บทที่ 283 นิอรชอบเอเดนอย่างบ้าคลั่ง

แอนโทนี่ครุ่นคิดอยู่นาน สุดท้ายเขาก็ตอบตกลงอย่างไม่เต็มใจ "ได้ ครั้งนี้เห็นแก่หน้านาย ยอมปล่อยเธอไปก่อน แต่ว่าครั้งต่อไป เอเดน นายจะเข้ามายุ่งไม่ได้"

"แน่นอน"

เอเดนยกข้อมือขึ้นมามองดูนาฬิกา "ตอนนี้ยังไม่ถึงแปดโมง ไปกันเถอะ ฉันพานายไปกินหม้อไฟ ถือว่าเป็นการขอบคุณ"

"ก็ดีเหมือนกัน"

แอนโทนี่ตอบตกลงอย่างง่ายดาย

"คุณอาเจ็ด ในเมื่อคุณเจอเพื่อนสนิท เช่นนั้นพวกคุณคุยกันเถอะ ฉันกับนิอรขอตัวก่อนนะคะ" มณิกาหยิบกระเป๋าขึ้นมา จับนิอรที่แก้มัดแล้ว ไม่รอให้พวกเขาตอบกลับ เธอก็วิ่งออกไปข้างนอกทันที

พวกเธอกลัวว่าแอนโทนี่จะเปลี่ยนใจ วิ่งไปได้ระยะหนึ่งแล้วหยุดวิ่ง

"แฮ่ก~แฮ่ก~"

นิอรหอบอย่างหมดแรง

มณิกาเบิกตาใส่เธอ ไม่เพียงแต่ไม่สงสารเธอ แล้วยังตบหัวเธอแล้วพูดว่า "ยัยนี่ เจอผู้ชายแล้วลืมเพื่อนใช่ไหม? ยอมผลักฉันออกไปเป็นตัวล่อ แต่กลับไม่อยากให้เอเดนและแอนโทนี่ทะเลาะกันใช่ไหม??"

ความรักบ้าๆ

ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรจริงๆ

"โอ๊ย เจ็บ......"นิอรเบะปาก ยื่นมือออกมากุมหัว "อย่าโกรธฉันเลย ฉันรู้จักแอนโทนี่ดี เขาไม่มีทางทำอะไรผู้หญิง แต่เขาไม่เคยมีความเมตตากับผู้ชาย ฉันชอบเอเดน ฉันเลยอยากปกป้องเขาโดยไม่รู้ตัว"

มณิการู้สึกปวดใจขึ้นมาทันที คำอธิบายของเธอไม่สู้ไม่อธิบายยังจะดีกว่า

"เหอะ ครั้งต่อไปอย่าคิดว่าฉันจะช่วยเธออีก" มณิกาหัวเราะแห้งแล้วเดินออกไป

"ไม่ต้องห่วง ถึงแม้จะมีครั้งหน้า ฉันก็จะไม่ขอร้องเธออีก ทุกคนล้วนแต่มีขีดจำกัด แอนโทนี่ไม่มีทางลงไม้ลงมือกับผู้หญิง ฉันกลัวว่าเขาจะวางแผนทำร้ายเธออย่างลับๆ"

เธอเดินตามณิกามไป เดินไปข้างๆ จับเสื้อคลุมเธอแล้วถามว่า "ถ้าครั้งก่อนฉันไม่ได้ช่วยเธอ วันนี้เธอก็จะไม่สนใจฉันใช่ไหม"

"ถามอะไรไร้สาระ"

มณิกาจับกระเป๋าสะพาย "ฉันไม่ใช่แม่พระสักหน่อย ตัวฉันก็ติดเรื่องอยู่เลย ฉันจะเสี่ยงชีวิตมาช่วยเธอ? เป็นไปได้เหรอ?"

"ฮ่าๆๆ ฉันชอบความตรงไปตรงมาของเธอ ไปกันเถอะ เราไปกินหม้อไฟกัน ไม่สิ ไปกินปิ้งย่างกันดีกว่า ฉันเลี้ยงเอง เพื่อแสดงความขอบคุณ"

เธอโอบคอมณิกา ออกไปจากสนามบินพร้อมเธอ จากนั้นก็เรียกแท็กซี่กลับไปที่ใจกลางเมือง

นั่งอยู่ในรถ นิอรเอาแต่จับปลายเสื้อตัวเอง เหม่อลอยเหมือนคิดอะไรบางอย่าง

"คิดอะไรอยู่?" มณิกาถามเธอ

นิอรกัดริมฝีปากสีแดงของตัวเองเบาๆ บนใบหน้าเต็มไปด้วยความเขินอายของเด็กผู้หญิง "ณิกา เธอคิดว่า เอเดนชอบฉันไหม? ไม่อย่างนั้นเขาจะเสี่ยงชีวิตมาช่วยฉันทำไม?"

"แม่งเอ้ย......"

"ฉันรู้ว่าเธอเรียกเขามา แต่เขารู้ว่าอีกฝ่ายคือแอนโทนี่ แล้วยังยอมช่วยฉัน นี่มันไม่เหมือนกัน"

นิอรกำมือแน่น เธอพูดพร้อมกับยิ้ม ทั้งมีความสุขและเขินอาย

"ดังนั้น เธอจะยกตัวเองให้เขาเหรอ?" มณิกาเลิกคิ้ว ทำท่าทีดูความสนุก

นิอรหัวเราะ "ถ้าเขายอม ฉันก็ไม่มีปัญหา"

"เธอพึ่งจะรู้จักเอเดนได้ไม่นานก็จะแต่งงานกับเขา ไม่คิดว่ามันง่ายไปหน่อยเหรอ? หรือว่า เธอชอบหน้าตาของเขา?"

ต้องยอมรับว่า เอเดนหน้าตาหล่อเหลาจริงๆ เป็นผู้ใหญ่ หนักแน่น แล้วยังมีความหล่อที่ไม่เหมือนใคร ทำให้คนยากที่จะลืมเลือน

แต่นิอรกับเอเดนพึ่งจะรู้จักกันได้ไม่นาน แต่เธอกลับหลงใหลเขาเร็วขนาดนี้ มันทำให้มณิกาตกใจเป็นอย่างมาก

ให้ตายสิ ถ้าแอนโทนี่รู้ว่านิอรชอบเอเดน ความเป็นเพื่อนก็จะกลายเป็นศัตรู

นิอรพิงเบาะ หันหน้าออกไป ไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

และเมื่อมณิกาคิดว่าเธอไม่อยากตอบ แต่กลับได้ยินนิอรบอกว่า "ไม่สนใจหรอก ก็ฉันชอบ"

ตอบอย่างตรงไปตรงมาว่าชอบเอเดน แสดงว่าหลงใหลในผู้ชายคนนี้แล้วจริงๆ

"เธอ......"

มณิกาอยากจะเตือนนิอร

คนที่อยู่ต่างประเทศแค่ไม่กี่ปี แต่กลับมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเจ้าชายแอนโทนี่ขนาดนี้ จะมองข้ามความสามารถของเขาไม่ได้