บทที่ 285 แข่งขันกันเอง

"บังเอิญจังเลย คุณมณิกา คุณชายเหนือเมฆ พวกคุณก็อยู่ที่นี่เหรอคะ?"

อมลวัทน์เรียกพวกเขา พวกเขาสองคนก็หันหน้ามาพร้อมกัน ก็เห็นอมลวัทน์ที่ใส่กระโปรงสีดำและเสื้อคลุมไหล่ขนสุนัขจิ้งจอกที่กำลังกอดแขนวายุยืนอยู่ข้างๆ

สายตาของมณิกามองไปที่มือของอมลวัทน์ที่กำลังกอดแขนของวายุ เธอรู้สึกว่ามันขัดหูขัดตา

เธอพูดในใจ......เฮงซวย

คิดไม่ถึงว่าจะมาเจอวายุและอมลวัทน์ในสถานที่แบบนี้

เมืองจันทรา เล็กจริงๆเลย

เหนือเมฆเงยหน้าขึ้น เขาไม่ได้มองอมลวัทน์ แต่กลับมองสายตาที่เย็นชาของวายุด้วยสายตาที่เฉียบแหลม "ในเมื่อประธานวายุและคุณอมลวัทน์มาด้วยกัน เช่นนั้นผมและณิกาก็ไม่รบกวนพวกคุณดีกว่า"

ในฐานะผู้ชายเหมือนกัน เขารู้ว่าวายุคิดอะไร ดังนั้นเขาจึงขัดพวกเขาสองคนตรงๆ

"ใช่ๆๆ ในเมื่อพี่ใหญ่กำลังออกเดตกับคุณอมลวัทน์ เช่นนั้นพวกเราไม่รบกวนดีกว่า ในเมื่อคู่รักมาออกเดตกัน พวกคุณก็ไปกินในห้องอาหารคงจะดีกว่านะคะ"

มณิการีบคล้อยตามอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าวายุจะนั่งข้างพวกเขา ทำให้เธอไม่สบอารมณ์

ร้านอาหารตะวันตกลางรินตัลคือร้านอาหารตะวันตกชั้นนำในเมืองจันทรา ร้านอาหารไม่ใหญ่มากแต่เงียบสงบและหรูหรา ดังนั้นคนชั้นกลางและคนชั้นสูงมักจะมาสถานที่แบบนี้

แต่ว่า ค่าบริโภคที่นี่ไม่ธรรมดา

วายุเหลือบมองมณิกา ดวงตาสีดำของเขาเป็นประกายแวววาว แต่กลับมีความไม่พอใจ

ราวกับกำลังพูดว่า: เลี้ยงข้าวผมเลี้ยงไข่และน้ำเต้าหู้ ไม่ก็อาหารที่ถูกที่สุดของร้านโฮมสเตย์ แต่ทำไมเลี้ยงเหนือเมฆ ไม่ใช่ของแพงของคลับดิมไลท์ ก็คือร้านอาหารมีระดับอย่างลางรินตัล?

การเลือกปฏิบัติที่ชัดเจนแบบนี้ ทำให้เขาไม่พอใจเป็นอย่างมาก

"สนุกอยู่คนเดียวไม่เท่าสนุกด้วยกัน"

วายุพูด จากนั้นก็มองไปที่อมลวัทน์ "อมล นั่งด้วยกันคุณคงไม่ว่าอะไรนะครับ?"

เห็นได้ชัดว่าคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะคือมณิกาและเหนือเมฆ แต่วายุกลับทำตัวเป็นเจ้าภาพ ไม่ให้โอกาสมณิกาและเหนือเมฆได้พูดอะไรเลย

เพราะเขารู้ดีว่าไม่ว่าจะถามใครก็ถูกปฏิเสธ

อมลวัทน์หันหน้ามา มองดูผู้ชายสูงส่งที่ไม่อาจเอื้อมตรงหน้าของตัวเองด้วยดวงตาที่ว่างเปล่า แต่เธอกลับรู้สึกว่าเขามักจะลดสถานะของตัวเองลงเมื่ออยู่ต่อหน้ามณิกา

ความรู้สึกนั้น ทำให้เธอรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก

เธอพยักหน้า "ฉันถูกชะตากับคุณชายเหนือเมฆและคุณมณิการมากค่ะ ไม่มีปัญหาแน่นอน"

"เอ่อ เดี๋ยวก่อน"

มณิกาไม่พอใจ "ขอร้องล่ะ พวกคุณไม่ควรถามความคิดเห็นของฉันกับเหนือเมฆก่อนเหรอ?"

เห็นเธอเป็นอากาศเหรอ?

"ณิกา คุณดื้ออีกแล้ว"

วายุยิ้มมุมปาก พูดจาอ่อนโยน แล้วยังมีกลิ่นอายของความรักและเอ็นดู

เขานั่งข้างเหนือเมฆ อมลวัทน์นั่งลงข้างมณิกา พวกเขาสองคนไม่สนใจ

อมลวัทน์สาบานต่อพระเจ้าว่าเธอไม่เคยลดสถานะตัวเองขนาดนี้มาก่อน นอกจาก......ครั้งนี้

"สวัสดีครับ ต้องการสั่งอะไรครับ"

เห็นพวกเขานั่งลง พนักงานก็เดินเข้ามา ยื่นเมนูให้พวกเขา

วายุไม่รับเมนู เขาพูดว่า "สั่งเหมือนพวกเขา"

"คุณผู้ชายครับ พวกเขาสั่งชุดอาหารคู่รักครับ" พนักงานอธิบายให้วายุฟัง

ได้ยินแบบนี้ สีหน้าของวายุก็มืดมนลง ความไม่พอใจบนใบหน้าหายไปอย่างรวดเร็ว "ไม่เป็นไร"

ในเมื่อเขาตัดสินใจแล้ว อมลวัทน์ก็ไม่มีโอกาสสั่งอาหารอีกต่อไป เธอจึงปิดเมนู "ชุดอาหารคู่รักชุดเดียวก็พอแล้ว ขอบคุณค่ะ"

ถึงแม้ว่าชุดอาหารคู่รักนี้จะมาจากการถูกบังคับ แต่อย่างน้อยก็ถือว่ากินชุดอาหารคู่รักกับวายุหนึ่งครั้ง

ถึงแม้ว่าในใจจะไม่พอใจ แต่ตอนนี้เธอยังทนได้

"พูดให้ชัดเจนก่อนล่วงหน้า ในเมื่อพวกคุณจะนั่งกับเราให้ได้ เงินค่าอาหารวันนี้......คุณจ่าย" มณิกามองหน้าวายุ เธอหัวเราะแห้งแล้วพูดอย่างเย่อหยิ่ง