บทที่ 286 วายุเกิดอุบัติเหตุ

มณิกาเดินอยู่ข้างหน้า เธอเดินตามข้างหลัง พวกเธอเดินออกไป

ทันใดนั้น ก็เหลือเพียงวายุและเหนือเมฆอยู่สองคน บรรยากาศบนโต๊ะอาหารก็เคร่งขรึมและอึดอัด

"ว่ากันว่าประธานวายุไม่เข้าใกล้ผู้หญิง แต่ผมกลับรู้สึกว่าคุณกินในถ้วยแต่มองในกระทะ"

เหนือเมฆพูดเบาๆ เยาะเย้ยวายุโดยที่ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น และก้มหน้าหั่นสเต็กเวลลิงตันในจาน

วายุยกแก้วไวน์ด้วยนิ้วที่เรียวยาวราวกับหยก เขย่าไวน์แดงที่อยู่ในแก้วเบาๆ ยกแก้วขึ้นจิบและพูดอย่างไม่สะทกสะท้าน "คุณชายเหนือเมฆยังมีเวลาสนใจเรื่องของคนอื่น หมายความว่า......คุณยังยุ่งไม่พอ"

คำพูดเดียว ที่เต็มไปด้วยความน่าเกรงขาม

"มีกลยุทธ์อะไรก็เอาออกมาใช้ให้หมด ผมไม่มีทางยอมแพ้" พูดจบ เขาก็วางมีดและส้อมลง หันหน้าไปพูดกับวายุด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม "รวมถึง มณิกา!"

เขากำลังเปิดหนังสือท้าทาย

ถึงแม้ว่ามณิกาจะไม่รู้เรื่อง ไม่รู้ว่าวายุชอบเธอมากแค่ไหน แต่เหนือเมฆมองออก

อย่ามองว่าวายุและอมลวัทน์ไปไหนมาไหนด้วยกัน แต่สายตาที่เขามองอมลวัทน์มันเย็นชาเกินไป ไม่เหมือนกับสายตาเร่าร้อนที่มองมณิกาเลยแม้แต่น้อย

วายุใช้นิ้วชี้เคาะแก้วไวน์ที่ถืออยู่ในมือเบาๆ แก้วที่เรียบเนียนราวกับกระจกสะท้อนใบหน้าของเหนือเมฆ

เขาดื่มไวน์แดงด้วยสีหน้าที่สง่างามและไม่สะทกสะท้าน "มันก็ขึ้นอยู่กับว่าคุณมีคุณสมบัติรึเปล่า"

"เหอะ"

ทันทีที่วายุพูดจบ เหนือเมฆก็หัวเราะ "ตอนนี้ผมยังมานั่งกินข้าวกับเธอได้ แค่นี้ ก็คือคุณสมบัติ"

เยาะเย้ย

เยาะเย้ยที่สุด

แต่วายุไม่โมโห เผชิญหน้ากับคนที่ไม่มีความท้าย ถ้าเขาโมโห เขาก็จะเสียภาพพจน์

เพราะวายุรู้ว่า มณิกาไม่ได้ชอบเหนือเมฆ

พวกเขากำลังแข่งขันกันอย่างเปิดเผย

และในห้องน้ำ

มณิกาเดินออกมาล้างมือที่อ่างล้างมือในห้องน้ำรวม

ยืนอยู่หน้ากระจก เธอส่งดูตัวเอง ยื่นมือออกไปปัดเส้นผมที่ถูกลมพัดปลิว จากนั้นก็เห็นอมลวัทน์เดินมาอยู่ข้างๆเธอ อมลวัทน์ยืนกอดอกแล้วมองเธออย่างไม่กะพริบตา

"มองฉันแบบนี้ทำไม คนที่ไม่รู้จักคงอาจจะคิดว่าคเธอมีปัญหาทางเพศซะอีก" เธอแซวด้วยความโมโห

"เธอบอกว่า เธอไม่ชอบเขาไม่ใช่เหรอ? ในเมื่อไม่ชอบ ทำไมถึงไม่อยู่ให้ห่างจากเขา?"

เธอพิงกำแพงด้วยท่าทีที่เย่อหยิ่ง ทำให้คนที่เห็นรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก

มณิกาเปิดก๊อกน้ำแล้วล้างมืออีกครั้ง จากนั้นก็โต้กลับ "คนมากมายที่คิดไม่ได้แล้วดิ้นรนหาความตาย ในเมื่อคุณคิดไม่ได้ ทำไมถึงไม่ไปตายล่ะ?"

ลิ่มเลือดอุดตันในสมองไม่ถึงยี่สิบปียังถามคำถามปัญญาอ่อนแบบนี้ไม่ได้

"เธอ......"

เผชิญหน้ากับท่าที่ที่หยาบคายของมณิกา อมลวัทน์ทำอะไรเธอไม่ได้ เธอถอนหายใจแล้วพูดว่า "คนเรา ความสูงส่งอยู่ที่การรู้จักตัวเอง เธอเป็นคนพูดเอง"

วันนั้น ที่งานเลี้ยงการกุศล เธอพูดคำนั้นกับเจิมขวัญ

"คนที่ไม่รู้จักตัวเอง มาพูดเรื่องการรู้จักตัวเองต่อหน้าฉันแบบนี้ เธอคิดว่ามันสมควรเหรอ?"

มณิกาล้างมือเสร็จ หยิบทิชชูมาเช็ดมือแล้วหันหน้าไปช้าๆ "ในเมื่อเธอเป็นแฟนของเขา ก็จับเขาไว้ให้แน่นๆ ถ้าวันหนึ่งมีคนอื่นเข้ามา ไม่ใช่ว่าคุณมีปัญหาก็แสดงว่าเขามีปัญหา แมลงวันไม่ตอมไข่ที่ไม่มีรอยแตก"

พูดจบ เธอก็ยิ้มอย่างแผ่วเบา "แต่คุณไม่ต้องเป็นห่วง ถึงไม้ว่าฉันจะไม่มีทางเลือก แต่ฉันก็ไม่มีทางสนใจไข่เน่าอย่างเขา"

เธอโยนกระดาษทิชชูที่เช็ดมือแล้วลงถังขยะ จากนั้นก็เดินผ่านอมลวัทน์ออกไป

อมลวัทน์ยืนกอดอกพิงกำแพงด้วยสายตาที่เย็นชา

ผ่านไปพักหนึ่ง เธอก็ยิ้มมุมปากอย่างแผ่วเบา

ดูเหมือนว่า มณิกาคิดว่าเธอเป็นแฟนของวายุแล้วจริงๆ

พวกเธอกลับไปนั่งกินข้าวที่โต๊ะต่อ บรรยากาศก็เหมือนเดิม ดูเหมือนไม่มีอะไร แต่มันกลับมีคลื่นขนาดใหญ่