บทที่ 290 ระวังเอเดนไว้ให้ดี

"คุณตื่นแล้วเหรอ?"

ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้นมา ทำให้เธอตกใจ

เธอหันหน้าไปมอง ถึงได้เห็นเหนือเมฆที่นอนขดตัวอยู่บนโซฟาสีน้ำตาล เขาอาจจะหนาว เขาเอาหมอนมาวางไว้บนตัว

"เหนือเมฆ ทำไมคุณอยู่ที่นี่?"

มณิกายกมือไปตบหัวของตัวเอง เธอจำมันได้ชัดเจนว่า เมื่อคืนเธอดื่มที่บ้านเก่าตระกูลเดชากุลมากเกินไป กำลังจะให้คนขับรถมาส่งเธอ แต่เอเดนบอกว่าจะไปส่งเธอเอง ทำไมตอนนี้เธอถึงมาอยู่กับเหนือเมฆ?

"เมื่อวานผมโทรหาคุณ แต่เอเดนเป็นคนรับ เขาไม่รู้ว่าคุณอยู่ที่ไหน แล้วก็มีเรื่องด่วนพอดี จึงขับรถผมไปแล้วบอกให้ผมไปส่งคุณ หลังจากผมรับคุณมาแล้ว ก็นึกขึ้นได้ว่าคุณย้ายบ้าน ไม่ได้อยู่ที่เดิมแล้ว ช่วยไม่ได้ เลยต้องพาคุณมาที่โรงแรม"

เหนือเมฆลุกขึ้นนั่งบนโซฟา ยื่นมือออกไปลูบหลังคอ "นอนโซฟาทั้งคืน ปวดคอไปหมด"

"คุณนอนตกหมอนรึเปล่า?"

มณิกาลุกขึ้นจากเตียงอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก "ไปโรงพยาบาลไหม?"

เขาเอียงหัวแล้วส่ายคอ "ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็ดีขึ้น"

เห็นเขาพูดแบบนี้ มณิกาก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ "งั้นฉันไปล้างหน้าแปรงฟันก่อน แล้วเราค่อยออกไปกินข้าวเช้ากัน"

"ได้" เขาตอบ

มณิกาเดินเข้าไปในห้องน้ำ ยืนล้างมืออยู่หน้าอ่างล้างมือ มองดูตัวเองในกระจก เธอขมวดคิ้วถอนหายใจเบาๆ......

ประมาทเกินไปแล้ว

จะดื่มเหล้าแล้วผล็อยหลับไปบนรถเอเดนได้อย่างไร?

สุดท้ายแม้แต่ตัวเองขึ้นมาชั้นบนอย่างไรยังไม่รู้

แต่โชคดีที่เมื่อคืนเหนือเมฆอยู่กับเธอ ถ้าเป็นเอเดน เธอแทบจะไม่กล้าคิดว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น ป้องกันไม่ได้จริงๆ

ประมาทเกินไปแล้ว

เธอโทษตัวเอง

หลังจากล้างหน้าแปรงฟังเสร็จ เหนือเมฆก็ไปล้างหน้าแปรงฟัน หลังจากทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้วก็หกโมงครึ่งแล้ว พวกเขาเดินลงไปชั้นล่าง ไปกินข้าวด้วยกัน

เพราะว่าโรงแรมที่จองไว้มีอาหารเช้า เพื่อประหยัดเงิน มณิกาจึงพาเหนือเมฆไปกินข้าวที่ห้องอาหารของโรงแรม

หลังจากกินข้าวเสร็จ พวกเขาสองคนก็แยกย้ายกันไป

แต่มณิกาก็ไม่บอกเหนือเมฆว่าเธออยู่ที่ไหน

หลังจากกลับมาถึงบ้าน เธอเปลี่ยนเสื้อผ้า จากนั้นก็ไปบริษัท

ก๊อกๆๆ——

ยุ่งอยู่ที่บริษัทจนถึงเที่ยง มีคนมาเคาะประตูห้องทำงานของเธอ

แต่หลังจากที่ประตูเปิดออก คนที่เดินเข้ามาก็คือนิอร

เธอหิ้วถุงร้านขนมมาในมือ ยิ้มหน้าบานแล้ววางของลงบนโต๊ะทำงาน "นี่ เจ้าหญิงน้อยเอาของอร่อยมาให้เธอ"

"เจ้าหญิงน้อย?"

มณิกาเอนหลังพิงเก้าอี้แล้วเบะปาก "อี๊ เธอไม่รู้สึกอยากอ้วกบ้างเหรอ"

"อะไรกัน ไพเราะออกไม่ใช่เหรอ?" เธอหัวเราะแห้งอย่างภาคภูมิใจ

แต่ในใจกลับคิดว่า: ทั้งๆที่วันนั้นเอเดนเรียกเธอว่าเจ้าหญิงน้อยนิอรมันก็ไพเราะจะตาย

มณิกามองดูถุงขนม ข้างในมีเค้กแบลกฟลอเรส ทีรามิสุและอื่นๆ ล้วนแต่เป็นของหวาน

เธอเลิกคิ้วแล้วมองไปที่นิอร "เรื่องอะไรทำให้เธอดีใจขนาดนี้ ทนไม่ได้ก็รีบพูดออกมา"