บทที่ 282 เอเดนรู้จักแอนโทนี่

ในตอนนี้เอง นิอรได้ยินคำพูดของมณิกา เธอซาบซึ้งจนน้ำตาคลอ

ถ้าไม่ใช่เพราะถูกมัดมือมัดเท้า เธออยากจะกระโดดเข้าไปกอดขาของมณิกาแล้วเรียกเธอว่า 'พี่ใหญ่'!

"เหอะ ผมนับถือความกล้าหาญของคุณจริงๆ"

แอนโทนี่เห็นผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าตัวเอง ใส่เสื้อคลุม พันผ้าพันคอสีแดง ผมสั้นประมาณบ่า หน้าตาอ่อนหวาน ไม่เหมือนพวกอันธพาลเลยแม้แต่น้อย

เขาก็ชี้ไปที่อันธพาลสองสามคนที่นั่งอยู่ข้างๆ "ถ้าคุณชนะพวกเขาได้ ผมจะปล่อยนิอรไป"

มณิกาเหลือบตาไปมอง กวาดตามองพวกอันธพาลที่นั่งอยู่สองข้าง เธออดไม่ได้ที่จะเม้มริมฝีปาก

คนพวกนี้...... ไม่ใช่อันธพาลธรรมดา แค่มองก็รู้ว่าเคยฝึกมาก่อน อย่างน้อยก็เป็นถึงทหารรับจ้าง

แต่ว่า...... เพื่อช่วยนิอร เธอต้องสู้

หลังจากคืนหนี้บุญคุณครั้งนี้ของนิอรไปแล้ว ครั้งต่อไปเธอจะไม่สนใจอีกแล้ว......ช่างเถอะ ครั้งต่อไปค่อยว่ากัน

เธอคิดอย่างนั้น

จากนั้นก็พยักหน้าอย่างเคร่งขรึม "ได้ แต่ว่าที่นี่แคบ พวกนายลงมาสู้กับข้างล่างดีกว่า"

"ฮ่าๆๆ คุณผู้หญิงคนนี้ช่างกล้าหาญจริงๆ"

แอนโทนี่เห็นด้วยอย่างง่ายดาย เขายกมือขึ้น จากนั้นก็ขยิบตาให้ทหารรับจ้างพวกนั้น

ในบรรดาพวกเขา ชายฉกรรจ์สี่คนที่มีรูปร่างสูงใหญ่ที่สุดก็ยืนขึ้น

จากนั้นก็ได้ยินแอนโทนี่พูดว่า "คนเยอะรังแกคนน้อยไม่ยุติธรรม คุณสู้ตัวต่อตัว ชนะพวกเขาทั้งสี่คน ผมก็จะทำตามสัญญา"

มองไปที่สี่คนนั้น มณิกาก็มุมปากกระตุกอย่างแรง

ไม่แปลกใจที่ตอนเข้ามาเธอรู้สึกว่าคนพวกนี้คุ้นๆ เธอกำลังคิด เธอไม่เคยไปต่างประเทศ จะรู้จักชาวต่างชาติพวกนี้ได้อย่างไร

ตอนนี้คิดดูแล้ว พวกเขาคือพวกทหารรับจ้างที่ลักพาตัวเธอและนิอรไปที่เรือสำราญครั้งนั้นไม่ใช่เหรอ

ให้เธอสู้หนึ่งต่อสี่?

ตลกจริงๆ!

แม่แต่คนเดียวเธอก็สู้ไม่ได้!

"เพื่อให้ฉันต่อสู้อย่างสบายใจ รบกวนนายให้นิอรลงมาจากเครื่องบินและยืนรออยู่ข้างๆ ไม่เช่นนั้น ถ้าฉันกำลังสู้กับพวกเขาอยู่แล้วนายหนีไปจะทำยังไง"

เพราะว่าแอนโทนี่พูดภาษาจีนกลาง มณิกาจึงสื่อสารกับเขาได้อย่างไม่มีปัญหา

แต่คิดไม่ถึงว่าภาษาจีนกลางของแอนโทนี่จะดีกว่าชาวนาในชนบทเสียอีก

"ไม่มีปัญหา"

ถูกผู้หญิงยั่วยุ ทำให้แอนโทนี่เกิดความสนใจ เขาตอบตกลงอย่างง่ายดาย จากนั้นก็พานิอรลงมาจากเครื่องบิน

เดินลงมาจากเครื่องบิน ต้องเดินลงบันไดสิบถึงยี่สิบขั้น เธอหัวหมุนเป็นพันครั้ง กำลังคิดว่าเดี๋ยวจะช่วยนิอรออกมาอย่างไร

ถึงแม้ว่าเอเดนจะมาด้วย แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ เขาคงอยากจะเฝ้าสังเกตการณ์อย่างเดียว

มณิกาไม่พอใจ แต่เธอก็แสดงออกว่าเข้าใจ

พวกเขาลงมาจากเครื่องบิน ยืนอยู่บนพื้นที่โล่งข้างๆ มณิกาเหลือบมองไปที่ทหารรับจ้างพวกนั้น เธอรู้สึกกลัว

ไอ้เชี่ย จะทำยังไง?

เธอมองไปที่นิอรด้วยสายตาที่เอือมระอา อยากจะขยิบตาให้เธอ บอกให้เธอถือโอกาสวิ่งหนีออกมา

แต่ใครจะรู้ว่านิอรกำลังหันหน้าไปมองข้างๆไกลๆ และทิศทางนั้น ก็คือทิศทางที่เอเดนยืนอยู่

เขา ยืนสูบบุหรี่อยู่ท่ามกลางลมหนาว

มณิกาครุ่นคิด ก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยก็ให้นิอรรู้ว่าเอเดนเป็นคนอย่างไร ต่อไปเธอจะได้อยู่ให้ห่างจากเขา

"สาวน้อย อย่ามัวแต่ชักช้า"

ในบรรดาทหารรับจ้าง คนที่ดูรูปร่างสูงใหญ่และมีรอยแผลเป็นบนใบหน้ายืนขึ้น พูดภาษาจีนกลางได้อย่างคล่องแคล่ว เขาชี้ไปที่มณิกาและยิ้มมุมปากอย่างเยาะเย้ย

มณิกาจำเขาได้แม่น

เขาชื่อเบน เป็นรองหัวหน้าของพวกเขา

"มาสิ"

มณิกาโยนกระเป๋าไว้ข้างๆอย่าง"ไม่สะทกสะท้าน" ถอดผ้าพันคอออกจากคอช้าๆ คิดว่าจะจัดการกับคนพวกนี้อย่างไร...