บทที่ 284 นัดผู้หญิงสองคนพร้อมกัน

เช้าวันต่อมา

มณิกากำลังยุ่งอยู่กับการวางแผนปฏิบัติการและโฆษณาในห้องทำงานบริษัทรับจัดงานแต่ง ผู้ช่วยมิงค์เคาะประตูแล้วเดินเข้ามา "พี่ณิกา มีคนมาหาค่ะ"

มณิกาที่กำลังยุ่งอยู่ก็เงยหน้าขึ้น "ใคร?"

"คุณชายเหนือเมฆค่ะ" มิงค์ตอบ

"ให้เขาเข้ามาเถอะ"

มณิกาไม่ค่อยเข้าใจเหนือเมฆ

ครั้งนั้นที่อยู่ที่โกดัง เธอทำให้เขาและน้องสาวของเขาได้รับบาดเจ็บ ทำให้วิไลพัณณ์เกือบพิการ ชยธร พ่อของเขาคงจะเกลียดเธอเข้ากระดูก เขาจะให้เหนือเมฆมาหาเธอบ่อยๆได้อย่างไร?

นึกถึงตอนนั้นที่อยู่บนบันไดในโรงพยาบาล เห็นชยธรทำร้ายเหนือเมฆ มณิกาก็รู้สึกแปลกใจ

"ประธานณิกา กำลังยุ่งอะไรอยู่ครับ?"

ในขณะที่มณิกากำลังครุ่นคิด เหนือเมฆก็เดินเข้ามาในห้องทำงาน

"ประธานณิกาอะไรกัน เยาะเย้ยฉันเหรอ?"

มณิกายิ้มและชี้ไปที่โซฟา "นั่งสิ ฉันเทน้ำให้คุณ"

เธอลุกขึ้นเดินไปที่ตู้กดน้ำ ชงชาให้เหนือเมฆแก้วหนึ่ง ยื่นให้เขาแล้วนั่งลง "ทำไมวันนี้ถึงมีเวลามาบริษัทรับจัดงานแต่งของฉัน?"

ตั้งแต่เปิดบริษัทรับจัดงานแต่งจนถึงตอนนี้ เหนือเมฆแทบจะไม่เคยมาที่นี่

"เพื่อนคนหนึ่งกำลังจะแต่งงาน เลยแนะนำให้เขามาหาคุณ แต่ว่า เราสนิทกันขนาดนี้ ต้องมีส่วนลดนะครับ"

เขายกชาขึ้นมาจิบแล้วพูดช้าๆ

ถึงแม้จะบอกให้มณิกาลดให้เขา แต่จริงๆแล้วเขากำลังแนะนำลูกค้าให้มณิกา

เธอ ซาบซึ้งเป็นอย่างมาก

"ไม่มีปัญหา เรื่องเล็กน้อย"

มณิกายิ้มอย่างแผ่วเบา จากนั้นก็ก้มหน้าลงช้าๆ รอยยิ้มบนใบหน้าก็ค่อยๆหายไป เธอดูเคร่งขรึมขึ้นไม่น้อย

เธอขมวดคิ้วแล้วถามว่า "เอ่อ...... น้องสาวคุณ เธอ ดีขึ้นแล้วรึยังคะ?"

เรื่องของวันนั้นเธอถูกบังคับจริงๆ แต่เธอไม่เคยรู้สึกว่าเธอติดหนี้วิไลพัณณ์

เด็กผู้หญิงที่อายุยังน้อยคนหนึ่ง แค่เพราะว่าชอบวายุ จึงสั่งคนไปทำร้ายธิกานต์ แล้วยังเผยแพร่วิดีโอในวันแต่งงาน

จิตใจของเธอ ช่างชั่วร้ายจริงๆ

มือที่ถือถ้วยชาของเหนือเมฆก็หยุดชะงัก สายตาของเขาเป็นประกายขึ้นมา "กำลังพักฟื้นตัว แต่หมอบอกว่าต่อไปเธอจะเต้นรำไม่ได้อีกแล้ว"

"น่าเสียดายจริงๆ" มณิกาถอนหายใจ

แต่เมื่อพูดจบ ไม่เห็นเหนือเมฆพูดอะไร เธอก็รู้ว่าเหนือเมฆไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้

เธอจึงเปลี่ยนเรื่อง "ในเมื่อมาแล้ว งั้นก็อย่าพึ่งไป อยู่กินข้าวกลางวันด้วยกันก่อน ถือโอกาสแนะนำแผนปฏิบัติการของบริษัทรับจัดงานแต่ง ได้ไหมคะ?"

"ในเมื่อคุณพูดแบบนี้ ผมยังปฏิเสธได้เหรอครับ"

และแล้ว เหนือเมฆก็เดินเข้าไปหน้าโต๊ะทำงาน เดินไปดูแผนปฏิบัติการของมณิกาแล้วพูดคุยกับเธอ

เมื่อถึงตอนเที่ยง พวกเขาก็ออกมาจากบริษัทและตรงไปที่ร้านอาหารตะวันตก

แต่ว่า พวกเขาพึ่งจะออกไป วายุก็มาถึงบริษัทรับจัดงานแต่งพอดี

เดินเข้าไปในห้องโถง เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆก็เลิกงานกันแล้ว แต่มิงค์ยังทำงานอยู่

เธอเห็นวายุเดินเข้ามา เธอก็รีบเดินออกไป "ประธานวายุ มาที่นี่ทำไมคะ?"

วายุที่ใส่เสื้อโค้ทลายสก๊อตและผ้าพันคอสีเทา เพิ่มความอ่อนเยาว์และความหล่อเหลา ทำให้เขาดูมีเสน่ห์มากขึ้นไม่น้อย

เขาเหลือบมองไปชั้นสอง "ณิกาล่ะ?"

"คุณหมายถึงประธานณิกาเหรอคะ? เธอ......เธอออกไปกับคุณชายเหนือเมฆแล้วค่ะ น่าจะไปกินข้าว" มิงค์ไม่ได้ปิดบัง เธอบอกความจริงกับวายุ

ทันทีที่พูดจบ เธอกลับไม่สังเกตเห็นความเย็นชาในสายตาของเขา

"มิงค์ ใช่ไหม?"

วายุเดินไปนั่งหน้าโต๊ะข้างๆ ชี้ไปตรงข้าม บอกให้มิงค์นั่งลงเหมือนกัน