอเปิดเมนู สั่งอาหารสองสามจาน จากนั้นก็ถามความชอบของเอเดน "เอเดน คุณชอบกินอะไร? ฉันสั่งให้คุณเลยดีกว่า"

จะได้รู้ว่าเขาชอบกินอะไร

"อาหารที่ดีที่สุดของร้านอาหารตะวันตกลางรินตัลก็คือสเต็กเวลลิงตัน ผมเอาแบบมีเดียมแรร์ แล้วก็สปาเก็ตตี้อีกจานก็พอแล้วครับ"

"อืม แล้วคุณชอบอะไรอีกคะ? เห็ดทรัฟเฟิลและไข่ปลาแซลมอนของร้านนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน"

ได้ยินคำแนะนำของเธอ เอเดนก็พยักหน้าเบาๆ "อย่างนั้นผมต้องลองชิม"

"โอเค ฉันสั่งให้คุณอย่างละหนึ่งจาน"

นิอรกดปุ่มเรียกพนักงานบนโต๊ะ

ผ่านไปไม่นาน พนักงานก็เดินเข้ามา เธอสั่งอาหารที่เลือกไว้เมื่อกี้จากนั้นก็ยื่นเมนูให้พนักงาน

หลังจากพนักงานออกไป บรรยากาศในห้องก็กลับมาเงียบอีกครั้ง

นิอรกะพริบตาที่สวยงาม กำมือแน่นอยู่บนโต๊ะอย่างระมัดระวัง ใช้เล็บนิ้วหัวแม่มือเกาเล็บมือข้างซ้ายเบาๆ เธอรู้สึกตื่นเต้นในใจ

"เอ่อ...... เมื่อวาน ขอบคุณคุณมากนะคะ"

เธอสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วพูดต่อ "ถ้าฉันถูกพากลับไปประเทศCครั้งนี้ ฉันไม่รู้ว่าจะได้กลับมาอีกเมื่อไหร่"

เอเดนนั่งไขว่ห้างพิงเก้าอี้ ประสานมือไว้ตรงหน้าท้อง ท่านั่งราวกับเจ้านายใหญ่ที่มีความเย่อหยิ่ง

"แอนโทนี่ชอบคุณมาก" เขาพูด

นิอรก้มหน้าลงมองโต๊ะ เธอส่ายหน้า "แต่ฉันไม่ชอบเขา เรื่องของความรักไม่สามารถบังคับกันได้ ยิ่งไปกว่านั้น ฉันมีคนที่ชอบอยู่แล้ว"

พูดถึงตรงนี้ เธอก็เงยหน้าขึ้นมองไปที่เอเดน ราวกับกำลังคาดหวังให้เขาถามว่าคนที่เธอชอบคือใคร

แต่ ผู้ชายที่อยู่ตรงข้ามกลับมองเธอด้วยสายตาที่ไม่สะทกสะท้าน เขายิ้มอย่างสง่างาม

ทันใดนั้น ก็ทำให้ผู้คนเดาความคิดเขาไม่ออก

เวลาค่อยๆผ่านไป ถึงแม้ว่าจะผ่านไปแค่ไม่กี่วินาที แต่สำหรับนิอรแล้ว มันราวกับผ่านไปเป็นศตวรรษแล้ว

ความคาดหวังของเธอค่อยๆจางหายไป

นิอรกำลังคิด เธอพูดชัดเจนขนาดนี้แล้ว แต่เอเดนไม่ถามอะไรเลย หมายความว่า......

เขา ไม่มีความรู้สึกอะไรกับตัวเอง

"คุณ ชอบใคร?"

ทันใดนั้น เอเดนก็ถามขึ้นมา

หัวใจของนิอรสั่นไหวทันที เธอตื่นเต้นจนหายใจไม่ออก

มือที่กำอยู่บนโต๊ะก็กำแน่นขึ้นไปอีก เล็บนิ้วหัวแม่มือขวาที่เกานิ้วหัวแม่มือซ้ายก็เกาจนเป็นรอย แต่เธอกลับไม่รู้สึกอะไร

"ฉัน......ฉัน......"

เธอลืมตาขึ้นมองไปที่เขาด้วยสายตาที่เขินอาย......

"ถ้าไม่อยากพูดก็อย่าฝืน เพราะว่าเรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องส่วนตัว ผมบุ่มบ่ามเกินไป" เขายิ้มอย่างสง่างาม จากนั้นก็ยกมือขึ้นถือแก้วน้ำบนโต๊ะมาจิบ

"ไม่ ไม่ใช่ ฉัน...... จริงๆแล้ว ฉันชอบคุณ เอเดน!"

เธอรวบรวมความกล้าและพูดออกมาตรงๆ

ตอนที่เผชิญหน้ากับการตามจีบของแอนโทนี่ นิอรไม่รู้สึกอะไรเลย

ตอนนั้น เธอแค่คิดว่าการตกหลุมรักใครสักคนมันไม่ใช่เรื่องง่าย