บทที่ 281 ไปช่วยนิอร

"ตู๊ดๆๆ......"

โทรออกไปแล้วแต่กลับไม่มีคนรับสาย

มณิกาใจร้อน เธอพึมพำ "ทำไมไม่รับโทรศัพท์...... "

สายแรกไม่มีคนรับ เธอโทรไปสายที่สอง ในที่สุด อีกฝ่ายก็รับสาย "สวัสดีครับ ใครครับ"

"อาชายเจ็ด ฉันคือมณิกา ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน ยุ่งไหม?" เธอถามด้วยน้ำเสียงที่ใจร้อน

"ไม่ยุ่ง มีอะไรรึเปล่า"

ถึงแม้ว่าจะได้ยินผ่านโทรศัพท์ แต่ก็ไม่ยากที่จะรู้สึกถึงความกังวลของมณิกา

เอเดนคิดว่าต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่นอน

แต่ก่อนที่จะได้รับคำตอบ เอเดนอดไม่ได้ที่จะตกใจ มณิกามีเรื่องอะไรไม่โทรหาวายุ แต่กลับโทรหาเขา

"อาชายเจ็ด ตอนนี้นิอรมีปัญหานิดหน่อย เธอถูกลักพาตัว เดี๋ยวเขาจะส่งเธอไปที่สนามบินนานาชาติ คุณไปช่วยเธอกับฉันได้ไหม?"

มณิการู้จักความสามารถของตัวเองดี ตอนนี้เธอทำได้แค่กัดฟันถามเอเดน

"ได้ ผมจะไปสนามบินนานาชาติเดี๋ยวนี้"

อีกฝ่ายถามอีกสองสามประโยค หลังจากเข้าใจสถานการณ์แล้วก็วางสายไป

แต่ว่ามณิกายังช่วยนิอรเก็บความลับ เธอไม่เปิดเผยตัวตนของแอนโทนี่ ไม่เช่นนั้น เกรงว่าเอเดนจะกลัวแอนโทนี่ และเลือกที่จะไม่สนใจ

มณิกาวางสายและถอนหายใจด้วยความโล่งอก ยื่นโทรศัพท์ให้คนขับแท็กซี่ แต่กลับเห็นว่าคนขับแท็กซี่มองเธอผ่านกระจกมองหลังด้วยความหวาดกลัวอยู่ตลอด

มณิกา "......"

ซวยแล้ว

เมื่อกี้ใจร้อนเกินไป บอกว่านิอรถูกลักพาตัวต่อหน้าเขา เรื่องแบบนี้ คนธรรมดาได้ยินก็กลัว

เธอหัวเราะแห้ง "คุณลุงไม่ต้องกลัวค่ะ ฉันกับเพื่อนกำลังเล่นสวมบทบาท สวมบทบาทที่พึ่งออกมาใหม่น่าสนุกมากค่ะ"

"อ๋อ ฮ่าๆๆ แบบนี้นี่เอง สวมบทบาท ลุงเคยได้ยินมาบ้าง เมื่อกี้เธอทำให้ลุงตกใจแย่" คนขับแท็กซี่อายุเกินสี่สิบห้าสิบปีตกใจเป็นอย่างมาก

ได้ยินมณิกาพูดแบบนี้ เขาก็โล่งใจโดยเชื่อว่ามันเป็นเรื่องจริง

"ฮ่าๆ วัยรุ่นอย่างพวกเธอช่างเล่นจริงๆ เพื่อเล่นเกมนี้ถึงกับต้องนั่งแท็กซี่ไปสนามบิน เล่นใหญ่จังเลย"

"ฮ่าๆๆ ก็แค่อยากสนุกค่ะ เจ้านายให้เงินอยู่แล้วค่ะ" เธอโกหกหน้าตาย ท่าทีไม่สะทกสะท้าน ราวกับว่าเป็นแบบนั้นจริงๆ

ผ่านไปไม่นาน แท็กซี่ก็มาถึงสนามบินนานาชาติ

มณิกาจ่ายค่าแท็กซี่แล้วลงมาจากรถ โทรศัพท์ของเธอยังคงถือสายนิอรอยู่ตลอด ฟังเสียงจากที่นั่น มณิกาก็รู้สึกกลัว

"ปล่อยนะ แอนโทนี่ ถึงแม้ว่านายจะจับฉันกลับไปประเทศC ฉันก็ไม่มีทางแต่งงานกับนาย อย่ามาแตะต้องตัวฉัน ฉันไม่ขึ้นเครื่องบิน"

ได้ยินแบบนี้ มณิกาก็รู้ว่าอีกฝ่ายเข้าไปในสนามบินนานาชาติแล้ว

และเธอ มีอำนาจจำกัด เธอไม่สามารถเดินเข้าไปในสนามบินผ่านช่องทางเดินพิเศษได้

และตอนที่เธอกำลังหมดหนทาง เอเดนก็วิ่งเข้ามา "ยัยหนู?"

"อาชายเจ็ด คุณมาสักที เร็วเข้า นิอรถูกพาขึ้นเครื่องบินแล้ว ช้ากว่านี้ก็ไม่ทันแล้ว"

มณิกาจับแขนเอเดนแล้ววิ่งเข้าไปข้างใน

แต่กลับได้ยินเอเดนบอกว่า "ไม่ต้องเป็นห่วง ผมติดต่อเจ้าหน้าที่ภาคพื้นดินที่สนามบินนานาชาติเมืองจันทราแล้ว พวกเขาจะพยายามยื้อเครื่องบินไว้ แต่ว่า คุณต้องบอกผมก่อนว่า คนที่ลักพาตัวหนูนิอรคือใคร"

คนธรรมดา ไม่มีทางเหมาลำเครื่องบินส่วนตัวได้

ยิ่งกว่านั้นเป็นเขาเหมาลำจากต่างประเทศบินตรงมาในประเทศ!

"เขา......"

สายตาของมณิกาเป็นประกาย เธอลังเล จากนั้นก็พูดว่า "เป็นคู่หมั้นของเธอ พูดให้ถูกก็คือ สัญญาแต่งงานที่พ่อแม่ของเธอเป็นคนกำหนด แต่เธอไม่ชอบผู้ชายคนนั้นค่ะ"

"ยัยหนู ยังจะเล่นลิ้นอยู่อีก" เอเดนช่างมีไหวพริบ เขามองออกว่ามณิกากำลังปิดบังตัวตนของอีกฝ่าย

แต่เรื่องมาถึงขึ้นนี้แล้ว มณิกาก็โกหกต่อไปไม่ได้ เธอจึงพูดว่า "อีกฝ่ายคือ...... แอนโทนี่...... วิลเลียม"