บทที่ 280 แอนโทนี่ลักพาตัวนิอร

วายุยกถ้วยข้าวและตะเกียบ เผชิญหน้ากับอาหารสองจานและซุปหนึ่งถ้วย เขาไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหน

เงียบอยู่นาน ในที่สุดเขาก็อดไม่ได้และถามว่า "เลี้ยงผมครั้งต่อไป แม้แต่กะหล่ำก็ไม่มีรึเปล่า?"

"หา?"

มณิกาตกใจ มองดูอาหารสองจานและซุปหนึ่งถ้วยบนโต๊ะ เธอกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เธอยิ้ม "เป็นไปได้ยังไง นี่มันเจ้าของร้านโฮมสเตย์ขี้งกเกินไปชัดๆ ขูดเลือดขูดเนื้อ เอาเปรียบกันขนาดนี้ เลวจริงๆ คนอย่างเขา ขอให้ชาติไม่มีแฟน ไม่มีลูก......"

"ผม!"

วายุที่อยู่ตรงข้ามพูดอย่างกะทันหัน

"คุณ? คุณทำไมเหรอ?" มณิกาสับสน เธอไม่เข้าใจว่าวายุหมายถึงอะไร

เธอพูดจนเหนื่อย จึงยกแก้วน้ำบนโต๊ะมาดื่ม

ในตอนนี้เอง ก็ได้ยินวายุพูดว่า: "ร้านโฮมสเตย์ ผมเปิดเมื่อหกปีก่อน"

"แค่ก......แค่กๆๆๆ......แค่กๆๆๆ...... คุณว่าอะไรนะ เอ่อ ฉันขอโทษ"

มณิกาที่กำลังดื่มน้ำสำลักแทบตาย กระเซ็นใส่หน้าวายุเต็มไปหมด

วายุที่อยู่ตรงข้ามตัวแข็งทื่อ เขาหลับตาลงช้าๆ กำมือขวาที่อยู่บนโต๊ะแน่นจนขาวซีด มือที่สั่นเทาทำให้เธอมองอารมณ์ของเขาออก

เขาสาบานกับพระเจ้าว่าเขาไม่เคยรู้สึกอนาถขนาดนี้มาก่อน

ถูกคนด่าต่อหน้าต่อตา แล้วยังแช่งให้เขาเป็นโสดไปตลอดชีวิต แช่งให้เขาไม่มีลูกไม่มีหลาน!

มัน...... ค่อนข้างดี

"แค่กๆๆ...... คุณทำไมไม่บอก ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าคุณเป็นเจ้าของร้านโฮมสเตย์"

มณิกาหยิบทิชชูและอธิบาย

แต่เธอก็ยังเบะปากแล้วพึมพำ "แต่ยังไงก็ตาม อาหารค่อนข้างแพงจริงๆ"

หลังจากที่พูดจบ เธอก็เห็นว่าสีหน้าของวายุมืดมนลงราวกับหมึกสีดำ มีความเงียบสงบก่อนเกิดลมพายุฝน

มณิกากลัว เธอรีบลุกขึ้น เดินไปข้างหน้าเขา เดินไปหยิบทิชชูเช็ดคราบน้ำบนใบหน้าของเขาแล้วขอโทษซ้ำๆ "ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ .....อ๊าย......"

ยังพูดไม่จบ วายุก็จับข้อมือเธอ ดึงเธอเข้ามากอดในอ้อมแขนแล้วขมวดคิ้วอย่างเย็นชา "เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ ชาตินี้หาแฟนไม่ได้? ไม่มีลูก ไม่มีหลาน?"

คำนี้ ดูเหมือนจะเล็ดลอดออกมาจากซอกฟัน

พระเจ้ารู้ว่าตอนนี้วายุโมโหมากแค่ไหน

ถ้าคนที่ด่าเขาไม่ใช้มณิกา เกรงว่าตอนนี้คนคนนั้นคงจะเป็นศพไปแล้ว

ถูกกอดอยู่ในอ้อมแขนแน่น มณิกาตกใจจนกลืนน้ำลาย "เอ่อ...... เข้าใจผิดๆ ฮ่าๆๆ ถ้าฉันรู้ว่าร้านโฮมสเตย์เป็นของคุณ ฉันไม่มีทางด่าคุณแน่นอน ดูสิคุณหน้าตาดีขนาดนี้ แล้วยังใจดี แค่ดูก็รู้ว่าเป็นคนดี แล้วร้านโฮมสเตย์ก็ยังเป็นระบบสมาชิก จะสมัครบัตรสมาชิกต้องใช้เงินเป็นหมื่น แค่ดูก็รู้ว่าเป็นนักธุรกิจที่ดี ไม่เคยเอาเปรียบคนจนแน่นอน!"

คนจนที่ไหนจะมาสมัครบัตรสมาชิกหลายหมื่นหยวนเพื่อเป็นสมาชิกกินอาหารในร้านอาหารจีน?

"จริงเหรอ?" เขาหรี่ตาลง มองไปที่มณิกาด้วยสายตาเย็นชาและเฉียบแหลม ราวกับจะกลืนกินเธอเข้าไป

"ใช่ ใช่ ใช่ ใช่แน่นอน ฉันไม่เคยโกหก"

เธอไม่เก่งเรื่องประจบสอพลอ แต่เธอต้องก้มหัวให้อำนาจที่ชั่วร้าย

เมื่อกี้ทักทายบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรของเขาต่อหน้าเขา เกรงว่าตอนนี้เขาคงอยากจะหักกระดูกของเธอให้เป็นเถ้าถ่าน

มณิกาใจสั่น

มือซ้ายของเขาจับไหล่เธอไว้แน่น ทำให้มณิกาดิ้นไม่ได้ และเขาก็ใช้มือขวาจับคางของเธอขึ้น "คุณรู้รึเปล่า ถ้าคนอื่นบังอาจเหมือนคุณแบบนี้ พวกเขาคงกลายเป็นศพไปตั้งนานแล้ว"

คำพูดนี้ ไม่ต้องสงสัยเลยแม้แต่น้อย

มณิกาเชื่อร้อยเปอร์เซ็นต์

"แต่ฉันไม่เหมือนคนอื่น" เธอพูด ถือโอกาสตอนที่เขาปล่อยมือพยายามจะหนี แต่ใครจะรู้ว่าเขาดูเหมือนจะรู้ความคิดของเธอ เขาจับเอวเธอไว้แน่น เอนตัวเข้าไปใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ

มณิกาอยู่ในอ้อมแขนของเขา มองดูเขาขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ใกล้กันมาก ใบหน้าสีข้าวสาลีที่หล่อเหลาของเขาช่างเย็นชา ใบหน้าสะอาดสะอ้าน ผิวดีจนมองไม่เห็นรูขุมขน ราวกับหยกขาวที่ไร้ที่ติ